پرش به محتوا

محبوبان خدا در آینه آیه ۵۴ سوره مائده: تفاوت میان نسخه‌ها

فرج الله عباسی (بحث | مشارکت‌ها)
جزبدون خلاصۀ ویرایش
فرج الله عباسی (بحث | مشارکت‌ها)
جزبدون خلاصۀ ویرایش
 
(یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۳: خط ۳:
مصداق آیهٔ ۵۴ سوره مائده چه کسانی هستند؟{{پایان سوال}}
مصداق آیهٔ ۵۴ سوره مائده چه کسانی هستند؟{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}
{{پاسخ}}
{{درگاه|مهدویت}}'''مصداق آیه ۵۴ سوره مائده''' را مفسران بنابر برخی روایات، امام علی(ع) و [[امام زمان(ع) در احادیث پیامبر(ص)|امام زمان(ع)]] دانسته‌اند. برخی نیز گفته‌اند سلمان و یاران و هموطنان او مصداق این آیه هستند. درباره اینکه مصداق آیه ۵۴ سوره مائده اشاره به چه اشخاصی می‌کند و منظور از این یاوران اسلام کیانند که خدا آنها را به این صفات ستوده است، در روایات اسلامی و سخنان [[مفسران]] بحث بسیار دیده می‌شود. مکارم شیرازی می‌نویسد این آیه همان‌طور که سیره قرآن است یک مفهوم کلی و جامع را بیان می‌کند که علی(ع) یا سلمان فارسی مصداق‌های مهم آن می‌باشند و کسان دیگری که این برنامه‌ها را تعقیب می‌کنند نیز شامل می‌شود، هر چند در روایات از آنها ذکری نشده باشد.
{{درگاه|مهدویت}}'''مصداق آیه ۵۴ سوره مائده''' را برخی از روایات، امام علی(ع) و [[امام زمان(ع) در احادیث پیامبر(ص)|امام زمان(ع)]] دانسته‌اند. برخی نیز گفته‌اند سلمان، یاران، هموطنان او مصداق این آیه هستند. این آیه همان‌طور که سیره قرآن است یک مفهوم کلی و جامع را بیان می‌کند که علی(ع) یا سلمان فارسی مصداق‌های مهم آن می‌باشند و شامل هر کسی که این برنامه‌ها را تعقیب کند نیز می‌شود، هر چند در روایات از آنها ذکری نشده باشد.


== شناخت آیه ==
== شناخت آیه ==
این آیه سخن از افرادی می‌کند که طبق پیش‌بینی قرآن بعدها از این آئین مقدس روی برمی‌گرداندند و به عنوان یک قانون کلی به همه مسلمانان اخطار می‌کند: «اگر کسانی از شما از دین خود بیرون روند، زیانی به خدا و آئین او و جامعه مسلمین و آهنگ سریع پیشرفت آنها نمی‌رسانند، زیرا خداوند در آینده جمعیتی را برای حمایت این آئین برمی‌انگیزد».<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۴۱۵.</ref> آیه شریفه که این معنا را فاش ساخته، در حقیقت یک پیشگویی غیبی است که از آن خبر می‌دهد و می‌گوید: خدای سبحان در مقابل چندرنگی و دوچهرگی این مردم سست [[ایمان و اراده انسان|ایمان]] و صدمه‌هایی که دین از ناحیه آنان خورده و در ازای اینکه اینان محبت غیر خدا را بر محبت خدا ترجیح دادند، به زودی قومی را خواهد آورد که آنها را دوست می‌دارد و آن قوم نیز خدا را دوست می‌دارند، مردمی که در برابر مؤمنین خاضع و ذلیل و در مقابل کفار شکست‌ناپذیرند، مردمی که در راه خدا [[جهاد کبیر|جهاد]] می‌کنند و از ملامت هیچ ملامت‌گری پروا نمی‌نمایند<ref>طباطبایی، محمدحسین‏، ترجمه تفسیر المیزان، ترجمه محمد باقر موسوی، قم، جامعه مدرسین حوزه علمیه قم‏، ۱۳۷۴ش، ج۵، ص۶۲۶.</ref>
آیه، سخن از افرادی می‌گوید که بر اساس پیش‌بینی قرآن، در آینده از این آیین اسلام روی برمی‌گردانند و در قالب یک قانون کلی، به همه مسلمانان هشدار می‌دهد که: «اگر کسانی از شما از دین خود بازگردند، هرگز زیانی به خدا و آیین او و جامعه مسلمین و روند سریع پیشرفت‌شان نمی‌رسانند؛ چراکه خداوند در آینده جمعیتی را برمی‌انگیزد تا از این آیین حمایت کنند».».<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۴۱۵.</ref> این آیه در حقیقت یک پیش‌گویی غیبی به شمار می‌رود و از این رویداد خبر می‌دهد که: خدای سبحان، در برابر تزویر و دورویی این مردم سست‌ایمان و آسیب‌هایی که از ناحیه آنان به دین وارد شده، و نیز در مقابل اینکه اینان محبت غیر خدا را بر محبت خدا ترجیح داده‌اند، به زودی قومی را خواهد آورد که هم او آنان را دوست می‌دارد و هم آنان او را دوست خواهند داشت؛ مردمی که در برابر مؤمنان، فروتن و نرم‌خو و در برابر کافران، سخت و شکست‌ناپذیرند؛ مردمی که در راه خدا جهاد می‌کنند و از سرزنش هیچ سرزنش‌کننده‌ای هراسی ندارند.<ref>طباطبایی، محمدحسین‏، ترجمه تفسیر المیزان، ترجمه محمد باقر موسوی، قم، جامعه مدرسین حوزه علمیه قم‏، ۱۳۷۴ش، ج۵، ص۶۲۶.</ref>


