نیکی‌کردن به غیرمسلمانان: تفاوت میان نسخه‌ها
A.rezapour (بحث | مشارکت‌ها) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۱۰ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{شروع متن}} | {{شروع متن}} | ||
{{سوال}} | {{سوال}} | ||
در کدام آیه به عدالت و نیکی به غیرمسلمانان توصیه شده است؟ | |||
{{پایان سوال}} | {{پایان سوال}} | ||
{{پاسخ}} | {{پاسخ}} | ||
| خط ۲۱: | خط ۲۰: | ||
| آیات مرتبط = | | آیات مرتبط = | ||
}} | }} | ||
'''نیکی‌کردن و عدالت‌ورزیدن نسبت به غیرمسلمانان'''، توصیه آیه ۸ سوره ممتحنه است. | '''نیکی‌کردن و عدالت‌ورزیدن نسبت به غیرمسلمانان'''، توصیه آیه ۸ سوره ممتحنه است. مسلمانان می‌توانند با مشرکانی که با آنان جنگ ندارند و آنان را از سرزمین‌شان بیرون نکرده‌اند دوستی کنند؛ با آنان به عدالت رفتار کنند چرا که خدا عدالت‌پیشگان را دوست دارد. | ||
[[همزیستی مسالمت‌آمیز]] با تمام کسانی که سر جنگ ندارند و به دلیل وجود اهداف مشترک قابل تفاهم هستند یا راه بی‌طرفی را می‌پیمایند، از اصولی است که قرآن مجید بر آن تأکید نموده است. | |||
== متن | == متن آیه == | ||
{{قرآن بزرگ|لَا یَنْهَاکُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِینَ لَمْ یُقَاتِلُوکُمْ فِی الدِّینِ وَلَمْ یُخْرِجُوکُمْ مِنْ دِیَارِکُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوا إِلَیْهِمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُقْسِطِینَ | |||
{{قرآن بزرگ|لَا | |||
| سوره = ممتحنه | | سوره = ممتحنه | ||
| آیه = ۸ | | آیه = ۸ | ||
| ترجمه = خدا شما را از | | ترجمه = خدا شما را از نیکی‌کردن و عدالت‌ورزیدن با آنان که با شما در دین نجنگیده‌اند و از سرزمینتان بیرون نرانده‌اند، بازنمی‌دارد. خدا کسانی را که به عدالت رفتار می‌کنند دوست دارد. | ||
}} | }} | ||
== شناخت آیه == | |||
آیه ۸ سوره ممتحنه گفته است خداوند شما را از نیکی و [[عدل الهی|عدل]] نسبت به کسانی که با شما به خاطر دین جنگ نکرده و شما را از خانههایتان بیرون ننموده‌اند منع نمی‌کند. همانا خداوند عدالت پیشگان را دوست دارد.<ref>قرائتی، تفسیر نور، تهران، مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن، ۱۳۸۸ش، ج۹، ص۵۸۴.</ref> آیه ۸ سوره ممتحنه و آیه بعدی ترسیم کننده یک حکم کلی درباره رفتار مسلمانان با کفار است و بیان می‌دارد اگر کفار ضرری به مسلمانان نرسانده و به فکر توطئه بر علیه آنان نیستند، مسلمانان می‌توانند با آنها خوب باشند و نیکی کنند؛ ولی آنان که ضرر رسانده و در فکر ضرر رساندن هستند، نمی‌شود آنها را دوست داشت و رابطه برقرار کرد و نیکی نمود.<ref>طباطبایی، سیدمحمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ق، ج۱۹، ص۲۳۴.</ref> <ref>قرشی بنابی، علی‌اکبر، تفسیر احسن الحدیث، تهران، بنیاد بعثت، ۱۳۷۵ش، ج۱۱، ص۱۲۴.</ref> | |||
