نبودن شفا در عمل حرام: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی پاسخ
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۴: خط ۴:
{{پایان سوال}}
{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}
{{پاسخ}}
در [[منابع روایی شیعه]] روایاتی با این مضمون موجود است.
در [[منابع روایی شیعه]] روایاتی با این مضمون وجود دارد که در عمل حرام، هیچ شفائی وجود ندارد:


* [[پیامبر(ص)]] می‌فرمایند: «در چیزهای حرام، هیچ شفائی نیست» و نیز در روایت دیگری چنین بیان شده است: «شفای شما در چیزهایی که بر شما تحریم شده، قرار داده نشده است».<ref>مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار، بیروت، مؤسسه الوفاء، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق، ج۵۷، ص۱۶۲.</ref>
* [[پیامبر(ص)]] می‌فرمایند: «در چیزهای حرام، هیچ شفائی نیست» و نیز در روایت دیگری چنین بیان شده است: «شفای شما در چیزهایی که بر شما تحریم شده، قرار داده نشده است».<ref>مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار، بیروت، مؤسسه الوفاء، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق، ج۵۷، ص۱۶۲.</ref>

نسخهٔ ‏۱۹ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۰

سؤال

آیا حدیثی با موضوع نبودن شفا در عمل حرام در منابع روایی وجود دارد؟

در منابع روایی شیعه روایاتی با این مضمون وجود دارد که در عمل حرام، هیچ شفائی وجود ندارد:

  • پیامبر(ص) می‌فرمایند: «در چیزهای حرام، هیچ شفائی نیست» و نیز در روایت دیگری چنین بیان شده است: «شفای شما در چیزهایی که بر شما تحریم شده، قرار داده نشده است».[۱]
  • از امام صادق(ع) در رابطه با اثر دارویی شراب پرسیدند، آن حضرت فرمود: «به درستی خدای عزوجل در چیزی که آن را حرام کرده، دواء و شفائی قرار نداده است.»[۲]
  • ابن ابی یعفور به امام صادق(ع) عرض کرد: «به مرضی مبتلا هستم که هر وقت شدت می‌کند، قدری نبیذ (شراب انگور) می‌آشامم، درد ساکن می‌شود. امام(ع) فرمود: نیاشام؛ به درستی که حرام است و جز این نیست که از شیطان است و می‌خواهد تو را به حرام بیندازد، اگر از شراب خوردنت ناامید شود، درد برطرف می‌شود. ابن ابی یعفور از محضر امام(ع) در مدینه مرخص شد و به کوفه برگشت و دردش بیشتر شدت کرد، بستگانش برایش نبیذ (شراب انگور) آوردند و اصرار به خوردنش کردند. او گفت: به خدا سوگند، قطره‌ای از آن را نخواهم آشامید، چند روزی به شدت ناراحت بود تا اینکه درد برطرف شد و تا آخر عمر به آن مرض مبتلا نشد.»[۳]

بنابراین مطابق این روایات در هیچ حرامی شفا قرار داده نشده است.


مطالعه بیشتر

  • گناهان کبیره، آیت الله شهید دستغیب، ج۱.
  • بررسی گناهان کبیره، علی محمد حیدری نراقی.


منابع

  1. مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار، بیروت، مؤسسه الوفاء، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق، ج۵۷، ص۱۶۲.
  2. همان، ج۵۹، ص۸۶، به نقل از طبّ الائمه، ص۳۲.
  3. شیخ محمد بن حسن، حر عاملی، وسائل الشیعه، بیروت، داراحیاء التراث العربی، چاپ چهارم، ۱۳۹۱ق، ج۱۷، ص۲۷۷.