پرش به محتوا

فرعون: تفاوت میان نسخه‌ها

A.rezapour (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
فرج الله عباسی (بحث | مشارکت‌ها)
جزبدون خلاصۀ ویرایش
 
(۱۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد)
خط ۴: خط ۴:
{{پایان سوال}}
{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}
{{پاسخ}}
 
{{درگاه|واژه‌ها}}
'''فرعون''' نام حاکمان مصر قدیم است. مقصود از فرعون در قرآن، حاکم مصر در زمان [[حضرت موسی(ع)]] است. او ادعای رب بودن می‌کرد و بنی اسرائیل را به بردگی و بندگی گرفته بود. فرعون زمان موسی فردی ظالم و متکبر و شقی بود که پسران قوم بنی اسرائیل را می‌کشت و زنان را به خدمت می‌گرفت و انواع ظلم‌ها و جنایت‌ها را مرتکب می‌شد. او پس از معجزه حضرت موسی باز هم ایمان نیاورد و در تعقیب بنی اسرائیل در دریا غرق شد.
'''فرعون''' نام حاکمان مصر قدیم است. پیش از فتح مصر به دست [[کمبوجیه]] پادشاه ایران، بیست و شش سلسله از پادشاهان بر مصر حکومت کردند که هر یک از آنان را فرعون نامیده‌اند. این نام از سریانی به عربی راه یافته است.<ref>خرمشاهی، بهاءالدین، قرآن شناخت، تهران، ۱۳۷۹، طرح نو، ص۲۱۷.</ref> مقصود از فرعون در قرآن، حاکم مصر در زمان [[حضرت موسی(ع)]] است. او ادعای رب بودن می‌کرد و بنی اسرائیل را به بردگی گرفته بود.
 
== فرعون در قرآن ==
نام فرعون در قرآن ۷۴ بار آمده که مقصود فرعون زمان حضرت موسی(ع) (یکی فرعون مصر در زمان تولد حضرت موسی و دیگری فرعون مصر در زمان پیامبری حضرت موسی) است.<ref>خرمشاهی، بهاءالدین، دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی، ج۲، ص۱۵۵۶</ref> فرعون خود را «رب اعلی» معرفی می‌کرد<ref>سوره نازعات، آیه۲۴.</ref> و همه چیز را از خودش می‌دانست.<ref>سوره زخرف، آیه ۵۱.</ref> اما خود خدایانی داشت.<ref>سوره اعراف، آیه ۱۲۷.</ref> قرآن، فرعون را فردی برتری‌جو، متکبر<ref>سوره مؤمنون، آیه ۴۶.</ref>، مُفسِد، ذوالاتاد (صاحب میخ، کنایه از قدرت) و مسرف<ref>سوره یونس، آیه ۸۳. سوره دخان، آیه ۳۱.</ref> توصیف می‌کند. فرعون ظلم می‌کرد، پسران [[بنی اسرائیل|بنی‌اسرائیل]] را می‌کشت و زنان‌شان را برای کنیزی نگه می‌داشت.<ref>سوره قصص، آیه ۴.</ref> بنی‌اسرائیل توسط مأموران در شکنجه و عذاب بودند.<ref> سوره بقره، آیه ۴۹.</ref> خداوند موسی و هارون را با دلایل روشن نزد فرعون فرستاد، اما او تکذیب کرد و ایمان نیاورد.<ref>سوره مؤمنون، آیه ۴۵ تا ۴۹. سوره طه، آیه ۴۳.</ref> موسی و هارون از او درخواست کردند از عذاب بنی‌اسرائیل دست بکشد و آنان را با ایشان روانه کند، اما فرعون قبول نکرد.<ref>سوره طه، آیه ۴۷.</ref>
نام فرعون در قرآن ۷۴ بار آمده است که مقصود فرعون زمان حضرت موسی(ع) است.<ref>دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی، ج۲، ص۱۵۵۶</ref> فرعون خود را «رب اعلی» معرفی می‌کرد و همه چیز را از خودش می‌دانست.<ref>آیه ۵۱ سوره زخرف</ref>ولی خود خدایانی داشت.<ref>آیه ۱۲۷ سوره اعراف</ref> قرآن فرعون را فردی برتری جو، متکبر<ref>آیه ۴۶ سوره مؤمنون</ref> و مفسد و ذوالاتاد (صاحب میخ، کنایه از قدرت) توصیف می‌کند. فرعون در جامعه تبعیض قائل می‌شد و ظلم می‌کرد و پسران [[بنی اسرائیل]] را می‌کشت و زنانشان را برای کنیزی و خدمت نگه می‌داشت.<ref>آیه ۴ سوره قصص</ref> بنی اسرائیل سخت توسط آنان در شکنجه و عذاب بودند<ref>آیه ۴۹ سوره بقره</ref> خداوند موسی و هارون را با دلایل روشن نزد فرعون فرستاد اما او تکذیب کردند و ایمان نیاوردند.<ref>آیه ۴۵، ۴۷، ۴۸سوره مؤمنون
 