[[مفسران]] درباره این آیه گفته‌اند مشرکانی که کاری به مسلمانان نداشتند، نه دشمنی می‌کردند، نه با آنها پیکار می‌کردند، و نه اقدام به بیرون راندنشان از شهر و دیارشان نمودند، حتی گروهی از آنها پیمان ترک مخاصمه با مسلمانان بسته بودند، نیکی‌کردن به این دسته بی‌مانع بود، و اگر مسلمانان معاهده‌ای با آنها بسته بودند باید به آن وفا می‌کردند و در اجرای عدالت می‌کوشیدند.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۲۴، ص۳۲.</ref> گفته شده مصداق این گروه طائفه «خزاعه» بودند که با مسلمین پیمان ترک مخاصمه داشتند.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۲۴، ص۳۲.</ref> | |||
این آیه | |||
«یک اصل کلی و اساسی» در چگونگی رابطه مسلمانان با غیر مسلمانان از این آیات برای همه زمان‌ها استفاده می‌شود. مسلمانان موظفند در برابر هر گروه، جمعیت و کشوری که موضع خصمانه با آنها داشته باشند و بر ضداسلام و مسلمین قیام کنند سرسختانه بایستند، و هر گونه پیوند محبت و دوستی را با آنها قطع کنند. اما اگر آنها در عین کافر بودن نسبت به اسلام و مسلمین بی‌طرف بمانند یا تمایل داشته باشند، مسلمانان می‌توانند با آنها رابطه دوستانه برقرار سازند.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۲۴، ص۳۳.</ref> | |||
== نیکی‌کردن و عدالت ورزیدن به کافران غیر حربی == | |||
روابط خارجی اسلام را بر اساس جذب و جلب دیگران دانسته‌اند و این امر از طرق زیر قابل دستیابی است: نیکی، عدالت، قبول پیشنهاد صلح، کمک مالی، ردّ امانات آنان، وفا به عهد با آنان، محترم شمردن پیمان‌های آنان و نیکی به والدین آنان.<ref>قرائتی، تفسیر نور، تهران، مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن، ۱۳۸۸ش، ج۹، ص۵۸۵.</ref> | |||
اسلام به مسلمانان | اسلام به مسلمانان می‌گوید اگر کسی با شما بدرفتاری نکرده است، با او رفتاری خوب و عادلانه داشته باشید و روابط خود را با کفّاری که رفتاری عاقلانه دارند و دشمنی نمی‌ورزند، تیره نکنید که شاید روزی مسلمان شوند یا با شما از در دوستی درآیند. در قرآن آمده است امید است خدا میان شما و کسانی از مشرکان، که با شما دشمنی کردند، [از راه اسلام] پیوند محبّت برقرار کند.<ref>آخوندی، مصطفی، نظام دفاعی اسلام، ص۴۱.</ref> | ||
همزیستی مسالمت‌آمیز با تمام کسانی که سر جنگ ندارند و به دلیل وجود اهداف مشترک قابل تفاهم هستند یا راه بی‌طرفی را می‌پیمایند، از اصولی است که قرآن مجید بر آن تأکید نموده است.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، پیام قرآن، تهران، دار الکتب الاسلامیه، ۱۳۸۶ش، ج۸، ص۲۸۰.</ref> کافرانی که در بیرون کشورهای اسلامی زندگی می‌کنند و معاهده و رابطه خاص سیاسی با مسلمانان ندارند ولی در حال جنگ و پیکار و مبارزه و مخالفت نیز نیستند، اسلام درباره آنها دستور به خوش‌رفتاری و مسالمت داده است.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیر المومنین(ع)، تهران، دار الکتب الاسلامیه، ۱۳۸۶ش، ج۹، ص۲۴۴.</ref> بر اساس آیه ۸ سوره ممتحنه، کفّاری که بنای جنگ با مسلمانان را ندارند و در حکومت اسلامی زندگی می‌کنند، از حقوق و عدالت اجتماعی برخوردارند. اسلام دین نیکی و عدالت است حتی نسبت به کفّار.<ref>قرائتی، تفسیر نور، تهران، مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن، ۱۳۸۸ش، ج۹، ص۵۸۵.</ref> | |||
== جستارهای وابسته == | |||
