پرش به محتوا

الشموس الطالعه: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی پاسخ
Rezapour (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب: ویرایش مبدأ ۲۰۱۷
فرج الله عباسی (بحث | مشارکت‌ها)
جزبدون خلاصۀ ویرایش
 
(۱۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{در دست ویرایش|کاربر=Rezapour }}
{{شروع متن}}
{{شروع متن}}
{{سوال}}
{{سوال}}
خط ۵: خط ۴:
{{پایان سوال}}
{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}
{{پاسخ}}
[[شیخ صدوق]] از [[امام حسین(ع)]] روایت می‌کند که امام حسین(ع) فرمود: روزی به پیامبر(ص) وارد شدم که [[ابی بن کعب]] نزد ایشان بود. پیامبر(ص) به من فرمود: آفرین بر شما یا ابا عبدالله و ای کسی که زینت آسمان‌ها و زمین‌ها هستی. ابن ابی کعب عرض کرد: یا رسول الله(ص) غیر از شما چه کسی می‌تواند زینت آسمان‌ها و زمین‌ها باشد و این چگونه است؟ پیامبر(ص) فرمود: یا ابی کسی که مرا به حق به نبوت برگزید، حسین بن علی(ع) در آسمان‌ها معروف‌تر و بزرگ‌تر است، از آنچه که در زمین هست. چون در سمت راست [[عرش الهی]] نوشته شده: «حسین(ع) چراغ هدایت و کشتی نجات است».<ref>واعظ موسوی، سید علی اکبر، شرح دعای ندبه از کتاب و سنت، تهران، بی نا، چاپ اول، ۱۳۶۳، ص۱۹۹.</ref>
{{درگاه|واژه‌ها}}
«'''أَيْنَ الشَّمُوسُ‏ الطَّالِعَةُ؛''' کجایند خورشید‌های تابان» تعبیری در [[دعای ندبه]] است.
<ref>ابن مشهدى، محمد بن جعفر، المزار الكبير، قم، دفتر انتشارات اسلامى‏، چاپ اول، ۱۴۱۹ق، ص۵۷۸.</ref>
<ref>ابن طاووس، على بن موسى، إقبال الأعمال، تهران، دار الكتب الإسلاميه‏، چاپ دوم، ۱۴۰۹ق، ج۱، ص۲۹۷.</ref>
محققان با توجه به خطاب‌ها و عبارات قبل، این تعبیر را  در مورد مجموعه ائمه معصوم و [[امام زمان(ع) در احادیث پیامبر(ص)|امام زمان(ع)]] دانسته‌اند. این فقره از دعا، خطاب عمومی به همه امامان(ع) دارد و به‌صورت جمع مورد خطاب قرار گرفته شده است.