سرانجام خداوند، موسی و بنی‌اسرائیل را از دریا عبور داد و فرعون و قومش که آنان را تعقیب می‌کردند، در دریا غرق شدند.<ref>آیات ۹۰ سوره یونس، ۴۰ سوره قصص، ۵۵ سوره زخرف، ۵۰ سوره بقره</ref> در قرآن آمده است که فرعون برای خود قصری (برج) مرتفع ساخت تا با ادعای خود خدای موسی را ببیند.<ref>آیه ۳۸ سوره قصص</ref>
آیه ۴۳ سوره طه</ref> موسی و هارون از او درخواست کردند از عذاب بنی اسرائیل دست بکشد و آنان را با ایشان روانه کند. اما فرعون قبول نکرد.<ref>آیه ۴۷ سوره طه</ref>
 
== داستان معجزه موسی و سحر ساحران فرعون ==
سرانجام خداوند موسی و بنی اسرائیل را از دریا عبور داد و فرعون و قومش که آنان را تعقیب می‌کردند در دریا غرق شدند.<ref>آیات ۹۰ سوره یونس، ۴۰ سوره قصص، ۵۵ سوره زخرف، ۵۰ سوره بقره</ref>
گفتگوی فرعون و موسی در جایی معین انجام شد تا هرکدام از دو طرف معجزه خود را ارائه کنند. آنان سحری کردند و حضرت موسی(ع) عصای خود را انداخت، تبدیل به موجودی شد و وسایل ساحران را بلعید، ساحران ایمان آوردند اما فرعون ایمان نیاورد.<ref>سوره طه، آیات ۴۷ تا ۷۳.</ref>
 
در قرآن آمده است که فرعون برای خود قصری (برج) مرتفع ساخت تا با ادعای خود خدای موسی را ببیند.<ref>آیه ۳۸ سوره قصص</ref>
== برج ساختن فرعون برای دیدن خدای موسی ==
 
{{اصلی|برج ساختن فرعون برای دیدن خدای موسی}}
=== داستان معجزه موسی و سحر ساحران فرعون ===
براساس آیات قرآن فرعون دستور بر ساخت ساختمان بلندی داد تا بتواند در بالای آن خدای موسی(ع) را ببیند.<ref>سوره قصص، آیه۳۸.</ref> داستانِ ساختن برج پس از ماجرای [[مبارزه موسی با ساحران]] بود که فرعون را در موضع ضعف و شکست قرار داد.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۷۴ش، ج۱۶، ص۸۵.</ref> فرعون در ادامه این دستور گفت که به کلام موسی اطمینان ندارد.<ref>سوره قصص، آیه۳۸.</ref> این دستور خطاب به هامان، وزیر فرعون بود.<ref>طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تهران، ناصر خسرو، ۱۳۷۲ش، ج۸، ص۸۱۵.</ref> [[قرآن]] در دو سوره از این واقعه یاد کرده است.<ref>سوره قصص، آیه۳۸. سوره غافر، آیه۳۶.</ref>
محاجه فرعون و موسی در جایی معین انجام شد تا هرکدام از دو طرف معجزه خود را ارائه کنند. آنان سحری کردند و حضرت موسی(ع) عصای خود را انداخت و تبدیل به موجودی شد که ساحران فورا ایمان آوردند اما فرعون ایمان نیاورد. <ref>آیات ۴۷ تا ۷۳ سوره طه</ref>
 
{{پایان پاسخ}}
{{پایان پاسخ}}
{{مطالعه بیشتر}}
== مطالعه بیشتر ==
* مکارم شیرازی، ناصر، قصه‌های قرآن، تدوین سید حسن حسینی.
* تفسیر نمونه، مکارم شیرازی، ج۶، ص۲۴۷.
{{پایان مطالعه بیشتر}}


== منابع ==
== منابع ==
خط ۳۷: خط ۲۸:
}}
}}
{{تکمیل مقاله
{{تکمیل مقاله
  | شناسه =
  | شناسه =شد
  | تیترها =
  | تیترها =شد
  | ویرایش =
  | ویرایش =شد
  | لینک‌دهی =
  | لینک‌دهی =شد
  | ناوبری =
  | ناوبری =
  | نمایه =
  | نمایه =
خط ۴۷: خط ۳۸:
  | بازبینی =
  | بازبینی =
  | تکمیل =
  | تکمیل =
  | اولویت =
  | اولویت =ج
  | کیفیت =
  | کیفیت =ج
}}
}}
{{پایان متن}}
{{پایان متن}}

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۷ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۱۰

سؤال

فرعون در قرآن چه کسی است؟

درگاه‌ها


فرعون نام حاکمان مصر قدیم است. پیش از فتح مصر به دست کمبوجیه پادشاه ایران، بیست و شش سلسله از پادشاهان بر مصر حکومت کردند که هر یک از آنان را فرعون نامیده‌اند. این نام از سریانی به عربی راه یافته است.[۱] مقصود از فرعون در قرآن، حاکم مصر در زمان حضرت موسی(ع) است. او ادعای رب بودن می‌کرد و بنی اسرائیل را به بردگی گرفته بود.

