علم رجال: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی پاسخ
خط ۷: خط ۷:
علم رجال به حالات و اوصاف راویان حدیث از جهت مورد قبول بودن یا نبودن سخن آنان درباره نقل روایت از معصوم می‌پردازد. اولین منابع دینی مسلمانان قرآن و سخنان و پیامبر و اهل بیت ایشان بوده است. اما در زمان ایشان و پس از حیاتشان اشخاصی روایاتی را به دروغ به آن‌ها نسبت دادند که در زمان زندگی ائمه روایات مورد بررسی قرار گرفته و در کتاب‌هایی جمع‌آوری شدند. از آن کتاب‌ها چیزی به ما نرسیده است اما علمایی از آن کتاب‌ها روایاتی را نقل نموده‌اند. در طول سالیان علمی جهت تشخیص صحت روایات و اتصال آن‌ها به معصوم به وجود آمد و در طی زمان تکمیل گردید که به علم رجال معروف است.
علم رجال به حالات و اوصاف راویان حدیث از جهت مورد قبول بودن یا نبودن سخن آنان درباره نقل روایت از معصوم می‌پردازد. اولین منابع دینی مسلمانان قرآن و سخنان و پیامبر و اهل بیت ایشان بوده است. اما در زمان ایشان و پس از حیاتشان اشخاصی روایاتی را به دروغ به آن‌ها نسبت دادند که در زمان زندگی ائمه روایات مورد بررسی قرار گرفته و در کتاب‌هایی جمع‌آوری شدند. از آن کتاب‌ها چیزی به ما نرسیده است اما علمایی از آن کتاب‌ها روایاتی را نقل نموده‌اند. در طول سالیان علمی جهت تشخیص صحت روایات و اتصال آن‌ها به معصوم به وجود آمد و در طی زمان تکمیل گردید که به علم رجال معروف است.


== تعریف و علت پیدایش ==
== تعریف و اهمیت ==


محققان علم رجال را علمی دانسته‌اند که در آن درباره حالات و اوصاف راویان حدیث، از جهت قبول یا رد قول آنان در نقل روایات معصومان(ع) بحث می‌شود. در این علم به تحقیق درباره وجود یا عدم وجود صفاتی در راوی چون [[عدالت]]، فسق، [[وثاقت]] و… پرداخته می‌شود.<ref>قربانی، زین‌العابدین، علم حدیث و نقش آن در شناخت و تهذیب حدیث، قم، انصاریان، ۱۳۷۸ش، ص۸۶؛ آقا‌بزرگ طهرانی، محمدمحسن بن علی، الذریعه الی تصانیف الشیعه، بیروت، دار الاضواء، ۱۴۰۳ق، ج۱۰، ص۸۰.</ref>
محققان علم رجال را علمی دانسته‌اند که در آن درباره حالات و اوصاف راویان حدیث، از جهت قبول یا رد قول آنان در نقل روایات معصومان(ع) بحث می‌شود. در این علم به تحقیق درباره وجود یا عدم وجود صفاتی در راوی چون [[عدالت]]، فسق، [[وثاقت]] و… پرداخته می‌شود.<ref>قربانی، زین‌العابدین، علم حدیث و نقش آن در شناخت و تهذیب حدیث، قم، انصاریان، ۱۳۷۸ش، ص۸۶؛ آقا‌بزرگ تهرانی، محمدمحسن بن علی، الذریعه الی تصانیف الشیعه، بیروت، دار الاضواء، ۱۴۰۳ق، ج۱۰، ص۸۰.</ref>


