شغل انبیاء
شغل انبیاء الهی، که از طریق آن معیشت خود را تأمین میکردند، چه بودهاست؟
شغل انبیاء معمولاً به کشاورزی، دامداری و تجارت مرتبط بودهاست. بسیاری از انبیاء در تاریخ به عنوان کشاورز یا چوپان شناخته میشوند. به عنوان مثال، حضرت نوح(ع) به کشاورزی مشغول بود و حضرت داوود(ع) نیز به عنوان آهنگر و سازنده سلاح شناخته میشود. همچنین، حضرت محمد(ص) قبل از بعثت به شبانی و تجارت مشغول بودند. این مشاغل نه تنها به تأمین معیشت آنها کمک میکرد، بلکه به عنوان ابزاری برای ارتباط با مردم و انتقال پیامهای الهی نیز عمل میکرد.
شغل انبیای الهی بهطور کلی به فعالیتهایی مرتبط است که به تأمین معیشت آنها کمک میکرد و در عین حال بهعنوان ابزاری برای ارتباط با مردم و انتقال پیامهای الهی عمل میکرد.
این فعالیتها و شغلها نه تنها به تأمین نیازهای مادی انبیاء کمک میکرد، بلکه به عنوان الگوهایی برای پیروانشان در زمینههای مختلف زندگی، از جمله صداقت، کار و تلاش، و خدمت به جامعه، محسوب میشدند. انبیاء با زندگی خود نشان دادند که چگونه میتوان با ایمان و تلاش، به اهداف عالی انسانی دست یافت و در خدمت به بشریت بود.
شغل انبیاء الهی

در منابع مختلفی چون قرآن کریم، احادیث معصومان(ع) و اخبار تاریخی گاهی به این مشاغل اشاره شده است:
- شغل حضرت آدم(ع): کشاورزی،[۱] آهنگری[۲] و نانوایی[۳] برشمرده شده است.
- کار حضرت انوش(ع): اولین کسی بود که درخت خرما نشاند و زراعت کرد.
- شغل حضرت ادریس(ع): خیاطی(مخترع سوزن و خیاطی) برشمرده شدهاست.[۴]
- کار حضرت نوح(ع): نجاری و کشتیسازی دانسته شدهاست.[۱] [۵][۶][۷]
- کار حضرت ابراهیم(ع): کشاورزی[۸] و بنایی[۹] عنوان شدهاست.
- شغل حضرت اسماعیل(ع): بنایی و خادم مسجد دانسته شدهاست.[۱۰]
- کار حضرت یعقوب(ع): چوپانی و دامداری دانسته شدهاست.[۱۱]
- شغل حضرت ایوب(ع): زراعت و گلهداری و دامداری تلقی شدهاست.[۱۲][۱۳]
- کار حضرت شعیب(ع): شبانی و دامداری و بنایی قلمداد شدهاست.[۱۴][۱۵]
- کار حضرت موسی(ع): شبانی،[۱۶] کشاورزی[۱۷] و بنایی[۱۸] عنوان شدهاست.
- شغل حضرت خضر(ع): بنایی برشمرده شدهاست.[۱۹]
- کار حضرت داوود(ع): آهنگری،[۲۰] زرهسازی[۲۱] و زنبیلبافی[۲۲][۲۳] عنوان شدهاست.
- شغل حضرت هود(ع): تجارت عنوان شدهاست.[۲۴][۲۵]
- شغل حضرت صالح(ع): تجارت برشمرده شدهاست.[۲۶]
- شغل حضرت لوط(ع): کشاورزی دانسته شدهاست.[۱]
- شغل حضرت سلیمان(ع): نظامیگری،[۲۷] پادشاهی،[۲۸] حصیربافی،[۱] و صابونسازی[۲۹] آمدهاست.
- کار حضرت عیسی(ع): جهانگردی بیان شدهاست.[۳۰]
- کار حضرت زکریاء(ع): نجاری خوانده شدهاست.[۳۱]
- شغل حضرت یوسف(ع): خزانهداری،[۳۲] پادشاهی[۳۳] و کاغذسازی[۳۴] عنوان شدهاست.
- شغل پیامبر اسلام(ص): شبانی،[۳۵] بازرگانی[۳۶] عنوان شدهاست.
منابع
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ مجلسی، محمدباقر (۱۴۰۳). بحار الانوار الجامعة لدرر اخبار الائمة الاطهار. ج۶۳. بیروت: مؤسسة الوفاء. ص۲۵۵.
- ↑ طبری، محمد بن جریر (۱۳۸۷). تاریخ الامم و الملوک. ج۱. به کوشش تحقیق محمد ابوالفضل ابراهیم. روائع التراث العربی. ص۱۳۰.
- ↑ طبری، محمد بن جریر (۱۳۸۷). تاریخ الامم و الملوک. ج۱. به کوشش تحقیق محمد ابوالفضل ابراهیم. روائع التراث العربی. ص۱۲۹.
- ↑ ابن الجوزى، أبو الفرج عبد الرحمن بن على (۱۴۱۲). المنتظم فى تاريخ الأمم و الملوك. ج۲. دارالکتب العلمیه. ص۱۴۶.