== متن و ترجمه آیه ==
== متن و ترجمه آیه ==
خط ۱۲: خط ۱۲:
| سوره = مائده
| سوره = مائده
| آیه = ۵۴
| آیه = ۵۴
| ترجمه = ای کسانی که ایمان آورده‌اید، هر که از شما از دینش بازگردد چه باک؛ زودا که خدا مردمی را بیاورد که دوستشان بدارد و دوستش بدارند. در برابر مؤمنان فروتنند و در برابر کافران سرکش؛ در راه خدا جهاد می‌کنند و از ملامت هیچ ملامتگری نمی‌هراسند. این فضل خداست که به هر کس که خواهد ارزانی دارد، و خداوند بخشاینده و داناست.
| ترجمه = ای کسانی که ایمان آورده‌اید، هر که از شما از دینش بازگردد چه باک؛ زودا که خدا مردمی را بیاورد که دوست‌شان بدارد و دوستش بدارند. در برابر مؤمنان فروتنند و در برابر کافران سرکش؛ در راه خدا جهاد می‌کنند و از ملامت هیچ ملامت‌گری نمی‌هراسند. این فضل خداست که به هر کس که خواهد ارزانی دارد، و خداوند بخشاینده و داناست.
}}
}}


== قَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَیُحِبُّونَهُ ==
== قومِ دوست‌دار دوست‌داشته خدا ==
درباره اینکه مصداق آیه ۵۴ سوره مائده اشاره به چه اشخاصی می‌کند و منظور از این یاوران اسلام کیانند که خدا آنها را به این صفات ستوده است، در روایات اسلامی و سخنان مفسران بحث بسیار دیده می‌شود. روایات زیادی  از طرق شیعه و اهل تسنن وارد شده که این آیه در مورد علی(ع) در فتح خیبر، یا مبارزه با «ناکثین» و «قاسطین» و «مارقین» (آتش‌افروزان جنگ جمل، و سپاه معاویه، و خوارج) نازل شده است‏.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۴۱۷.</ref>
خداوند در این آیه از قومی سخن می‌گوید که هم خدا آن‌ها را دوست می‌دارد و هم آن‌ها خدا را دوست می‌دارند؛ اینکه مصداق آیه اشاره به چه اشخاصی می‌کند و منظور از این یاوران اسلام کیانند که خدا آنها را به این صفات ستوده است، در روایات وارد شده که این آیه در مورد علی(ع) در فتح خیبر، یا مبارزه با «ناکثین» و «قاسطین» و «مارقین» (آتش‌افروزان جنگ جمل، و سپاه معاویه، و خوارج) نازل شده است‏.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۴۱۷.</ref>


