پرش به محتوا

دعای «یا من اظهر الجمیل»

از ویکی پاسخ
سؤال

دعای یا من اظهر الجمیل چیست؟

درگاه‌ها


یَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِیل دعایی است که آن را هدیه‌ای از طرف خداوند برای پیامبر اسلام(ص) و گنجی از گنج‌های عرش خداوند، توصیف کرده‌اند.[۱] برخی این دعا را دعای امام سجاد(ع) دانسته‌اند.[۲] علی بن بصیر از امام (در روایت نام امام برده نشده است) خواست تا در انتهای نامه‌اش، دعایی بنویسد تا با آن مناجات کند، از گناهان بازداشته شود و جامع برای نیازهای دنیا و آخرت باشد. امام نیز با خط خود، دعای یا من أظهر الجمیل را نوشت.[۳]

براساس نقل برخی منابع، جبرئیل در حالی که خندان بود به نزد پیامبر آمده و این دعا را برای پیامبر خواند.[۱] این دعا با اندکی تفاوت در منابع نقل شده است.[۴]

متن این دعا براساس نقل مرحوم کلینی از عالمان مشهور شیعه در کتاب الکافی از کتب اربعه شیعه، چنین است:

متنترجمه
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند بخشنده مهربان.
یَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِیلَ وَ سَتَرَ الْقَبِیحَ وَ لَمْ یَهْتِکِ السِّتْرَ عَنِّی ای کسی که نیکی را آشکار کنی، زشتی را بپوشانی، پرده حُرمت را پاره نکنی،
یَا کَرِیمَ الْعَفْوِ یَا حَسَنَ التَّجَاوُزِ یَا وَاسِعَ الْمَغْفِرَةِ یَا بَاسِطَ الْیَدَیْنِ بِالرَّحْمَةِ ای کسی که با بخشندگی عفو می‌کنی و با نیکویی می‌آمرزی، و در بخشیدن، گشاده‌دست هستی. ای آنکه دو دستت را به رحمت گشوده‌ای،
یَا صَاحِبَ کُلِّ نَجْوَی وَ یَا مُنْتَهَی کُلِّ شَکْوَی یَا کَرِیمَ الصَّفْحِ یَا عَظِیمَ الْمَنِّ ای صاحب هر راز، ای نهایت هر شکایت، ای کسی که از روی بزرگواری، چشم‌پوشی می‌کنی، ای بزرگ احسان،
یَا مُبْتَدِئَ کُلِّ نِعْمَةٍ قَبْلَ اسْتِحْقَاقِهَا ای آنکه نعمت را می‌دهی پیش از آنکه لیاقتش را داشته باشیم،
یَا رَبَّاهْ یَا سَیِّدَاهْ یَا مَوْلَاهْ یَا غِیَاثَاهْ ای پروردگار، ای آقا، ای مولا، ای فریادرس،
صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ بر محمد و خاندان محمد درود فرست
وَ أَسْأَلُکَ أَنْ لَا تَجْعَلَنِی فِی النَّار[۵] و از تو می‌خواهم که مرا در آتش دوزخ قرار ندهی. (آنگاه از خداوند آنچه می‌خواهی بطلب).


منابع

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ شیخ صدوق، التوحید، ص۲۲۱، محقق و مصحح: هاشم حسینی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ اول، ۱۳۹۸ق.
  2. سید ابن طاووس، جمال الأسبوع بکمال العمل المشروع، ص۲۷۵، قم، دارالرضی، چاپ اول، بی‌تا.
  3. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح: علی‌اکبر غفاری، محمد آخوندی، تهران، دارالکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج۲، ص۵۷۸.
  4. شیخ طوسی، مصباح المتهجّد و سلاح المتعبّد، ج۱، ص۳۳۰–۳۳۱، بیروت، مؤسسة فقه الشیعة، چاپ اول، ۱۴۱۱ق.
  5. کلینی، الکافی، محقق و مصحح: علی‌اکبر غفاری، محمد آخوندی، تهران، دارالکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج۲، ص۵۷۸.