* [[روابط مسلمانان با غیرمسلمانان]] | |||
* [[همزیستی مسلمانان با سایر ادیان]] | |||
== منابع == | == منابع == | ||
| خط ۷۴: | خط ۷۲: | ||
}} | }} | ||
{{پایان متن}} | {{پایان متن}} | ||
[[ru:Делать добро немусульманам]] | |||
{{#seo: | |||
|title=نیکی‌کردن به غیرمسلمانان - تفسیر آیه 8 سوره ممتحنه - ویکی پاسخ | |||
|title_mode=Replaced Title | |||
|keywords=نیکی‌کردن به غیرمسلمانان | |||
|description=نیکی‌کردن به غیرمسلمانان در قرآن و سنت مورد توجه قرار گرفته و منابع اسلامی درباره آن مطالب متعددی گردآوری کرده‌اند. | |||
}} | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۴۹
در کدام آیه به عدالت و نیکی به غیرمسلمانان توصیه شده است؟
 | |
| مشخصات آیه | |
|---|---|
| واقع در سوره | ممتحنه |
| شماره آیه | ۸ |
| جزء | ۲۸ |
| اطلاعات محتوایی | |
| مکان نزول | مدینه |
| موضوع | صلح با کفار |
نیکی‌کردن و عدالت‌ورزیدن نسبت به غیرمسلمانان، توصیه آیه ۸ سوره ممتحنه است. مسلمانان می‌توانند با مشرکانی که با آنان جنگ ندارند و آنان را از سرزمین‌شان بیرون نکرده‌اند دوستی کنند؛ با آنان به عدالت رفتار کنند چرا که خدا عدالت‌پیشگان را دوست دارد.
همزیستی مسالمت‌آمیز با تمام کسانی که سر جنگ ندارند و به دلیل وجود اهداف مشترک قابل تفاهم هستند یا راه بی‌طرفی را می‌پیمایند، از اصولی است که قرآن مجید بر آن تأکید نموده است.
متن آیه
| ﴿ | لَا یَنْهَاکُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِینَ لَمْ یُقَاتِلُوکُمْ فِی الدِّینِ وَلَمْ یُخْرِجُوکُمْ مِنْ دِیَارِکُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوا إِلَیْهِمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُقْسِطِینَ
خدا شما را از نیکی‌کردن و عدالت‌ورزیدن با آنان که با شما در دین نجنگیده‌اند و از سرزمینتان بیرون نرانده‌اند، بازنمی‌دارد. خدا کسانی را که به عدالت رفتار می‌کنند دوست دارد. ممتحنه:۸ |
﴾ |
شناخت آیه
آیه ۸ سوره ممتحنه گفته است خداوند شما را از نیکی و عدل نسبت به کسانی که با شما به خاطر دین جنگ نکرده و شما را از خانههایتان بیرون ننموده‌اند منع نمی‌کند. همانا خداوند عدالت پیشگان را دوست دارد.[۱] آیه ۸ سوره ممتحنه و آیه بعدی ترسیم کننده یک حکم کلی درباره رفتار مسلمانان با کفار است و بیان می‌دارد اگر کفار ضرری به مسلمانان نرسانده و به فکر توطئه بر علیه آنان نیستند، مسلمانان می‌توانند با آنها خوب باشند و نیکی کنند؛ ولی آنان که ضرر رسانده و در فکر ضرر رساندن هستند، نمی‌شود آنها را دوست داشت و رابطه برقرار کرد و نیکی نمود.[۲] [۳]
مفسران درباره این آیه گفته‌اند مشرکانی که کاری به مسلمانان نداشتند، نه دشمنی می‌کردند، نه با آنها پیکار می‌کردند، و نه اقدام به بیرون راندنشان از شهر و دیارشان نمودند، حتی گروهی از آنها پیمان ترک مخاصمه با مسلمانان بسته بودند، نیکی‌کردن به این دسته بی‌مانع بود، و اگر مسلمانان معاهده‌ای با آنها بسته بودند باید به آن وفا می‌کردند و در اجرای عدالت می‌کوشیدند.[۴] گفته شده مصداق این گروه طائفه «خزاعه» بودند که با مسلمین پیمان ترک مخاصمه داشتند.[۵]