در بین راویان احادیث افراد مختلف با عقاید گوناگون و خصوصیات اخلاقی متفاوت وجود دارد که با انگیزه‌های مختلف به نقل روایت پرداخته‌اند. این عقاید و انگیزه‌ها می‌توانست تحریف لفظی و معنوی روایات شود.<ref>سبحانی، جعفر، کلیات فی علم الرجال، قم، انتشارات مرکز مدیریت حوزه علمیه قم، ۱۳۶۹ش، ص۲۵.</ref> به همین دلیل، عالمان شیعه و اهل‌سنت بر ضبط صفات راویان و تالیف کتاب‌های رجالی تاکید داشتند. این تأکید را نشان‌دهنده اهمیت علم رجال در فهم علوم دینی برشمرده‌اند.<ref>سبحانی، کلیات فی علم الرجال، ص۲۸.</ref>
در بین راویان احادیث افراد مختلف با عقاید گوناگون و خصوصیات اخلاقی متفاوت وجود دارد که با انگیزه‌های مختلف به نقل روایت پرداخته‌اند. این عقاید و انگیزه‌ها می‌توانست موجب تحریف لفظی و معنوی روایات شود.<ref>سبحانی، جعفر، کلیات فی علم الرجال، قم، انتشارات مرکز مدیریت حوزه علمیه قم، ۱۳۶۹ش، ص۲۵.</ref> به همین دلیل، عالمان شیعه و اهل‌سنت بر ضبط صفات راویان و تالیف کتاب‌های رجالی تاکید داشتند. این تأکید را نشان‌دهنده اهمیت علم رجال در فهم علوم دینی برشمرده‌اند.<ref>سبحانی، کلیات فی علم الرجال، ص۲۸.</ref>


== تاریخچه ==
== دوره پیدایش ==


علم رجال را یکی از قدیمی‌ترین [[علوم اسلامی]] دانسته‌اند که قدمت آن به اوائل نیمه دوم قرن اول قمری باز می‌گردد. چنان‌که ابو رافع کاتب [[امام علی]](ع)، برای اولین بار کتابی در این زمینه نوشت و در آن اسامی [[شیعیان شیعه|شیعیان]] امام(ع) و نیز اسامی شرکت کنندگان در جنگ‌های بصره، [[صفین]] و [[نهروان]] را وارد نمود.<ref>الذریعه الی تصانیف الشیعه، همان، ص۸۰؛ سبحانی، جعفر، کلیات فی علم الرجال، قم، مرکز مدیریت حوزه علمیه، ۱۳۶۹، ج۲، ص۵۷.</ref> پس از او نیز افراد دیگری از شیعیان در زمان [[ائمه]](ع) در این خصوص کتاب نوشتند، مانند عبد الله بن جبله متوفی ۲۱۹ از اصحاب [[امام کاظم]](ع)، حسن بن علی بن فضال متوفی ۲۲۴ از اصحاب امام کاظم(ع)، علی بن الحسن متولد ۲۰۶، فضل بن شاذان از اصحاب [[امام رضا]](ع)، محمد بن خالد برقی از اصحاب امام کاظم(ع) و احمد بن محمد بن خالد برقی متوفی ۲۷۴، ولی متأسفانه کتاب هیچ‌کدام از افراد ذکر شده اکنون در دست نیست.<ref>علم حدیث و نقش آن در شناخت و تهذیب حدیث، ص۸۹–۹۰ و کلیات فی علم الرجال، ص۵۷.</ref> اما علمای دیگری پیوسته در طی قرون بعدی در این موضوع تألیفاتی داشته‌اند.
علم رجال را یکی از قدیمی‌ترین دانش‌های اسلامی دانسته‌اند که قدمت آن به اوائل نیمه دوم قرن اول قمری باز می‌گردد. چنان‌که ابورافع کاتب [[امام علی(ع)]]، برای اولین بار کتابی در این زمینه نوشت و در آن اسامی [[شیعیان شیعه|شیعیان]] امام(ع) و نیز اسامی شرکت‌کنندگان در جنگ‌های جمل، [[صفین]] و [[نهروان]] را وارد کرد.<ref>آقابزرگ تهرانی، الذریعه، ج۱۰، ص۸۰؛ نیز: سبحانی، کلیات فی علم الرجال، ج۲، ص۵۷.</ref>
 
پس از ابورافع افراد دیگری از شیعیان در زمان [[ائمه(ع)]] درباره رجال حدیث کتاب نوشتند؛ از جمله: عبدالله بن جبله (درگذشته ۲۱۹ق) از اصحاب [[امام کاظم(ع)]]؛ حسن بن علی بن فضال (درگذشته ۲۲۴ق) از اصحاب امام کاظم(ع)، فضل بن شاذان نیشابوری (درگذشته ۲۶۰ق) از اصحاب [[امام رضا(ع)]]، محمد بن خالد برقی از اصحاب امام کاظم(ع) و [[احمد بن محمد بن خالد برقی]] (درگذشته ۲۷۴ق).<ref>قربانی، علم حدیث و نقش آن در شناخت و تهذیب حدیث، ص۸۹–۹۰؛ نیز: سبحانی، کلیات فی علم الرجال، ص۵۷.</ref> کتاب‌های رجالی هیچ‌کدام از افراد ذکرشده اکنون در دست نیست.<ref>قربانی، علم حدیث و نقش آن در شناخت و تهذیب حدیث، ص۸۹–۹۰؛ نیز: کلیات فی علم الرجال، ص۵۷.</ref>  


