سوار شدن حسنین(ع) بر پشت پیامبر(ص): تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳۰: | خط ۳۰: | ||
{{پانویس|۲}} | {{پانویس|۲}} | ||
{{شاخه | {{شاخه | ||
| شاخه اصلی = | | شاخه اصلی =حدیث | ||
| شاخه فرعی۱ = | | شاخه فرعی۱ =فقه الحدیث | ||
| شاخه فرعی۲ = | | شاخه فرعی۲ = | ||
| شاخه فرعی۳ = | | شاخه فرعی۳ = | ||
نسخهٔ ۱۵ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۲۵
 | این مقاله هماکنون به دست Shamloo در حال ویرایش است. |
معنی و منبع حدیث پیامبر(ص) در خصوص امام حسن(ع) و امام حسین(ع) که فرمودند: «نعم الجمل جملکما و نعم العدلان انتما» چیست؟
این حدیث در منابع حدیثی شیعه آمده است. متن حدیث چنین است:
عن جابر بن عبدالله قال: دخلت علی النبیّ و هو یمشی علی أربع و الحسن(ع) و الحسین(ع) علی ظهره و هو یَجثُو لهما و یقول نعم الجمل جمَلُکما و نعم العدلان انتما.
از جابر بن عبدالله نقل شده که گفت بر پیامبر(ص) وارد شدم و آن حضرت بر چهار دست و پا حرکت میکرد و امام حسن و امام حسین(ع) بر پشت حضرت سوار بودند. و پیامبر(ص) برای آن دو ـ امام حسن و امام حسین (علیه السلام) ـ خم میشد و میفرمود: چه خوب مرکبی ـ شتری ـ است مرکب شما و چه خوب سوارید شما دو نفر ـ امام حسن و امام حسین(ع).
این حدیث در بحار الانوار،[۱] کشف الیقین،[۲] کشف الغمه.[۳].. ذکر شده است.
لازم است ذکر شود این حدیث با عبارتهای دیگری نیز در بحار الانوار[۴] و… نقل شده است.
این حدیث را سفیان ثوری از ابی الزبیر و او از جابر بن عبدالله انصاری نقل کرده است.
سفیان از اصحاب امام صادق(ع)[۵] و ابی الزبیر نیز از دیگر راویان این حدیث که در کتب رجالی از او نام برده شده بدون جرح و تعدیل و جابر بن عبدالله انصاری از اصحاب رسول خدا، امام علی، امام حسن، امام حسین، امام سجاد و امام باقر(ع) که دارای مقام بزرگی است.
جابر میگوید: او دروغ نمیگوید.[۶] بنابراین سند این حدیث از اعتبار کافی برخوردار است و هیچ انگیزه ای در جعل این حدیث از سوی راویان آن وجود ندارد.
مطالعه بیشتر
بحار الانوار، علامه مجلسی، ج۴۳.
منابع
- ↑ مجلسی، بحار الانوار، بیروت، وفاء، ۱۴۰۴ ق، ج۴۳، ص۲۸۵.
- ↑ حلی، کشف الیقین، مؤسسه چاپ و انتشارت، ۱۴۱۱ ق، ص۳۰۷.
- ↑ اربلی، کشف الغمه، تبریز، مکتبه بنی هاشم، ۱۳۸۱ ق، ج۱، ص۵۲۶.
- ↑ مجلسی، پیشین، ج۴۳، ص۳۰۴.
- ↑ شیخ طوسی، رجال، مؤسسه النشر الاسلامی، طبعه الاولی، ۱۴۱۵، ص۲۲۰.
- ↑ خوئی، معجم رجال حدیث، بیروت، مدینه العلم، طبعه ثالثه، ۱۳۹۸ ق، ج۴، ص۱۵.