«یک اصل کلی و اساسی» در چگونگی رابطه مسلمانان با غیر مسلمانان از این آیات برای همه زمان‌ها استفاده می‌شود. مسلمانان موظفند در برابر هر گروه، جمعیت و کشوری که موضع خصمانه با آنها داشته باشند و بر ضداسلام و مسلمین قیام کنند سرسختانه بایستند، و هر گونه پیوند محبت و دوستی را با آنها قطع کنند. اما اگر آنها در عین کافر بودن نسبت به اسلام و مسلمین بی‌طرف بمانند یا تمایل داشته باشند، مسلمانان می‌توانند با آنها رابطه دوستانه برقرار سازند.[۶]
نیکی‌کردن و عدالت ورزیدن به کافران غیر حربی
روابط خارجی اسلام را بر اساس جذب و جلب دیگران دانسته‌اند و این امر از طرق زیر قابل دستیابی است: نیکی، عدالت، قبول پیشنهاد صلح، کمک مالی، ردّ امانات آنان، وفا به عهد با آنان، محترم شمردن پیمان‌های آنان و نیکی به والدین آنان.[۷]
اسلام به مسلمانان می‌گوید اگر کسی با شما بدرفتاری نکرده است، با او رفتاری خوب و عادلانه داشته باشید و روابط خود را با کفّاری که رفتاری عاقلانه دارند و دشمنی نمی‌ورزند، تیره نکنید که شاید روزی مسلمان شوند یا با شما از در دوستی درآیند. در قرآن آمده است امید است خدا میان شما و کسانی از مشرکان، که با شما دشمنی کردند، [از راه اسلام] پیوند محبّت برقرار کند.[۸]
همزیستی مسالمت‌آمیز با تمام کسانی که سر جنگ ندارند و به دلیل وجود اهداف مشترک قابل تفاهم هستند یا راه بی‌طرفی را می‌پیمایند، از اصولی است که قرآن مجید بر آن تأکید نموده است.[۹] کافرانی که در بیرون کشورهای اسلامی زندگی می‌کنند و معاهده و رابطه خاص سیاسی با مسلمانان ندارند ولی در حال جنگ و پیکار و مبارزه و مخالفت نیز نیستند، اسلام درباره آنها دستور به خوش‌رفتاری و مسالمت داده است.[۱۰] بر اساس آیه ۸ سوره ممتحنه، کفّاری که بنای جنگ با مسلمانان را ندارند و در حکومت اسلامی زندگی می‌کنند، از حقوق و عدالت اجتماعی برخوردارند. اسلام دین نیکی و عدالت است حتی نسبت به کفّار.[۱۱]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ قرائتی، تفسیر نور، تهران، مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن، ۱۳۸۸ش، ج۹، ص۵۸۴.
- ↑ طباطبایی، سیدمحمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰ق، ج۱۹، ص۲۳۴.
- ↑ قرشی بنابی، علی‌اکبر، تفسیر احسن الحدیث، تهران، بنیاد بعثت، ۱۳۷۵ش، ج۱۱، ص۱۲۴.
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۲۴، ص۳۲.
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۲۴، ص۳۲.
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۲۴، ص۳۳.
- ↑ قرائتی، تفسیر نور، تهران، مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن، ۱۳۸۸ش، ج۹، ص۵۸۵.
- ↑ آخوندی، مصطفی، نظام دفاعی اسلام، ص۴۱.
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام قرآن، تهران، دار الکتب الاسلامیه، ۱۳۸۶ش، ج۸، ص۲۸۰.
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیر المومنین(ع)، تهران، دار الکتب الاسلامیه، ۱۳۸۶ش، ج۹، ص۲۴۴.
- ↑ قرائتی، تفسیر نور، تهران، مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن، ۱۳۸۸ش، ج۹، ص۵۸۵.