== اصول علم رجال ==
== اصول علم رجال ==

نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۸

سؤال

تاریخ پیدایش علم رجال را توضیح دهید؟

علم رجال به حالات و اوصاف راویان حدیث از جهت مورد قبول بودن یا نبودن سخن آنان درباره نقل روایت از معصوم می‌پردازد. اولین منابع دینی مسلمانان قرآن و سخنان و پیامبر و اهل بیت ایشان بوده است. اما در زمان ایشان و پس از حیاتشان اشخاصی روایاتی را به دروغ به آن‌ها نسبت دادند که در زمان زندگی ائمه روایات مورد بررسی قرار گرفته و در کتاب‌هایی جمع‌آوری شدند. از آن کتاب‌ها چیزی به ما نرسیده است اما علمایی از آن کتاب‌ها روایاتی را نقل نموده‌اند. در طول سالیان علمی جهت تشخیص صحت روایات و اتصال آن‌ها به معصوم به وجود آمد و در طی زمان تکمیل گردید که به علم رجال معروف است.

تعریف و اهمیت

محققان علم رجال را علمی دانسته‌اند که در آن درباره حالات و اوصاف راویان حدیث، از جهت قبول یا رد قول آنان در نقل روایات معصومان(ع) بحث می‌شود. در این علم به تحقیق درباره وجود یا عدم وجود صفاتی در راوی چون عدالت، فسق، وثاقت و… پرداخته می‌شود.[۱]

در بین راویان احادیث افراد مختلف با عقاید گوناگون و خصوصیات اخلاقی متفاوت وجود دارد که با انگیزه‌های مختلف به نقل روایت پرداخته‌اند. این عقاید و انگیزه‌ها می‌توانست موجب تحریف لفظی و معنوی روایات شود.[۲] به همین دلیل، عالمان شیعه و اهل‌سنت بر ضبط صفات راویان و تالیف کتاب‌های رجالی تاکید داشتند. این تأکید را نشان‌دهنده اهمیت علم رجال در فهم علوم دینی برشمرده‌اند.[۳]

دوره پیدایش

علم رجال را یکی از قدیمی‌ترین دانش‌های اسلامی دانسته‌اند که قدمت آن به اوائل نیمه دوم قرن اول قمری باز می‌گردد. چنان‌که ابورافع کاتب امام علی(ع)، برای اولین بار کتابی در این زمینه نوشت و در آن اسامی شیعیان امام(ع) و نیز اسامی شرکت‌کنندگان در جنگ‌های جمل، صفین و نهروان را وارد کرد.[۴]

پس از ابورافع افراد دیگری از شیعیان در زمان ائمه(ع) درباره رجال حدیث کتاب نوشتند؛ از جمله: عبدالله بن جبله (درگذشته ۲۱۹ق) از اصحاب امام کاظم(ع)؛ حسن بن علی بن فضال (درگذشته ۲۲۴ق) از اصحاب امام کاظم(ع)، فضل بن شاذان نیشابوری (درگذشته ۲۶۰ق) از اصحاب امام رضا(ع)، محمد بن خالد برقی از اصحاب امام کاظم(ع) و احمد بن محمد بن خالد برقی (درگذشته ۲۷۴ق).[۵] کتاب‌های رجالی هیچ‌کدام از افراد ذکرشده اکنون در دست نیست.[۶]

اصول علم رجال

اصول اولیه علم رجال به صورت مختصر معرفی می‌شوند. این کتاب‌ها با استفاده از کتاب‌هایی که ذکر شده نوشته شده است و عبارتند از:

  • اختیار معرفه الرجال معروف به رجال الکشی؛ مرحوم ابو عمرو محمد بن عبد العزیز کشی معاصر مرحوم کلینی کتابی در علم رجال با عنوان «معرفه الناقلین عن الائمه الصادقین» یا «معرفه الناقلین» نوشت که به دست سید بن طاووس و شهید ثانی نیز رسیده است ولی اکنون در دست نیست. این کتاب دارای اشکالات و اشتباهاتی بوده است که مرحوم شیخ طوسی آن را تصحیح کرد و اضافات آن را حذف کرد و به شکل مختصر تحت عنوان اختیار الرجال آن را عرضه کرد. ویژگی این کتاب این است که روایاتی که درباره راویان احادیث به ترتیب صحابه هر یک از معصومین(ع) وارد شده است در ذیل عنوان هر یک از آنها ذکر شده که خواننده می‌تواند با استفاده از آن روایات به حقیقت حال آنها آشنا شود.[۷]
  • رجال النجاشی: این کتاب تألیف شیخ ابو العباس احمد بن علی بن احمد بن العباس مشهور به النجاشی متوفی ۴۵۰ است. بعضی ویژگی‌های این کتاب عبارتند از: ۱. اختصاص به رجال شیعه دارد و اگر از غیر شیعه هم نامی به میان می‌آورد به جهت این است که آن شخص یا از شیعه روایت نقل کرده یا کتابی برای شیعه نوشته است. ۲. غالباً به جرح و تعدیل راویان به صورت مستقل یا در لابلای بحث‌هایش پرداخته است. ۳. مؤلف در این علم تخصص بالایی دارد و بسیار دقیق بوده و معروف است که ایشان ضابطه‌مندترین علمای رجال است و حتی دقتش از شیخ طوسی و علامه حلی نیز بیش‌تر است. ۴. مؤلف علاوه بر دقت بالا دارای اطلاعات فراوانی هم در این علم بوده است.[۸]
  • الفهرست و الرجال: این دو کتاب از تألیفات دانشمند شیعه در قرن ۴ و ۵، شیخ الطائفه ابی جعفر محمد بن الحسن الطوسی(ره) است. بعضی معتقدند، شیخ طوسی کتاب «الفهرست» را قبل از کتاب «الرجال» نوشته چرا که در کتاب دوم در قسمت «کسانی که از ائمه(ع) روایت نکرده‌اند»، موارد زیادی را به کتاب «الفهرست» خود ارجاع می‌دهد.[۹]

الفهرست؛ از مشخصات کتاب الفهرست این است که این کتاب به منظور معرفی مؤلفان اصول و تألیفات آنان نوشته شده و ۹۰۰ تن از نویسندگان و حدود ۲۰۰۰ جلد کتاب را معرفی کرده است. اما با اینکه در اول کتابش وعده کرده که به جرح و تعدیل راویان نیز بپردازد، اما این کار را فقط درباره عده کمی از آنان انجام داده است. ویژگی دیگر این است که می‌توان به کمک آن روایاتی را که مؤلف در کتاب تهذیب از اصول اصحاب، بدون ذکر طریق به آنها ذکر کرده از ارسال خارج کرده است. چون طرق آنها در این کتاب آمده است.[۱۰]

الرجال؛ بعضی از مشخصات کتاب رجال الطوسی: ۱. استقصا و ذکر تمام اصحاب پیامبر و ائمه اطهار(ع) به طوری که حتی ظالمان، فاسقان، معاندان و … را نیز ذکر کرده است. مثلا خلفا و معاویه و عمرو بن العاص و امثال آنها را جزء اصحاب پیامبر(ص) آورده است حتی اگر روایت هم نقل نکرده باشند. چنان‌که کسانی چون عبید الله بن زیاد و … را از اصحاب امام علی(ع) شمرده و منصور دوانیقی را هم جزء اصحاب امام صادق(ع) ذکر کرده است. ۲. راویان متأخر از عصر ائمه(ع) را نیز ذکر کرده است.[۱۱]

کتب اربعه رجالی

برخی اصول اولیه علم رجال را همان کتاب‌هایی که معرفی شدند می‌دانند و از آنها با عنوان «کتب اربعه رجالیه» یاد می‌کنند.[۱۲] آیت الله سبحانی با تذکر این مطلب، چهار کتاب دیگر را به جهت قدمتشان جزء این دسته از کتب رجالی ذکر می‌کند که عبارتند از: ۱. رجال البرقی ۲. رساله ابی غالب رازی ۳. مشیخه الصدوق. ۴. مشیخه الشیخ الطوسی.