علّامه بحرانی در تفسیر «البرهان» گفته است: کسانی که به ناحق، حق آل محمد(ص) را غصب کردند و از دین برگشتند، خداوند در آینده قومی را می‌آورد که آنها خدا را دوست دارند و خداوند آن‌ها را. گفته شده این آیه در مورد حضرت قائم(عج) و اصحاب او و کسانی که جهاد می‌کنند و از هیچ چیزی هراس ندارند، نازل شده است.<ref>بحرانی، سید هاشم، تفسیر البرهان فی تفسیر القرآن، قم، انتشارات بعثت، ۱۴۱۵ ق، ج۲، ص۳۱۵.</ref>
* '''علی(ع) و پیروانش:[[امام باقر(ع) در کتب اهل سنت|امام باقر(ع)]] درباره‌ی‏ {{قرآن|یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ}} فرمود: «مراد علی(ع) و شیعیان اویند».<ref>قرائتی، محسن‏، تفسیر نور، تهران، مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن‏، ۱۳۸۸ش، ج۲، ص۳۱۶.</ref>'''
* '''حضرت مهدی و یارانش:''' علّامه بحرانی در تفسیر «البرهان» گفته است: کسانی که به ناحق، حق آل محمد(ص) را غصب کردند و از دین برگشتند، خداوند در آینده قومی را می‌آورد که آنها خدا را دوست دارند و خداوند آن‌ها را. گفته شده این آیه در مورد حضرت قائم(عج) و اصحاب او و کسانی که جهاد می‌کنند و از هیچ چیزی هراس ندارند، نازل شده است.<ref>بحرانی، سید هاشم، تفسیر البرهان فی تفسیر القرآن، قم، انتشارات بعثت، ۱۴۱۵ ق، ج۲، ص۳۱۵.</ref>
* '''سلمان و هم‌وطنانش:''' در روایتی آمده است هنگامی که از پیامبر(ص) درباره این آیه سؤال کردند دست خود را بر شانه «سلمان» زد و فرمود: «این و یاران او و هم‌وطنان او هستند». و به این ترتیب از اسلام آوردن ایرانیان و کوشش‌ها و تلاش‌های پرثمر آنان برای پیشرفت اسلام در زمینه‌های مختلف، پیشگویی کرد.
* '''یاران حضرت مهدی(ع):''' در روایات دیگری آمده است این آیه درباره یاران مهدی(ع) نازل شده است که با تمام قدرت در برابر آنها که از آئین حق و عدالت مرتد شده‌اند می‌ایستند و جهان را پر از ایمان و عدل و داد می‌کنند.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۴۱۷.</ref>  


در روایتی آمده است هنگامی که از پیامبر(ص) درباره این آیه سؤال کردند دست خود را بر شانه «سلمان» زد و فرمود: «این و یاران او و هم‌وطنان او هستند». و به این ترتیب از اسلام آوردن ایرانیان و کوشش‌ها و تلاش‌های پرثمر آنان برای پیشرفت اسلام در زمینه‌های مختلف، پیشگویی کرد. در روایات دیگری آمده است این آیه درباره یاران مهدی(ع) نازل شده است که با تمام قدرت در برابر آنها که از آئین حق و عدالت مرتد شده‌اند می‌ایستند و جهان را پر از ایمان و عدل و داد می‌کنند.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۴۱۷.</ref> شکی نیست که این روایات که در تفسیر آیه وارد شده با هم تضاد ندارد، زیرا این آیه همان‌طور که سیره قرآن است یک مفهوم کلی و جامع را بیان می‌کند که علی(ع) یا سلمان فارسی مصداق‌های مهم آن می‌باشند و کسان دیگری که این برنامه‌ها را تعقیب می‌کنند نیز شامل می‌شود، هر چند در روایات از آنها ذکری نشده باشد.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۴۱۷.</ref>
شکی نیست که این روایات که در تفسیر آیه وارد شده با هم تضاد ندارد، زیرا این آیه همان‌طور که سیره قرآن است یک مفهوم کلی و جامع را بیان می‌کند که علی(ع) یا سلمان فارسی مصداق‌های مهم آن می‌باشند و کسان دیگری که این برنامه‌ها را تعقیب می‌کنند نیز شامل می‌شود، هر چند در روایات از آنها ذکری نشده باشد.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۴۱۷.</ref>
 
در روایت است: «چون این آیه نازل شد، پیامبر اکرم(ص) دست به شانه سلمان فارسی زد و فرمود: هموطنان تو مصداق این آیه‌اند». [[امام باقر(ع) در کتب اهل سنت|امام باقر(ع)]] درباره‌ی‏ {{قرآن|یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ}} فرمود: «مراد علی(ع) و شیعیان اویند».<ref>قرائتی، محسن‏، تفسیر نور، تهران، مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن‏، ۱۳۸۸ش، ج۲، ص۳۱۶.</ref>


== منابع ==
== منابع ==

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۲ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۲۹

سؤال
مصداق آیهٔ ۵۴ سوره مائده چه کسانی هستند؟
درگاه‌ها


مصداق آیه ۵۴ سوره مائده را برخی از روایات، امام علی(ع) و امام زمان(ع) دانسته‌اند. برخی نیز گفته‌اند سلمان، یاران، هموطنان او مصداق این آیه هستند. این آیه همان‌طور که سیره قرآن است یک مفهوم کلی و جامع را بیان می‌کند که علی(ع) یا سلمان فارسی مصداق‌های مهم آن می‌باشند و شامل هر کسی که این برنامه‌ها را تعقیب کند نیز می‌شود، هر چند در روایات از آنها ذکری نشده باشد.

