پرش به محتوا

روایت «الخلاف یهدم الرأی»: تفاوت میان نسخه‌ها

روح الله بهمنی (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۱۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{ویرایش}}
{{شروع متن}}
{{شروع متن}}
{{سوال}}
{{سوال}}
همانطور كه می‎دانيم اختلاف نظر و ديدگاه موجب رشد و پيشرفت در انديشه می‎شود ولی در نهج‎البلاغه از زبان حضرت اميرالمؤمنين(ع) نقل شده كه {{عربی|الخلاف يهدم الرأی}} اين تضاد و پارادوكس چگونه قابل حل است؟
همانطور كه می‌دانيم اختلاف نظر و ديدگاه موجب رشد و پيشرفت در انديشه می‌شود ولی در نهج‌البلاغه از زبان حضرت اميرالمؤمنين(ع) نقل شده كه {{عربی|الخلاف يهدم الرأی}} اين تضاد و پارادوكس چگونه قابل حل است؟
{{پایان سوال}}
{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}
{{پاسخ}}
خط ۸: خط ۷:
{{درگاه|قرآن و احادیث}}
{{درگاه|قرآن و احادیث}}


== مقدمه ==
'''اختلاف نظر''' در انديشه، اگر از روي لجاجت، كينه، نادانی و... باشد، آراء و انديشه‌ها را منهدم و تباه می‌سازد؛ اما اختلاف به معنای تعامل، تضارب در آراء و انديشه‌ها، باعث رشد و پيشرفت فكری و عملی می‎‌شود.[[قرآن كريم]] می‌‎فرمايد: {{قرآن|...فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ ۚ أُولَٰئِكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّهُ ۖ وَأُولَٰئِكَ هُمْ أُولُو الْأَلْبَابِ|ترجمه=... پس بندگان مرا بشارت ده همان كسانی كه سخنان را می‌شنوند و از نيكوترين آنها پيروی می‌كنند؛ آنان كسانی هستند كه خدا هدايت‌شان كرده و آنها خردمندانند.|سوره=سوره زمر|آیه=آیه ۱۷ ـ ۱۸}} بندگان [[خدا]] به سخنان مختلف گوش می‌دهند و با كمك نيروی [[عقل]] و خرد بهترين آنها را برمی‌گزينند و بدون هيچ تعصب و لجاجت و محدوديتی در فكر و انديشه، با آراء و نظرات برخورد می‌‎كنند. بنابراين، دين مقدس [[اسلام]]، دارای منطق آزاد انديشی و حقيقت‌گرايانه است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=شرح نهج‎‌البلاغه|تاریخ=1404|نام=عبدالحمید|نام خانوادگی=ابن ابی الحديد|ناشر=قم، كتابخانه آيت الله مرعشی نجفی|جلد=19|صفحه=36}}</ref>
آنچه باعث رشد و پيشرفت فكري و عملي مي‎شود، تعامل، تضارب در آراء و انديشه‎ها مي‎باشد، اختلاف نظر در انديشه تا مادامي كه به كينه‎توزي، تجاوز، ويراني و... منجر نشده باشد، ويرانگر و مذموم نيست اختلافي كه از روي لجاجت، كينه، جهل و... باشد آراء و انديشه‎ها را منهدم و تباه مي‎سازد.


