غبطه شهدا به مقام حضرت عباس در بهشت: تفاوت میان نسخه‌ها

(ابرابزار)
 
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب: ویرایش مبدأ ۲۰۱۷
 
(۲۸ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۷ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{شروع متن}}
{{شروع متن}}
{{سوال}}
{{سوال}}
با این که در بهشت جای نگرانی نیست چگونه در بهشت، سایر شهداء به مقام حضرت ابوالفضل غبطه می‌خورند آیا غبطه با داخل بودن در بهشت منافات ندارد؟
با اینکه در بهشت جای نگرانی و ملال نیست، چگونه در بهشت، سایر شهداء به مقام حضرت ابوالفضل(ع) غبطه می‌خورند؟ آیا غبطه با داخل‌بودن در بهشت منافات ندارد؟
{{پایان سوال}}
{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}
{{پاسخ}}
از دو راه می‌شود به این سؤال جواب داد.
{{درگاه|امام حسین}}
'''غبطه شهدا به مقام حضرت عباس در بهشت''' با گزاره‌های دینی درباره درجات بهشت و مراتب بهشتیان مطابقت دارد. طبق آیات قرآن [[بهشت]] دارای درجات متفاوتی است و مقام افراد در نتیجه تفاوت اعمال، [[اخلاص]] و معرفت آنان متفاوت است.<ref>طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، قم، منشورات اسماعيليان، بی‌تا، ج۲۰، ص۲۳۵.</ref> برخی بهشتیان به مقام افراد بالاتر غبطه می‌خورند.<ref>فتال نیشابوری، محمد بن احمد، روضة الواعظين و بصيرة المتعظين، قم، منشورات رضی، ۱۳۷۵ش، ج۲، ص۴۲۴.</ref>


۱. در جوامع روائی ما این گونه نقل شده: برای حضرت ابوالفضل مقامی بس بلند و جایگاهی بسیار رفیع در پیشگاه خداوند هست که تمام شهداء روز قیامت به آن غبطه می‌خورند. در کتابهای متعدد روائی، روایت را به این صورت نقل نموده‌اند و در هیچ روایتی ندارد این جریان در بهشت و پس از رسیدگی به حساب افراد اتفاق می‌افتد شاید قبل از دخول به بهشت و متنعم شدن به انواع نعمتها اتفاق بیفتد و در عالم برزخ یا در صحنه محشر صورت گیرد.
[[حضرت عباس(ع)]]، براساس روایتِ [[امام سجاد(ع)]]، در بهشت جایگاه رفیعی دارد و [[شهداء]] در روز [[قیامت]] به مقام او غبطه می‌خورند: {{متن عربی|رَحِمَ اللَّهُ الْعَبَّاسَ فَلَقَدْ آثَرَ وَ أَبْلَى وَ فَدَى أَخَاهُ بِنَفْسِهِ حَتَّى قُطِعَتْ يَدَاهُ فَأَبْدَلَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَ‏ بِهِمَا جَنَاحَيْنِ يَطِيرُ بِهِمَا مَعَ الْمَلَائِكَه فِي الْجَنَّه كَمَا جَعَلَ لِجَعْفَرِ بْنِ أَبِي طَالِبٍ وَ إِنَّ لِلْعَبَّاسِ عِنْدَ اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى مَنْزِلَه يَغْبِطُهُ‏ بِهَا جَمِيعُ الشُّهَدَاءِ يَوْمَ الْقِيَامَه|ترجمه=خدا  عباس را رحمت کند که ایثار کرد و خود را به سختی افکند و در راه برادرش جانبازی کرد تا آن‌که دست‌هایش از پیکر جدا گردید. آن‌گاه خداوند به جای آنها دو بال به وی عنایت کرد که در بهشت همراه فرشتگان پرواز کند، آنچنان که به جعفر طیار بالهایی بهشتی داد. عباس نزد خداوند مقامی دارد که همه شهدا در قیامت بدان غبطه می‌خورند.}}<ref>ابن بابويه، محمد بن على، الأمالي، تهران، کتابچی، چاپ ششم، ۱۳۷۶ش، ص۴۶۲، مجلس۷۰، حدیث۱۰.</ref>