در جای دیگر در تفسیر {{متن عربی|الشُّمُوسُ الطّالِعَهُ}} روایت شده که [[امام علی(ع)]] فرمود: «امام خورشید درخشان بر بندگان است. به مقام او کسی را یارای چشم دوختن یا دست رساندن نیست.» و از [[امام موسی بن جعفر(ع)]] روایت شده که فرمود: «همانا امام در زمین به منزله ماه در آسمان است و او بر همه اشیا آگاه است.»<ref>مهدوی، مهدی، امید منتظران مهدی (عج) دعای ندبه از دیدگاه معصومین (ع)، تهران، دانش هوشیار، چاپ اول، ۱۳۸۱، ص۱۴۳.</ref>
استفاده از تعبیر «شمس؛ خورشید» در روایات برای پیامبر و ائمه نقل شده است؛<ref>كلينى، محمد بن يعقوب، الكافي، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ: چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج۱، ص۲۰۰.</ref> <ref>ابن بابويه، محمد بن على، الأمالي، تهران، كتابچى‏، چاپ ششم، ۱۳۷۶ش، ص۶۷۶.</ref> پیامبر خدا(ص) در روایتی از خود با تعبیر خورشید یاد کرده است.
<ref>ابن بابويه، محمد بن على، معاني الأخبار - قم، دفتر انتشارات اسلامى‏، چاپ اول، ۱۴۰۳ق، ص۱۱۴.</ref>
<ref>خزاز رازى، على بن محمد، كفايه الأثر في النصّ على الأئمه الإثني عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ق، ص۴۱.</ref>
<ref>شرحی بر دعای ندبه، ص۲۰۰–۲۰۲.</ref>
از [[امام موسی بن جعفر(ع)]] روایت شده که فرمود: {{متن عربی|همانا امام در زمین به منزله ماه در آسمان است و او بر همه اشیا آگاه است.}}<ref>مهدوی، مهدی، امید منتظران مهدی (عج) دعای ندبه از دیدگاه معصومین(ع)، تهران، دانش هوشیار، چاپ اول، ۱۳۸۱، ص۱۴۳.</ref> [[شیخ صدوق]] روایتی را نقل می‌کند که پیامبر در خطاب به [[امام حسین علیه‌السلام|امام حسین(ع)]]، او را زینت آسمان‌ها و زمین‌ها دانست.<ref>واعظ موسوی، سید علی اکبر، شرح دعای ندبه از کتاب و سنت، تهران، بی نا، چاپ اول، ۱۳۶۳، ص۱۹۹.</ref>


قرآن می‌فرماید: ﴿وَأَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِینَ کَانُوا یُسْتَضْعَفُونَ مَشَارِقَ الأرْضِ وَمَغَارِبَهَا الَّتِی بَارَکْنَا فِیهَا…؛ و به آن گروهی که مستضعف بوده‌اند مشارق و مغارب سرزمین «فلسطین» را که در آن، برکت نهاده بودیم بر ایشان به میراث عطا کردیم.﴾(اعراف:۱۳۷) و در جای دیگر می‌فرماید: ﴿فَلا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشَارِقِ وَالْمَغَارِبِ إِنَّا لَقَادِرُونَ؛ پس به پروردگار خاوران و باختران سوگند یاد نمی‌کنم که بی گمان ما تواناییم.﴾(معارج:۴۰) در همین راستا، ادعیه نیز همگام با آیات می‌فرمایند: «أَیْنَ الشُّمُوسُ الطّالِعَهُ؟أَیْنَ الْأَقْمارُ الْمُنیرَهُ؟أَیْنَ الْأَنْجُمُ الزّاهِرَهُ …؛ کجا رفتند خورشیدهای تابان در فلک انسانیت و کجا رفتند ماه‌های فروزان و کجا رفتند ستارگان درخشان …»
خطاب‌های با توجه به عبارات قبل از آن در مورد معصومین و امام زمان(عج) چنین می‌رساند که خطاب به یک امام، در واقع خطاب به همه امامان(ع) است. چون «کلُّهم نورٌ واحدٌ» و اهداف همه واحد است. به اضافه این که در این فقره از دعا خطاب عمومی است و همه امامان(ع) مورد خطاب هستند و به صورت طبیعی با جمع مورد خطاب قرار گرفته‌اند.
بنابراین آنچه از روایات و کتاب‌های شرح دعای ندبه و نیز لحن دعا بر می‌آید، {{متن عربی|أَیْنَ الشُّمُوسُ الطّالِعَهُ ...}} خطاب به همه معصومین و امامان(ع) است.
از [[جابر بن عبدالله انصاری]] روایت شده که روزی [[پیامبر(ص)]] پس از [[نماز صبح]] که ما با او نماز صبح را به جماعت خواندیم، روی به ما کرد و فرمود: ای مردم کسی که خورشید را از دست داد (خورشید غروب کرد) باید متمسک به ماه شود و (از نور ماه استفاده کند) و کسی که ماه را هم از دست داد، باید از دو [[ستاره فرقدان]] (دو ستاره قطبی) استفاده کند … گفتیم: یا رسول الله، شمس کیست؟ فرمود: من هستم. و در توضیح آن فرمود خدای تعالی ما را هم چون ستاره‌های درخشنده آسمان قرار داد که چون ستاره‌ای غروب می‌کند، ستاره‌ای دیگر طلوع می‌کند …»<ref>شرحی بر دعای ندبه، ص۲۰۰–۲۰۲.</ref>
{{پایان پاسخ}}
{{پایان پاسخ}}
== منابع ==
== منابع ==
خط ۲۵: خط ۲۶:
}}
}}
{{تکمیل مقاله
{{تکمیل مقاله
  | شناسه =شد
  | شناسه =-
  | تیترها =شد
  | تیترها =-
  | ویرایش =شد
  | ویرایش =شد
  | لینک‌دهی =شد
  | لینک‌دهی =شد
خط ۳۳: خط ۳۴:
  | تغییر مسیر =
  | تغییر مسیر =
  | ارجاعات =
  | ارجاعات =
  | بازبینی =
  | ارزیابی کمی =
  | تکمیل =
  | تکمیل =
  | اولویت =ج
  | اولویت =ج