اختلاف به معناي ناهماهنگي، عدم توافق و همسو نبودن مي‎باشد اگر چنين اختلاف به خاطر برداشت‎هاي متفاوت به تناسب فهم انسانها باشد و به جنگ و ستيز منجر نشود، اشكالي ندارد.1
اختلاف به معنای ناهماهنگی، عدم توافق و همسو نبودن است؛ چنين اختلافی به خاطر برداشت‌های متفاوت به تناسب فهم [[انسان]]‌ها باشد و به جنگ و ستيز منجر نشود، اشكالی ندارد.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=معارف و معاريف|تاریخ=1392|نام=مصطفی|نام خانوادگی=حسينی دشتی|ناشر=تهران، انتشارات مفيد|جلد=2|صفحه=13}}</ref> اما انديشه و فكری كه اميد هدايت در آن نباشد و منشأ آن [[هوای نفس]]، [[كينه]]، تعصب، جهالت و تفرقه باشد، منجر به انهدام [[دين]] و احكام آن می‌شود و اختلافی كه از آن ناشی می‌شود، ويران‌گر است كه در روايات اسلامی نيز خطر چنين اختلاف‌هایی نيز گوشزد شده است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=شرح نهج‎البلاغه|تاریخ=1373|نام=محمد تقی|نام خانوادگی=جعفری|ناشر=تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی|صفحه=حکمت 215}}</ref> چنان كه [[امام علی(ع)]] می‌فرمايد: {{متن عربی|اَلْخِلَافُ‏ يَهْدِمُ‏ الرَّأْي‏|ترجمه=جدال (اختلاف) تدبير را ويران كند.}}<ref>{{یادکرد کتاب| عنوان= نهج البلاغه(صبحی صالح)| سال=1373|نام=محمد بن حسین|نام خانوادگی=شریف رضی|ناشر=قم، هجرت|ص=507}}</ref>


قرآن كريم مي‎فرمايد: "... فبشر عبادالذين يستمعون القول فيتبعون احسنه اولئك الذين هديهم الله و اولئك هم اولوالالباب"2 ... پس بندگان مرا بشارت ده همان كساني كه سخنان را مي‎شنوند و از نيكوترين آنها پيروي مي‎كنند؛ آنان كساني هستند كه خدا هدايتشان كرده و آنها خردمندانند. بندگان خدا به سخنان مختلف گوش مي‎دهند و با كمك نيروي عقل و خرد بهترين آنها را برمي‎گزينند و بدون هيچ تعصب و لجاجتي و محدوديتي در فكر و انديشه، با آراء و نظرات برخورد مي‎كنند.
[[قرآن كريم]] نيز مردم را از هرگونه اختلاف و تفرقه پرهيز داده است: {{قرآن|واعتصموا بحبل الله جميعاً و لا تفرقوا...|ترجمه=و همگی به ريسمان خدا (قرآن و اسلام و هرگونه وسيلۀ ارتباط ديگر) چنگ زنيد و پراكنده نشويد...|سوره=سوره آل عمران|آیه=آیه ۱۰۳}}.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=تفسير نمونه|تاریخ=1374|نام=ناصر|نام خانوادگی=مکارم شیرازی|ناشر=تهران، دار الكتب الإسلاميه|جلد=28|صفحه=28 ـ 33}}</ref>


بنابراين، دين مقدس اسلام، داراي منطق آزاد انديشي و حقيقت‎گرايانه مي‎باشد.3
پس منظور از اختلافی كه ويرانگر و مذمور می‌‎باشد، اختلافی است كه نتيجۀ آن تفرقه، لجاجت، جنگ، تجاوز و... باشد وگرنه اختلاف انديشه و تبادل و تعامل آراء و گوش دادن و شنيدن اقوال مختلف و انتخاب و برگزيدن بهترين آنها همواره مورد تأييد قرآن كريم و روايات اسلامی بوده است.


انديشه و فكري كه اميد هدايت در آن نباشد و منشأ آن هواي نفس، كينه، تعصب، جهالت و تفرقه باشد، منجر به انهدام دين و احكام آن مي‎شود و اختلافي نيز كه از آن ناشي مي‎شود ويرانگر است كه در روايات اسلامي نيز خطر چنين اختلاف‎هايي نيز گوشزد شده است چنان كه حضرت امام علي _ عليه السّلام _ مي‎فرمايد: الخلاف يهدم الرأي؛4 اختلاف نابود كنندة انديشه است.
== متن روایت ==
 