در طول تاریخ علمای علم رجال پیوسته در فکر تکمیل این علم بوده‌اند و کتاب‌های فراوانی با ویژگی‌های متمایز از خود به یادگار گذاشته‌اند که راه‌گشای دانش‌پژوهان و محققین در این عرصه بوده است.

مهم‌ترین کتاب‌های رجالی و مؤلفان آن‌ها

  • فهرست منتجب الدین: تألیف علی بن عبیدالله بن حسن بن حسین؛
  • معالم العلما، تألیف محمد بن علی بن شهر آشوب؛
  • رجال ابن داود، تألیف، حسن بن علی بن داود حلی، معاصر علامه حلی؛
  • مجمع الرجال، تألیف زکی الدین عنایت الله قهبای از شاگردان مقدس اردبیلی؛
  • منهج المقال، تألیف محمد بن علی بن ابراهیم استر آبادی؛
  • جامع الرواه، تألیف شیخ محمد بن علی اردبیلی که سال ۱۱۰۰ زنده بوده است؛
  • نقد الرجال، تألیف سید مصطفی تفرشی؛
  • منتهی المقال فی احوال الرجال، تألیف شیخ ابوعلی محمد بن اسماعیل حائری؛
  • بهجه المقال، تألیف شیخ علی بن عبدالله محمد بن محب الله بن محمد جعفر علیاری تبریزی؛
  • تنقیح المقال فی معرفه علم الرجال، شیخ عبدالله مامقانی؛
  • قاموس الرجال تألیف شیخ محمد تقی تستری (شوشتری)؛
  • طرائف المقال، تألیف سید محمد شفیع موسوی تفرشی؛

تاریخ پیدایش علم رجال به اوائل نیمه دوم قرن اول هجری است و بعد از آن پیوسته رو به کمال بوده و کتاب‌های متعددی در این زمینه در طی قرون نوشته شده است.


مطالعه بیشتر

  • کلیات فی علم الرجال، همان، ص۵۳–۱۴۷.
  • علوم حدیث و نقش آن در شناخت و تهذیب حدیث، همان، ص۸۶–۱۰۶.
  • المدخل الی علم الرجال و الدرایه، همان، ص۱۶–۴۲.


منابع

  1. قربانی، زین‌العابدین، علم حدیث و نقش آن در شناخت و تهذیب حدیث، قم، انصاریان، ۱۳۷۸ش، ص۸۶؛ آقا‌بزرگ تهرانی، محمدمحسن بن علی، الذریعه الی تصانیف الشیعه، بیروت، دار الاضواء، ۱۴۰۳ق، ج۱۰، ص۸۰.
  2. سبحانی، جعفر، کلیات فی علم الرجال، قم، انتشارات مرکز مدیریت حوزه علمیه قم، ۱۳۶۹ش، ص۲۵.
  3. سبحانی، کلیات فی علم الرجال، ص۲۸.
  4. آقابزرگ تهرانی، الذریعه، ج۱۰، ص۸۰؛ نیز: سبحانی، کلیات فی علم الرجال، ج۲، ص۵۷.
  5. قربانی، علم حدیث و نقش آن در شناخت و تهذیب حدیث، ص۸۹–۹۰؛ نیز: سبحانی، کلیات فی علم الرجال، ص۵۷.
  6. قربانی، علم حدیث و نقش آن در شناخت و تهذیب حدیث، ص۸۹–۹۰؛ نیز: کلیات فی علم الرجال، ص۵۷.
  7. علوم حدیث و نقش آن در شناخت و تهذیب حدیث، ص۹۰–۹۱، کلیات فی علم الرجال، ص۵۸–۶۰؛ حسینی قزوینی، سید محمد، المدخل الی علم الرجال و الدرایه، ص۲۱–۲۲.
  8. علوم حدیث و نقش آن در شناخت و تهذیب حدیث، ص۹۷–۹۹، کلیات فی علم الرجال، ص۶۰–۶۳ و المدخل الی علم الرجال و الدرایه، ص۲۲–۲۳.
  9. شیخ طوسی، رجال الطوسی، تحقیق جواد قیومی اصفهانی، قم، مؤسسه النشر الاسلامی، ۱۴۱۵، ص۸.
  10. المدخل الی علم الرجال و الدرایه، ص۲۵.
  11. المدخل الی علم الرجال و الدرایه، ص۲۴.
  12. نگاه کنید به علوم حدیث و نقش آن در شناخت و تهذیب حدیث، همان، ص۹۰.