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۷ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۴۲

سؤال

تعبیر الشموس الطالعه در مورد چه افرادی است؟

درگاه‌ها


«أَيْنَ الشَّمُوسُ‏ الطَّالِعَةُ؛ کجایند خورشید‌های تابان» تعبیری در دعای ندبه است. [۱] [۲] محققان با توجه به خطاب‌ها و عبارات قبل، این تعبیر را در مورد مجموعه ائمه معصوم و امام زمان(ع) دانسته‌اند. این فقره از دعا، خطاب عمومی به همه امامان(ع) دارد و به‌صورت جمع مورد خطاب قرار گرفته شده است.

استفاده از تعبیر «شمس؛ خورشید» در روایات برای پیامبر و ائمه نقل شده است؛[۳] [۴] پیامبر خدا(ص) در روایتی از خود با تعبیر خورشید یاد کرده است. [۵] [۶] [۷] از امام موسی بن جعفر(ع) روایت شده که فرمود: «همانا امام در زمین به منزله ماه در آسمان است و او بر همه اشیا آگاه است.»[۸] شیخ صدوق روایتی را نقل می‌کند که پیامبر در خطاب به امام حسین(ع)، او را زینت آسمان‌ها و زمین‌ها دانست.[۹]

منابع

  1. ↑ ابن مشهدى، محمد بن جعفر، المزار الكبير، قم، دفتر انتشارات اسلامى‏، چاپ اول، ۱۴۱۹ق، ص۵۷۸.
  2. ↑ ابن طاووس، على بن موسى، إقبال الأعمال، تهران، دار الكتب الإسلاميه‏، چاپ دوم، ۱۴۰۹ق، ج۱، ص۲۹۷.
  3. ↑ كلينى، محمد بن يعقوب، الكافي، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ: چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج۱، ص۲۰۰.
  4. ↑ ابن بابويه، محمد بن على، الأمالي، تهران، كتابچى‏، چاپ ششم، ۱۳۷۶ش، ص۶۷۶.
  5. ↑ ابن بابويه، محمد بن على، معاني الأخبار - قم، دفتر انتشارات اسلامى‏، چاپ اول، ۱۴۰۳ق، ص۱۱۴.
  6. ↑ خزاز رازى، على بن محمد، كفايه الأثر في النصّ على الأئمه الإثني عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ق، ص۴۱.
  7. ↑ شرحی بر دعای ندبه، ص۲۰۰–۲۰۲.
  8. ↑ مهدوی، مهدی، امید منتظران مهدی (عج) دعای ندبه از دیدگاه معصومین(ع)، تهران، دانش هوشیار، چاپ اول، ۱۳۸۱، ص۱۴۳.
  9. ↑ واعظ موسوی، سید علی اکبر، شرح دعای ندبه از کتاب و سنت، تهران، بی نا، چاپ اول، ۱۳۶۳، ص۱۹۹.