{{عربی بزرگ|اَلْخِلَافُ‏ يَهْدِمُ‏ الرَّأْي‏<ref>{{یادکرد کتاب| عنوان= نهج البلاغه(صبحی صالح)| سال=1373|نام=محمد بن حسین|نام خانوادگی=شریف رضی|ناشر=قم، هجرت|ص=507}}</ref>|ترجمه=جدال (اختلاف) تدبير را ويران كند.}}
قرآن كريم نيز مردم را از هرگونه اختلاف و تفرقه پرهيز داده و مي‎فرمايد: واعتصموا بحبل الله جميعاً و لا تفرقوا...؛ و همگي به ريسمان خدا (قرآن و اسلام و هرگونه وسيلة ارتباط ديگر) چنگ زنيد و پراكنده نشويد...5
 
پس منظور از اختلافي كه ويرانگر و مذمور مي‎باشد، اختلافي است كه نتيجة آن تفرقه، لجاجت، جنگ، تجاوز و... باشد وگرنه اختلاف انديشه و تبادل و تعامل آراء و گوش دادن و شنيدن اقوال مختلف و انتخاب و برگزيدن بهترين آنها همواره مورد تأييد قرآن كريم و روايات اسلامي بوده است.
 
پيامبر اكرم _ صلّي الله عليه و آله _ مي‎فرمايد: مثل المؤمن في توادهم و تراحمهم كمثل الجسد الواحد اذا اشتكي بعضه تداعي سائره بالسهد والحمي؛
 
مثل فرد با ايمان در دوستي و نيكي به يكديگر همچون اعضاي يك پيكر است كه چون بعضي از آن رنجور شود و به درد آيد، اعضاي ديگر را قرار و آرامش نخواهد بود.6
 
پي نوشت‌ها:
 
1 . ر. ك: مصطفي حسيني دشتي، معارف و معاريف، تهران ، انتشارات مفيد، بي‎تا، ج 2، ص 1 3.
 
2 . سورة زمر، آية 17، 18.
 
3 . ابن ابي الحديد، شرح نهج‎البلاغه، قم، كتابخانه آيت الله مرعشي نجفي، سال 1404 هـ ، ق، ج 19، ص 36.
 
4 . محمد تقي جعفري، شرح نهج‎البلاغه، تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامي، سال نشر 1373، ذيل حكمت 215.
 
5 . ر. ك: تفسير نمونه، همان، ج 3، ص 28، 33.
 
6 . علامه مجلسي، بحارالانوار، بيروت، مؤسسه الوفاء، 1304 ق، ج 58، ص 150.


{{پایان پاسخ}}
{{پایان پاسخ}}
== مطالعه بیشتر ==


== منابع ==
== منابع ==
{{پانویس|۲}}
{{پانویس|۲}}
{{شاخه
{{شاخه
  | شاخه اصلی =حدیث
  | شاخه اصلی = علوم و معارف
  | شاخه فرعی۱ =  
  | شاخه فرعی۱ = علوم و معارف حدیث
  | شاخه فرعی۲ =
  | شاخه فرعی۲ =دلالت حدیث
  | شاخه فرعی۳ =
  | شاخه فرعی۳ =
}}
}}
{{تکمیل مقاله
{{ارزیابی
  | شناسه =  
  | شناسه = شد
  | تیترها =-
  | عکس = شد
  | ویرایش =  
  | درگاه = شد
  | لینک‌دهی =
  | ادبیات = شد
  | ناوبری =
  | پیوند = شد
  | نمایه =  
  | ناوبری = شد
  | تغییر مسیر =
  | تغییرمسیر = شد
  | ارجاعات =
  | ارجاعات =شد
| بازبینی نویسنده = 
  | ارزیابی کمی = شد
  | ارزیابی کمی =  
  | ارزیابی کیفی = شد
  | تکمیل =
  | اولویت = د
  | اولویت =  
  | کیفیت = خوب
  | کیفیت =  
}}
}}
{{پایان متن}}
{{پایان متن}}

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۲ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۴۲

سؤال

همانطور كه می‌دانيم اختلاف نظر و ديدگاه موجب رشد و پيشرفت در انديشه می‌شود ولی در نهج‌البلاغه از زبان حضرت اميرالمؤمنين(ع) نقل شده كه «الخلاف يهدم الرأی» اين تضاد و پارادوكس چگونه قابل حل است؟

