پرش به محتوا

چشم زبان و لب در سوره بلد: تفاوت میان نسخه‌ها

علی آزادوار (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
علی آزادوار (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۷۰: خط ۷۰:
}}
}}
{{پایان متن}}
{{پایان متن}}
{{#seo:
|title=آیه ۸ و ۹ سوره بلد - معنای چشم و زبان در سوره بلد چیست - ویکی پاسخ
|title_mode=Replaced Title
|keywords=آیات ۸ و ۹ سوره بلد
|description=آیات ۸ و ۹ سوره بلد به «چشم»، «زبان» و «لب» اشاره دارد. مفسران این تعبیر را در معنای ظاهری به ابزار شناخت و گفتار انسان دانسته‌اند و روایات غیرمعتبری نیز تفسیر باطنی آن را به پیامبر(ص) و اهل‌بیت(ع) نسبت داده‌اند.
}}

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۰۷

سؤال

مراد از چشم، زبان و لب در آیات ۸ و ۹ سوره بلد چیست؟


درگاه‌ها


چشم، زبان و لب در آیات ۸ و ۹ سوره بلد، به دو صورت ظاهری و باطنی تفسیر شده است. بر اساس تفسیر ظاهری، خداوند به کسانی که ریاکارانه انفاق می‌کنند می‌گوید چرا از خدایی که به تو چشم، زبان و لب (ابزار شناخت و ابراز حق) داده غافل شده و از دیدن و بازگو کردن حقیقت دوری می‌کنید.

بر اساس تفسیر باطنی، مراد از چشم پیامبر(ص)، منظور از زبان امام علی(ع) و مقصود از دو لب امام حسن(ع) و امام حسین(ع) هستند. این تفسیر بر اساس روایاتی است که سلسه سند آن مرسل و راویان آن ناشناخته بوده و قابل استناد نیستند.

آیه و ترجمه

تفسیر ظاهری

آیات سوره بلد خطاب به همه انسان‌ها است. به ویژه انسانی که اعمال ریاکارانه و منافقانه انجام می‌دهد و ادعا می‌کند که مال زیادی را انفاق کرده است.[۱] خداوند به چنین انسان‌هایی خطاب می‌کند که آیا به شما دو چشم و زبان و دو لب قرار ندادیم که به وسیله آنها حقایق را ببینید و به حقّ سخن بگویید؟! پس چرا از چنین خدایی که خود ابزار شناخت را به شما داده، غافل می‌شوید و می‌پندارید او نمی‌بیند و نمی‌شنود.[۲]

واژه عين در قرآن ۶۵ مرتبه تکرار شده و در معانى ذيل به کار رفته است:

  1. عین یعنی چشم مادی (چشم سر): [۳] در روایات نیز به این معنا آمده است. [۴] [۵]
  2. عین یعنی چشمه (چشمه آب گوارا) ، چشمه آب داغ و جوشان و چشمه مس مذاب به کار می‌رود.[۶]
  3. عین در برخی از آیات قرآن به معنای شناخت حقیقت و بصیرت داشتن در دین حق آمده است.[۷]
  4. کنايه از نظارت و مراقبت است.[۸]

تعبیر به «عینین؛ دو چشم»، «لسان؛ زبان»، «شفتین؛ دو لب»[۹] با معنای چشم سر، شناخت حق و کنایه‌ای همسانی دارد.

تفسیر به اهل بیت(ع)

بر اساس روایاتی که از امام صادق(ع) نقل شده، مراد از «عینین؛ دو چشم» در سوره بلد، پیامبر(ص) و مراد از «لسان؛ زبان»، امام علی(ع) و منظور از «شفتین؛ دو لب»، امام حسن(ع) و امام حسین(ع) هستند. [۱۰] [۱۱] [۱۲] این روایات مرسل بوده و قابل استناد نیستند. سلسه‌سند این روایات افزون بر مرسل بودن، دارای راویانی ناشناخته است که توثیق نشده‌اند؛ از جمله اسماعیل بن عباد [۱۳] [۱۴] [۱۵] و حسین بن ابی یعقوب.[۱۶]

برخی کتاب‌های تفسیری، این آیات را با توجه به احادیث، به معنای باطنی گرفته‌اند. طبق این تفاسیر، خدا به انسان می‌گوید مگر پیامبر و اهل بیت(ع) را میان شما قرار ندادیم تا به وسیله آنها و پذیرش ولایت‌شان، حقایق را ببینید و گفتن حقیقت را بیاموزید.[۱۷]


منابع

  1. ↑ سوره بلد، آیه۶.
  2. ↑ طباطبائی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ق، ج۲۰، ص۴۸۹.
  3. ↑ سوره مائده، آیه۴۵. سوره یس، آیه۶۶. سوره توبه، آیه۹۲. سوره قصص، آیه۹
  4. ↑ طوسى، محمد بن الحسن، الأمالي، قم، دار الثقافه، چاپ اول، ۱۴۱۴ق، ص۶۴۶.
  5. ↑ كلينى، محمد بن يعقوب، الكافي، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج۲، ص۳۶.
  6. ↑ سوره بقره،آیه ۶۰. سوره غاشيه، آیه۵. سوره سبأ، آیه۱۲.
  7. ↑ سوره اعراف، آیه۱۷۹. سوره کهف، آیه۱۰۱. سوره يس، آیه۶۶. سوره تكاثر، آیه۷.
  8. ↑ سوره هود، آیه۳۷. سوره مومنون، آیه۲۷. سوره طور، آیه۴۸. سوره قمر، آیه۱۴. سوره طه، آیه۳۹.
  9. ↑ سوره بلد، آیه۸ و ۹.
  10. ↑ ديلمى، حسن بن محمد، غرر الأخبار، قم، دليل ما، چاپ اول، ۱۴۲۷ق، ص۱۵۷.
  11. ↑ استرآبادى، على، تأويل الآيات الظاهره في فضائل العتره الطاهره، قم، مؤسسه النشر الإسلامي‏، چاپ اول، ۱۴۰۹ق، ص۷۷۲.
  12. ↑ بحرانى، سيد هاشم بن سليمان، البرهان في تفسير القرآن، قم، مؤسسه بعثه‏، چاپ اول، ۱۳۷۴ ش، ج۵، ص۶۶۲.
  13. ↑ خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۳، ص۱۴۴ و ص۱۴۵.
  14. ↑ طوسی، محمد، رجال الطوسی، قم، مؤسسة النشر الاسلامي‏، چاپ سوم، ۱۳۷۳ش، ص۳۵۲.
  15. ↑ برقی، احمد، طبقات الرجال معروف به رجال البرقی، تهران، انتشارات دانشگاه تهران‏، چاپ اول، ۱۳۴۲ش، ص۵۴.
  16. ↑ خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۵، ص۱۸۸.
  17. ↑ بحرانی، هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، تهران، بعثت، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج ۵، ص ۶۶۲.