روایت «الخلاف یهدم الرأی»: تفاوت میان نسخه‌ها
عمار شاهرودی (بحث | مشارکتها) جز عمار شاهرودی صفحهٔ پیش نویس:روایت «الخلاف یهدم الرأی» را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به روایت «الخلاف یهدم الرأی» منتقل کرد |
عمار شاهرودی (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۳: | خط ۲۳: | ||
{{پانویس|۲}} | {{پانویس|۲}} | ||
{{شاخه | {{شاخه | ||
| شاخه اصلی = علوم و معارف | | شاخه اصلی = علوم و معارف | ||
| شاخه فرعی۱ = | | شاخه فرعی۱ = علوم و معارف حدیث | ||
| شاخه فرعی۲ = | | شاخه فرعی۲ =دلالت حدیث | ||
| شاخه فرعی۳ = | | شاخه فرعی۳ = | ||
}} | }} | ||
{{ | {{ارزیابی | ||
| شناسه = | | شناسه = شد | ||
| | | عکس = شد | ||
| | | درگاه = شد | ||
| | | ادبیات = شد | ||
| | | پیوند = شد | ||
| | | ناوبری = شد | ||
| | | تغییرمسیر = شد | ||
| ارجاعات = | | ارجاعات =شد | ||
| ارزیابی کمی = شد | |||
| ارزیابی کمی = | | ارزیابی کیفی = شد | ||
| | | اولویت = د | ||
| اولویت = | | کیفیت = خوب | ||
| کیفیت = | |||
}} | }} | ||
{{پایان متن}} | {{پایان متن}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۲ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۴۲
همانطور كه می‌دانيم اختلاف نظر و ديدگاه موجب رشد و پيشرفت در انديشه می‌شود ولی در نهج‌البلاغه از زبان حضرت اميرالمؤمنين(ع) نقل شده كه «الخلاف يهدم الرأی» اين تضاد و پارادوكس چگونه قابل حل است؟
اختلاف نظر در انديشه، اگر از روي لجاجت، كينه، نادانی و... باشد، آراء و انديشه‌ها را منهدم و تباه می‌سازد؛ اما اختلاف به معنای تعامل، تضارب در آراء و انديشه‌ها، باعث رشد و پيشرفت فكری و عملی می‌شود.قرآن كريم می‌فرمايد: ﴿...فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ ۚ أُولَٰئِكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّهُ ۖ وَأُولَٰئِكَ هُمْ أُولُو الْأَلْبَابِ؛ ... پس بندگان مرا بشارت ده همان كسانی كه سخنان را می‌شنوند و از نيكوترين آنها پيروی می‌كنند؛ آنان كسانی هستند كه خدا هدايت‌شان كرده و آنها خردمندانند.﴾(سوره زمر:آیه ۱۷ ـ ۱۸) بندگان خدا به سخنان مختلف گوش می‌دهند و با كمك نيروی عقل و خرد بهترين آنها را برمی‌گزينند و بدون هيچ تعصب و لجاجت و محدوديتی در فكر و انديشه، با آراء و نظرات برخورد می‌كنند. بنابراين، دين مقدس اسلام، دارای منطق آزاد انديشی و حقيقت‌گرايانه است.[۱]
اختلاف به معنای ناهماهنگی، عدم توافق و همسو نبودن است؛ چنين اختلافی به خاطر برداشت‌های متفاوت به تناسب فهم انسان‌ها باشد و به جنگ و ستيز منجر نشود، اشكالی ندارد.[۲] اما انديشه و فكری كه اميد هدايت در آن نباشد و منشأ آن هوای نفس، كينه، تعصب، جهالت و تفرقه باشد، منجر به انهدام دين و احكام آن می‌شود و اختلافی كه از آن ناشی می‌شود، ويرانگر است كه در روايات اسلامی نيز خطر چنين اختلاف‌هایی نيز گوشزد شده است.[۳] چنان كه امام علی(ع) می‌فرمايد: «اَلْخِلَافُ يَهْدِمُ الرَّأْي؛ جدال (اختلاف) تدبير را ويران كند.»[۴]
قرآن كريم نيز مردم را از هرگونه اختلاف و تفرقه پرهيز داده است: ﴿واعتصموا بحبل الله جميعاً و لا تفرقوا...؛ و همگی به ريسمان خدا (قرآن و اسلام و هرگونه وسيلۀ ارتباط ديگر) چنگ زنيد و پراكنده نشويد...﴾(سوره آل عمران:آیه ۱۰۳).[۵]
پس منظور از اختلافی كه ويرانگر و مذمور میباشد، اختلافی است كه نتيجۀ آن تفرقه، لجاجت، جنگ، تجاوز و... باشد وگرنه اختلاف انديشه و تبادل و تعامل آراء و گوش دادن و شنيدن اقوال مختلف و انتخاب و برگزيدن بهترين آنها همواره مورد تأييد قرآن كريم و روايات اسلامی بوده است.
متن روایت
| « | اَلْخِلَافُ يَهْدِمُ الرَّأْي[۶]
جدال (اختلاف) تدبير را ويران كند. |
» |
منابع
- ↑ ابن ابی الحديد، عبدالحمید (۱۴۰۴). شرح نهج‌البلاغه. ج۱۹. قم، كتابخانه آيت الله مرعشی نجفی. ص۳۶.
- ↑ حسينی دشتی، مصطفی (۱۳۹۲). معارف و معاريف. ج۲. تهران، انتشارات مفيد. ص۱۳.
- ↑ جعفری، محمد تقی (۱۳۷۳). شرح نهج‌البلاغه. تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی. صحکمت ۲۱۵.
- ↑ شریف رضی، محمد بن حسین (۱۳۷۳). نهج البلاغه(صبحی صالح). قم، هجرت. ص۵۰۷.
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسير نمونه. ج۲۸. تهران، دار الكتب الإسلاميه. ص۲۸ ـ ۳۳.
- ↑ شریف رضی، محمد بن حسین (۱۳۷۳). نهج البلاغه(صبحی صالح). قم، هجرت. ص۵۰۷.