درگاه‌ها


اختلاف نظر در انديشه، اگر از روي لجاجت، كينه، نادانی و... باشد، آراء و انديشه‌ها را منهدم و تباه می‌سازد؛ اما اختلاف به معنای تعامل، تضارب در آراء و انديشه‌ها، باعث رشد و پيشرفت فكری و عملی می‎‌شود.قرآن كريم می‌‎فرمايد: ﴿...فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ ۚ أُولَٰئِكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّهُ ۖ وَأُولَٰئِكَ هُمْ أُولُو الْأَلْبَابِ؛ ... پس بندگان مرا بشارت ده همان كسانی كه سخنان را می‌شنوند و از نيكوترين آنها پيروی می‌كنند؛ آنان كسانی هستند كه خدا هدايت‌شان كرده و آنها خردمندانند.﴾(سوره زمر:آیه ۱۷ ـ ۱۸) بندگان خدا به سخنان مختلف گوش می‌دهند و با كمك نيروی عقل و خرد بهترين آنها را برمی‌گزينند و بدون هيچ تعصب و لجاجت و محدوديتی در فكر و انديشه، با آراء و نظرات برخورد می‌‎كنند. بنابراين، دين مقدس اسلام، دارای منطق آزاد انديشی و حقيقت‌گرايانه است.[۱]

اختلاف به معنای ناهماهنگی، عدم توافق و همسو نبودن است؛ چنين اختلافی به خاطر برداشت‌های متفاوت به تناسب فهم انسان‌ها باشد و به جنگ و ستيز منجر نشود، اشكالی ندارد.[۲] اما انديشه و فكری كه اميد هدايت در آن نباشد و منشأ آن هوای نفس، كينه، تعصب، جهالت و تفرقه باشد، منجر به انهدام دين و احكام آن می‌شود و اختلافی كه از آن ناشی می‌شود، ويران‌گر است كه در روايات اسلامی نيز خطر چنين اختلاف‌هایی نيز گوشزد شده است.[۳] چنان كه امام علی(ع) می‌فرمايد: «اَلْخِلَافُ‏ يَهْدِمُ‏ الرَّأْي‏؛ جدال (اختلاف) تدبير را ويران كند.»[۴]

قرآن كريم نيز مردم را از هرگونه اختلاف و تفرقه پرهيز داده است: ﴿واعتصموا بحبل الله جميعاً و لا تفرقوا...؛ و همگی به ريسمان خدا (قرآن و اسلام و هرگونه وسيلۀ ارتباط ديگر) چنگ زنيد و پراكنده نشويد...﴾(سوره آل عمران:آیه ۱۰۳).[۵]

پس منظور از اختلافی كه ويرانگر و مذمور می‌‎باشد، اختلافی است كه نتيجۀ آن تفرقه، لجاجت، جنگ، تجاوز و... باشد وگرنه اختلاف انديشه و تبادل و تعامل آراء و گوش دادن و شنيدن اقوال مختلف و انتخاب و برگزيدن بهترين آنها همواره مورد تأييد قرآن كريم و روايات اسلامی بوده است.

متن روایت


منابع

  1. ↑ ابن ابی الحديد، عبدالحمید (۱۴۰۴). شرح نهج‎‌البلاغه. ج۱۹. قم، كتابخانه آيت الله مرعشی نجفی. ص۳۶.
  2. ↑ حسينی دشتی، مصطفی (۱۳۹۲). معارف و معاريف. ج۲. تهران، انتشارات مفيد. ص۱۳.
  3. ↑ جعفری، محمد تقی (۱۳۷۳). شرح نهج‎البلاغه. تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی. صحکمت ۲۱۵.
  4. ↑ شریف رضی، محمد بن حسین (۱۳۷۳). نهج البلاغه(صبحی صالح). قم، هجرت. ص۵۰۷.
  5. ↑ مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۴). تفسير نمونه. ج۲۸. تهران، دار الكتب الإسلاميه. ص۲۸ ـ ۳۳.
  6. ↑ شریف رضی، محمد بن حسین (۱۳۷۳). نهج البلاغه(صبحی صالح). قم، هجرت. ص۵۰۷.