پرش به محتوا

شغل انبیاء

(تغییرمسیر از سفارش به کار در قرآن)
سؤال

شغل انبیاء الهی، که از طریق آن معیشت خود را تأمین می‌کردند، چه بوده‌است؟

درگاه‌ها


شغل انبیاء معمولاً به کشاورزی، دامداری و تجارت مرتبط بوده‌است. بسیاری از انبیاء در تاریخ به عنوان کشاورز یا چوپان شناخته می‌شوند. به عنوان مثال، حضرت نوح(ع) به کشاورزی مشغول بود و حضرت داوود(ع) نیز به عنوان آهنگر و سازنده سلاح شناخته می‌شود. هم‌چنین، حضرت محمد(ص) قبل از بعثت به شبانی و تجارت مشغول بودند. این مشاغل نه تنها به تأمین معیشت آن‌ها کمک می‌کرد، بلکه به عنوان ابزاری برای ارتباط با مردم و انتقال پیام‌های الهی نیز عمل می‌کرد.

شغل انبیای الهی به‌طور کلی به فعالیت‌هایی مرتبط است که به تأمین معیشت آن‌ها کمک می‌کرد و در عین حال به‌عنوان ابزاری برای ارتباط با مردم و انتقال پیام‌های الهی عمل می‌کرد.

این فعالیت‌ها و شغل‌ها نه تنها به تأمین نیازهای مادی انبیاء کمک می‌کرد، بلکه به عنوان الگوهایی برای پیروانشان در زمینه‌های مختلف زندگی، از جمله صداقت، کار و تلاش، و خدمت به جامعه، محسوب می‌شدند. انبیاء با زندگی خود نشان دادند که چگونه می‌توان با ایمان و تلاش، به اهداف عالی انسانی دست یافت و در خدمت به بشریت بود.

شغل انبیاء الهی

تصویری از یک یادداشت دربارهٔ شغل انبیاء پشت یک نسخهٔ خطی.

در منابع مختلفی چون قرآن کریم، احادیث معصومان(ع) و اخبار تاریخی گاهی به این مشاغل اشاره شده است:

منابع

  1. ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ مجلسی، محمدباقر (۱۴۰۳). بحار الانوار الجامعة لدرر اخبار الائمة الاطهار. ج۶۳. بیروت: مؤسسة الوفاء. ص۲۵۵.
  2. ↑ طبری، محمد بن جریر (۱۳۸۷). تاریخ الامم و الملوک. ج۱. به کوشش تحقیق محمد ابوالفضل ابراهیم. روائع التراث العربی. ص۱۳۰.
  3. ↑ طبری، محمد بن جریر (۱۳۸۷). تاریخ الامم و الملوک. ج۱. به کوشش تحقیق محمد ابوالفضل ابراهیم. روائع التراث العربی. ص۱۲۹.
  4. ↑ ابن الجوزى‏، أبو الفرج عبد الرحمن بن على‏ (۱۴۱۲). المنتظم فى تاريخ الأمم و الملوك‏. ج۲. دارالکتب العلمیه. ص۱۴۶.
  5. ↑ سوره هود، آیه ۳۷
  6. ↑ سوره قصص، آیه ۲۷
  7. ↑ سوره انبیاء، آیه ۸۰
  8. ↑ ابن‌الجوزی، عبدالرحمن بن علی (۱۹۹۲–۱۹۹۳). المنتظم فی تاریخ الأمم و الملوک. ج۲. به کوشش تحقیق محمد عبدالقادر عطا و مصطفی عبدالقادر عطا. بیروت: دارالکتب العلمیة. ص۱۴۶.
  9. ↑ سوره بقره، آیه ۱۲۷.
  10. ↑ سوره بقره، آیه ۱۲۷.
  11. ↑ مسعودی، علی بن الحسین (۱۴۰۹). مروج الذهب و معادن الجوهر. ج۱. قم: دار الهجرة. ص۵۹.
  12. ↑ طبری، محمد بن جریر (۱۳۸۷). تاریخ الامم و الملوک. ج۱. به کوشش محمد ابوالفضل ابراهیم. روائع التراث العربی. ص۳۲۲-۳۲۳.
  13. ↑ مکارم شیرازی، ناصر (۱۳۷۱). تفسیر نمونه. ج۱۳. دار الكتب الإسلامية. ص۴۳۶.
  14. ↑ مجلسی، محمد باقر (۱۴۰۳). بحار الانوار. ج۱۲. بیروت: دار إحياء التراث العربي‏. ص۳۸۷.
  15. ↑ سوره قصص، آیه23.
  16. ↑ سوره قصص، آیه ۲۷.
  17. ↑ ابن‌الجوزی، عبدالرحمن بن علی (۱۹۹۲–۱۹۹۳). المنتظم فی تاریخ الأمم و الملوک. ج۲. به کوشش محمد عبدالقادر عطا و مصطفی عبدالقادر عطا. بیروت: دارالکتب العلمیة. ص۱۴۶.
  18. ↑ سوره کهف، آیه ۷۷.
  19. ↑ سوره کهف، آیه33.
  20. ↑ سوره سبأ، آیه ۱۰.
  21. ↑ سوره انبیاء، آیه ۸۰.
  22. ↑ شریف رضی، محمد بن الحسین (۱۴۱۴). «خطبه ۱۶۰». نهج البلاغه. به کوشش تحقیق صبحی الصالح. قم: دارالهجرة. ص۲۲۷.
  23. ↑ شريف الرضي، محمد بن حسين‏ (۱۴۱۴). «خطبه ۱۶۰». نهج البالغه. به کوشش محقق: صبحی صالح. هجرت. ص۲۲۷.
  24. ↑ ابن عساکر، أبوالقاسم علی بن الحسن (۱۹۹۵). تاریخ مدینة دمشق. ج۷. به کوشش تحقیق عمرو بن غرامة العمروی. بیروت: دارالفکر للطباعة والنشر والتوزیع. ص۴۴۳.
  25. ↑ مجلسی، محمدباقر بن محمدقی (۱۴۰۳). بحار الانوار. ج۱۱. به کوشش محقق / مصحح: جمعى از محققان‏. دار إحياء التراث العربي‏. ص۳۵۹.
  26. ↑ ابن عساکر، أبوالقاسم علی بن الحسن (۱۹۹۵). تاریخ مدینة دمشق. ج۷. به کوشش تحقیق عمرو بن غرامة العمروی. بیروت: دارالفکر للطباعة والنشر والتوزیع. ص۴۴۳.
  27. ↑ قلقشندی، أبو العباس. صبح الأعشی فی صناعة الإنشاء. ج۱. ص۴۸۸.
  28. ↑ سوره انبیاء، آیه ۸۱.
  29. ↑ قلقشندی، احمد بن علی، صبح الأعشی فی صناعة الإنشاء، تحقیق محمدحسین شمس‌الدین، بیروت، دارالکتب العلمیة، بی‌تا، ج ۱، ص ۴۸۶.
  30. ↑ ابن عساکر، علی بن حسن. تاریخ مدینة دمشق. ج۷. ص۴۴۳.
  31. ↑ سیوطی، عبدالرحمن بن أبی‌بکر (۱۴۰۴). الدر المنثور فی تفسیر المأثور. ج۴. قم كتابخانه عمومى حضرت آيت الله العظمى مرعشى نجفى( ره). ص۲۵۸.
  32. ↑ سوره یوسف، آیه ۵۵.
  33. ↑ نیشابوری، ابواسحاق ابراهیم بن منصور. قصص الانبیاء. به کوشش حبیب یغمایی. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی. ص۱۱۴.
  34. ↑ قلقشندی، احمد بن علی. صبح الأعشی فی صناعة الإنشاء. ج۱. به کوشش محمدحسین شمس‌الدین. بیروت: دارالکتب العلمیة. ص۴۸۶.
  35. ↑ ابن‌الجوزی، عبدالرحمن بن علی (۱۹۹۲–۱۹۹۳). المنتظم فی تاریخ الأمم و الملوک. ج۲. به کوشش تحقیق محمد عبدالقادر عطا و مصطفی عبدالقادر عطا. بیروت: دارالکتب العلمیة. ص۱۴۶.
  36. ↑ صالحی شامی، محمد بن یوسف (۱۴۱۴). سبل الهدی و الرشاد في سیرة خیر العباد. ج۲. به کوشش تحقیق: عادل احمد عبدالموجود و علی محمد معوض. بیروت: دار الکتب العلمیة. ص۱۵۸.