نام فرعون در قرآن ۷۴ بار آمده که مقصود فرعون زمان حضرت موسی(ع) (یکی فرعون مصر در زمان تولد حضرت موسی و دیگری فرعون مصر در زمان پیامبری حضرت موسی) است.[۲] فرعون خود را «رب اعلی» معرفی می‌کرد[۳] و همه چیز را از خودش می‌دانست.[۴] اما خود خدایانی داشت.[۵] قرآن، فرعون را فردی برتری‌جو، متکبر[۶]، مُفسِد، ذوالاتاد (صاحب میخ، کنایه از قدرت) و مسرف[۷] توصیف می‌کند. فرعون ظلم می‌کرد، پسران بنی‌اسرائیل را می‌کشت و زنان‌شان را برای کنیزی نگه می‌داشت.[۸] بنی‌اسرائیل توسط مأموران در شکنجه و عذاب بودند.[۹] خداوند موسی و هارون را با دلایل روشن نزد فرعون فرستاد، اما او تکذیب کرد و ایمان نیاورد.[۱۰] موسی و هارون از او درخواست کردند از عذاب بنی‌اسرائیل دست بکشد و آنان را با ایشان روانه کند، اما فرعون قبول نکرد.[۱۱]

سرانجام خداوند، موسی و بنی‌اسرائیل را از دریا عبور داد و فرعون و قومش که آنان را تعقیب می‌کردند، در دریا غرق شدند.[۱۲] در قرآن آمده است که فرعون برای خود قصری (برج) مرتفع ساخت تا با ادعای خود خدای موسی را ببیند.[۱۳]

داستان معجزه موسی و سحر ساحران فرعون

گفتگوی فرعون و موسی در جایی معین انجام شد تا هرکدام از دو طرف معجزه خود را ارائه کنند. آنان سحری کردند و حضرت موسی(ع) عصای خود را انداخت، تبدیل به موجودی شد و وسایل ساحران را بلعید، ساحران ایمان آوردند اما فرعون ایمان نیاورد.[۱۴]

برج ساختن فرعون برای دیدن خدای موسی

براساس آیات قرآن فرعون دستور بر ساخت ساختمان بلندی داد تا بتواند در بالای آن خدای موسی(ع) را ببیند.[۱۵] داستانِ ساختن برج پس از ماجرای مبارزه موسی با ساحران بود که فرعون را در موضع ضعف و شکست قرار داد.[۱۶] فرعون در ادامه این دستور گفت که به کلام موسی اطمینان ندارد.[۱۷] این دستور خطاب به هامان، وزیر فرعون بود.[۱۸] قرآن در دو سوره از این واقعه یاد کرده است.[۱۹]


منابع

  1. ↑ خرمشاهی، بهاءالدین، قرآن شناخت، تهران، ۱۳۷۹، طرح نو، ص۲۱۷.
  2. ↑ خرمشاهی، بهاءالدین، دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی، ج۲، ص۱۵۵۶
  3. ↑ سوره نازعات، آیه۲۴.
  4. ↑ سوره زخرف، آیه ۵۱.
  5. ↑ سوره اعراف، آیه ۱۲۷.
  6. ↑ سوره مؤمنون، آیه ۴۶.
  7. ↑ سوره یونس، آیه ۸۳. سوره دخان، آیه ۳۱.
  8. ↑ سوره قصص، آیه ۴.
  9. ↑ سوره بقره، آیه ۴۹.
  10. ↑ سوره مؤمنون، آیه ۴۵ تا ۴۹. سوره طه، آیه ۴۳.
  11. ↑ سوره طه، آیه ۴۷.
  12. ↑ آیات ۹۰ سوره یونس، ۴۰ سوره قصص، ۵۵ سوره زخرف، ۵۰ سوره بقره
  13. ↑ آیه ۳۸ سوره قصص
  14. ↑ سوره طه، آیات ۴۷ تا ۷۳.
  15. ↑ سوره قصص، آیه۳۸.
  16. ↑ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۷۴ش، ج۱۶، ص۸۵.
  17. ↑ سوره قصص، آیه۳۸.
  18. ↑ طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تهران، ناصر خسرو، ۱۳۷۲ش، ج۸، ص۸۱۵.
  19. ↑ سوره قصص، آیه۳۸. سوره غافر، آیه۳۶.