پرش به محتوا

قوم لوط

سؤال

قوم لوط چه كسانى بودند؟


حضرت لوط(ع)

حضرت لوط(ع) از انبیای الهی[۱] و برادرزاده و هم‌دوره حضرت ابراهيم(ع) و از سرزمين بابل (عراق امروز) و كلدان بود. نام وی ۲۷ بار در قرآن آمده است. او برخوردار از علم و حکمت بود.[۲] و به حضرت ابراهیم ایمان آورد و خود را «مهاجر الی الله»[۳] نامید.[۴]

ویژگی قوم لوط

قوم لوط اهل مداين بودند. امام باقر(ع) فرمود: قريه قوم لوط كه عذاب بر آن ها نازل شد، «سدوم» نام داشت.[۵] آيينشان بت‌پرستى و فحشا در بين آنها زياد بود و اولين كسانى بودند كه لواط (جماع بین مردان) در ميان آنها شايع شد؛[۶] به طورى كه علنى مرتكب مى شدند و حيا نمى‌كردند.[۷] اين عمل شنيع آن چنان ترويج يافت كه به عادت اجتماعى تبديل گشت و مردان زنان را رها كرده، در كنار راه‌ها در كمين پسران و مردان مى نشستند.

طبق گفته قرآن، قوم لوط رسولان را تکذیب کردند.[۸] حضرت لوط به آنان گفته است شما سراغ مردان می‌روید و نسل انسان را قطع می‌کنید. قرآن آنان را اسراف‌کار و تجاوزکار و جاهل و نادان توصیف کرده است.[۹] در قرآن مجيد در سوره‌‏هاى "اعراف"، "هود"، "حجر"، "انبياء"، "نمل" و "عنكبوت" اشاراتى به وضع قوم لوط و گناه شنيع آنها شده است‏.

ملاقات فرشتگان با حضرت ابراهیم(ع)

فرشتگانی که مأمور عذاب قوم لوط بودند نزد حضرت ابراهیم رفتند و به او بشارت فرزندش (اسحاق و یعقوب) را دادند. خبر دوم آنها به حضرت ابراهیم، نازل شدن عذاب بر قوم لوط بودند. و دلیل این عذاب را ظالم بودن آنان مطرح کردند.[۱۰] حضرت ابراهیم(ع) خواهان آن بود که با وجود حضرت لوط عذاب تأخیر بیافتد اما فرشتگان عذاب را حتمی دانستند به او گفتند ما لوط را نجات می‌دهیم.


مهمانان حضرت لوط و عذاب قوم او

فرشتگانی زیباروی مهمان حضرت لوط شدند و لوط از این موضوع که به آنها از طرف قومش تجاوز شود و بی خبر از فرشته بودن انها سخت نگران و اندوهگین شدند.

ولى ميهمانان كه ناراحتى او را درك كردند به زودى خود را معرفى نموده و او را از نگرانى بيرون آوردند:" گفتند: نترس، و غمگين مباش (كارى از اين بيشرمان ساخته نيست، و به زودى همگى نابود خواهند شد) ما تو و خانواده‌‏ات را نجات خواهيم داد، جز همسرت كه در ميان آنها می‌‏ماند.[۱۱]

قوم لوط در مقابل نصایح پیامبرشان گفتند اگر راست می‌گویی عذاب را بر ما نازل کن.[۱۲]

منابع

  1. ↑ آیه ۱۶۰ ۱۶۲ سوره شعراء، آیه ۱۳۳ سوره صافات
  2. ↑ آیه ۷۴ سوره انبیاء
  3. ↑ آیه ۲۶ سوره عنکبوت. برخی می‌گویند این جمله از حضرت ابراهیم(ع) است.
  4. ↑ دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی، بهاالدین خرمشاهی، ج۲، ص۱۹۴۱
  5. ↑ ميزان الحكمه، ج۴، حديث ۱۹۶۰۶.
  6. ↑ اعراف: ۷/ ۸۰.
  7. ↑ عنكبوت:۲۹/ ۲۹.
  8. ↑ آیه ۱۶۰ سوره شعراء
  9. ↑ آیه ۸۱ سوره اعراف. آیه ۱۶۶ سوره شعراء. آیه ۵۵ سوره نمل
  10. ↑ آیه ۳۱ سوره عنکبوت
  11. ↑ تفسير نمونه، ج۱۶، ص: ۲۶۳
  12. ↑ آیه ۲۹ سوره عنکبوت