- ↑ سوره هود، آیه ۳۷
- ↑ سوره قصص، آیه ۲۷
- ↑ سوره انبیاء، آیه ۸۰
- ↑ ابنالجوزی، عبدالرحمن بن علی (۱۹۹۲–۱۹۹۳). المنتظم فی تاریخ الأمم و الملوک. ج۲. به کوشش تحقیق محمد عبدالقادر عطا و مصطفی عبدالقادر عطا. بیروت: دارالکتب العلمیة. ص۱۴۶.
- ↑ سوره بقره، آیه ۱۲۷.
- ↑ سوره بقره، آیه ۱۲۷.
- ↑ مسعودی، علی بن الحسین (۱۴۰۹). مروج الذهب و معادن الجوهر. ج۱. قم: دار الهجرة. ص۵۹.
- ↑ طبری، محمد بن جریر (۱۳۸۷). تاریخ الامم و الملوک. ج۱. به کوشش محمد ابوالفضل ابراهیم. روائع التراث العربی. ص۳۲۲-۳۲۳.
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۱). تفسیر نمونه. ج۱۳. دار الكتب الإسلامية. ص۴۳۶.
- ↑ مجلسی، محمد باقر (۱۴۰۳). بحار الانوار. ج۱۲. بیروت: دار إحياء التراث العربي. ص۳۸۷.
- ↑ سوره قصص، آیه23.
- ↑ سوره قصص، آیه ۲۷.
- ↑ ابنالجوزی، عبدالرحمن بن علی (۱۹۹۲–۱۹۹۳). المنتظم فی تاریخ الأمم و الملوک. ج۲. به کوشش محمد عبدالقادر عطا و مصطفی عبدالقادر عطا. بیروت: دارالکتب العلمیة. ص۱۴۶.
- ↑ سوره کهف، آیه ۷۷.
- ↑ سوره کهف، آیه33.
- ↑ سوره سبأ، آیه ۱۰.
- ↑ سوره انبیاء، آیه ۸۰.
- ↑ شریف رضی، محمد بن الحسین (۱۴۱۴). «خطبه ۱۶۰». نهج البلاغه. به کوشش تحقیق صبحی الصالح. قم: دارالهجرة. ص۲۲۷.
- ↑ شريف الرضي، محمد بن حسين (۱۴۱۴). «خطبه ۱۶۰». نهج البالغه. به کوشش محقق: صبحی صالح. هجرت. ص۲۲۷.
- ↑ ابن عساکر، أبوالقاسم علی بن الحسن (۱۹۹۵). تاریخ مدینة دمشق. ج۷. به کوشش تحقیق عمرو بن غرامة العمروی. بیروت: دارالفکر للطباعة والنشر والتوزیع. ص۴۴۳.
- ↑ مجلسی، محمدباقر بن محمدقی (۱۴۰۳). بحار الانوار. ج۱۱. به کوشش محقق / مصحح: جمعى از محققان. دار إحياء التراث العربي. ص۳۵۹.
- ↑ ابن عساکر، أبوالقاسم علی بن الحسن (۱۹۹۵). تاریخ مدینة دمشق. ج۷. به کوشش تحقیق عمرو بن غرامة العمروی. بیروت: دارالفکر للطباعة والنشر والتوزیع. ص۴۴۳.
- ↑ قلقشندی، أبو العباس. صبح الأعشی فی صناعة الإنشاء. ج۱. ص۴۸۸.
- ↑ سوره انبیاء، آیه ۸۱.
- ↑ قلقشندی، احمد بن علی، صبح الأعشی فی صناعة الإنشاء، تحقیق محمدحسین شمسالدین، بیروت، دارالکتب العلمیة، بیتا، ج ۱، ص ۴۸۶.
- ↑ ابن عساکر، علی بن حسن. تاریخ مدینة دمشق. ج۷. ص۴۴۳.
- ↑ سیوطی، عبدالرحمن بن أبیبکر (۱۴۰۴). الدر المنثور فی تفسیر المأثور. ج۴. قم كتابخانه عمومى حضرت آيت الله العظمى مرعشى نجفى( ره). ص۲۵۸.
- ↑ سوره یوسف، آیه ۵۵.
- ↑ نیشابوری، ابواسحاق ابراهیم بن منصور. قصص الانبیاء. به کوشش حبیب یغمایی. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی. ص۱۱۴.
- ↑ قلقشندی، احمد بن علی. صبح الأعشی فی صناعة الإنشاء. ج۱. به کوشش محمدحسین شمسالدین. بیروت: دارالکتب العلمیة. ص۴۸۶.
- ↑ ابنالجوزی، عبدالرحمن بن علی (۱۹۹۲–۱۹۹۳). المنتظم فی تاریخ الأمم و الملوک. ج۲. به کوشش تحقیق محمد عبدالقادر عطا و مصطفی عبدالقادر عطا. بیروت: دارالکتب العلمیة. ص۱۴۶.
- ↑ صالحی شامی، محمد بن یوسف (۱۴۱۴). سبل الهدی و الرشاد في سیرة خیر العباد. ج۲. به کوشش تحقیق: عادل احمد عبدالموجود و علی محمد معوض. بیروت: دار الکتب العلمیة. ص۱۵۸.