شناخت آیه

آیه، سخن از افرادی می‌گوید که بر اساس پیش‌بینی قرآن، در آینده از این آیین اسلام روی برمی‌گردانند و در قالب یک قانون کلی، به همه مسلمانان هشدار می‌دهد که: «اگر کسانی از شما از دین خود بازگردند، هرگز زیانی به خدا و آیین او و جامعه مسلمین و روند سریع پیشرفت‌شان نمی‌رسانند؛ چراکه خداوند در آینده جمعیتی را برمی‌انگیزد تا از این آیین حمایت کنند».».[۱] این آیه در حقیقت یک پیش‌گویی غیبی به شمار می‌رود و از این رویداد خبر می‌دهد که: خدای سبحان، در برابر تزویر و دورویی این مردم سست‌ایمان و آسیب‌هایی که از ناحیه آنان به دین وارد شده، و نیز در مقابل اینکه اینان محبت غیر خدا را بر محبت خدا ترجیح داده‌اند، به زودی قومی را خواهد آورد که هم او آنان را دوست می‌دارد و هم آنان او را دوست خواهند داشت؛ مردمی که در برابر مؤمنان، فروتن و نرم‌خو و در برابر کافران، سخت و شکست‌ناپذیرند؛ مردمی که در راه خدا جهاد می‌کنند و از سرزنش هیچ سرزنش‌کننده‌ای هراسی ندارند.[۲]

متن و ترجمه آیه

قومِ دوست‌دار دوست‌داشته خدا

خداوند در این آیه از قومی سخن می‌گوید که هم خدا آن‌ها را دوست می‌دارد و هم آن‌ها خدا را دوست می‌دارند؛ اینکه مصداق آیه اشاره به چه اشخاصی می‌کند و منظور از این یاوران اسلام کیانند که خدا آنها را به این صفات ستوده است، در روایات وارد شده که این آیه در مورد علی(ع) در فتح خیبر، یا مبارزه با «ناکثین» و «قاسطین» و «مارقین» (آتش‌افروزان جنگ جمل، و سپاه معاویه، و خوارج) نازل شده است‏.[۳]

  • علی(ع) و پیروانش:امام باقر(ع) درباره‌ی‏ ﴿یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ فرمود: «مراد علی(ع) و شیعیان اویند».[۴]
  • حضرت مهدی و یارانش: علّامه بحرانی در تفسیر «البرهان» گفته است: کسانی که به ناحق، حق آل محمد(ص) را غصب کردند و از دین برگشتند، خداوند در آینده قومی را می‌آورد که آنها خدا را دوست دارند و خداوند آن‌ها را. گفته شده این آیه در مورد حضرت قائم(عج) و اصحاب او و کسانی که جهاد می‌کنند و از هیچ چیزی هراس ندارند، نازل شده است.[۵]
  • سلمان و هم‌وطنانش: در روایتی آمده است هنگامی که از پیامبر(ص) درباره این آیه سؤال کردند دست خود را بر شانه «سلمان» زد و فرمود: «این و یاران او و هم‌وطنان او هستند». و به این ترتیب از اسلام آوردن ایرانیان و کوشش‌ها و تلاش‌های پرثمر آنان برای پیشرفت اسلام در زمینه‌های مختلف، پیشگویی کرد.
  • یاران حضرت مهدی(ع): در روایات دیگری آمده است این آیه درباره یاران مهدی(ع) نازل شده است که با تمام قدرت در برابر آنها که از آئین حق و عدالت مرتد شده‌اند می‌ایستند و جهان را پر از ایمان و عدل و داد می‌کنند.[۶]

شکی نیست که این روایات که در تفسیر آیه وارد شده با هم تضاد ندارد، زیرا این آیه همان‌طور که سیره قرآن است یک مفهوم کلی و جامع را بیان می‌کند که علی(ع) یا سلمان فارسی مصداق‌های مهم آن می‌باشند و کسان دیگری که این برنامه‌ها را تعقیب می‌کنند نیز شامل می‌شود، هر چند در روایات از آنها ذکری نشده باشد.[۷]

منابع

  1. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۴۱۵.
  2. طباطبایی، محمدحسین‏، ترجمه تفسیر المیزان، ترجمه محمد باقر موسوی، قم، جامعه مدرسین حوزه علمیه قم‏، ۱۳۷۴ش، ج۵، ص۶۲۶.
  3. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۴۱۷.
  4. قرائتی، محسن‏، تفسیر نور، تهران، مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن‏، ۱۳۸۸ش، ج۲، ص۳۱۶.
  5. بحرانی، سید هاشم، تفسیر البرهان فی تفسیر القرآن، قم، انتشارات بعثت، ۱۴۱۵ ق، ج۲، ص۳۱۵.
  6. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۴۱۷.
  7. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۴۱۷.