چون در آیات و روایاتی که در این مقام وارد شده تصریح دارند در بهشت غم و غصه ای وجود ندارد و هرگز جای نگرانی نیست در آیه ۴۳ سوره اعراف خداوند منان می‌فرماید: کینه و حسد و دشمنی‌ها را از دل آنها برمی‌کنیم) یکی از بزرگترین ناراحتی انسانها در زندگی دنیا که سرچشمه پیکارهای وسیع اجتماعی می‌شود علاوه بر خسارتهای سنگین جانی و مالی و برهم زدن آرامش روح، همین کینه‌توزی و حسد می‌باشد. بهشتیان به کلی از بدبختی‌های ناشی از این گونه صفات بر کنارند نه کینه‌توزی دارند و نه حسد و نه عواقب شوم این صفات زشت، آنها با هم در نهایت دوستی و محبت و صفا و صمیمیت و آرامش زندگی می‌کنند و همه از وضع خود راضی هستند، حتی آنها که در مقامات پائین‌تری قرار دارند و نسبت به وضع کسانی که در مقام بالاتری هستند رشک و حسد نمی‌برند.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، انتشارات دارالکتب الاسلامیه، جلد ۶، ص۱۷۵.</ref>
[[غبطه]] حالتی است که شخص با مشاهده موفقیت و کمال دیگران آرزوی داشتن آن را می‌کند. بدون آن‌که آرزوی نابودی آن‌را برای دیگری نماید.<ref>ابن‌منظور،‌ مکرم بن علی، لسان العرب، بیروت، دار صادر، ۱۴۱۴ق، ج۷، ص۳۵۹.</ref> غبطه با [[حسد]] متفاوت است و [[رذیله اخلاقی]] نیست.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تحقیق علی‌اکبر غفاری، تهران، دارالكتب الإسلامية، ۱۴۰۷ق، ج۲، ص۳۰۷.</ref>


و در آیه دیگر در حالات بهشتیان می‌فرماید: سپاس و ستایش خداوند را که اندوه و ناراحتی را از ما برطرف نمود و عوامل ناامنی را از بین برد.<ref>فاطر/ ۳۴.</ref>
وجود مراتب مختلف در بهشت همراه با رنج و ناراحتی افراد ساکن در درجات پایین‌تر نیست. افرادی که به بهشت می‌روند از وضع خود در هر مقامی باشند راضی هستند.<ref>سوره فاطر، آیه ۳۴؛ نیز سوره حجر، آیه ۴۸.</ref>
 
و روایتی به این مضمون نقل شده هنگامی که بهشتیان به سوی بهشت می‌روند در بهشت درختی را مشاهده می‌نمایند که از ریشه آن دو چشمه جاری است. از یکی از آن دو چشمه می‌نوشند تمام کینه و حسد از قلب آنها شسته می‌شود و در چشمه دیگر خود را شستشو می‌دهند طراوت و زیبائی اندام آنها آشکار می‌گردد به نحوی که بعد از آن هرگز ژولیده و رنگ پریده و دگرگون نخواهند شد.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، جلد ۶، صفحات ۱۷۶.</ref>
 
جواب دوم: به فرض این جریان غبطه خوردن در صحنه قیامت و بهشت اخروی باشد باز مشکلی پیش نمی‌آید چرا که غبطه غیر از حسد است و از صفات ممدوح است. غبطه نسبت به حال دیگران که در مقامات بالاتری هستند ناراحتی و نگرانی نیست در جای خود ثابت شده، بهشت دارای درجات متفاوتی می‌باشد و به تفاوت اعمال و به تناسب خلوص و میزان معرفت، مقامها فرق می‌کند و حتی انبیاء به مقام پیامبر اسلام غبطه می‌خورند و آرزوی آن مقام را می‌نمایند و این ملازم با غم و غصه نیست و ناراحتی و نگرانی وجود ندارد بلکه خوشحال هم هستند که معصومین دارای رفعت مقام و علو مرتبه می‌باشند با این وجود دوست داشتند خودشان هم به این مقام برتر می‌رسیدند.
 
در قرآن مجید از بهشت‌های گوناگون نام برده است. ۱. جنه المأوی ۲. جنه النعیم ۳. جنه الخلد ۴. دارالسلام ۵. جنات عدن ۶. جنه الفردوس<ref>کاشانی، ملافتح الله، تفسیر منهج الصادقین، جلد ۴، ص۲۹، سوره اعراف، ذیل آیه ۴۳.</ref> و… پس اساساً غبطه ملازم با رنج و ناراحتی و نگرانی نیست افرادی که بهشت می‌روند از وضع خود در هر مقامی باشند راضی هستند.
{{پایان پاسخ}}
{{مطالعه بیشتر}}
 
== مطالعه بیشتر ==
۱. تفسیر موضوعی معاد در قرآن، آیت الله جوادی آملی، جلد ۵، صفحه ۳۴۸ و بعد از آن نشر اسراء.
 
۲. تفسیر نمونه جلدهای ۶، ص۱۷۵ و جلد ۱۱، ص۷۷.
 
۳. مجموعه پرسشهای دانش جوئی، پرسش و پاسخ نهاد نمایندگی مؤلف گروه محققان، صفحه ۱۷۷.
{{پایان مطالعه بیشتر}}


== منابع ==
== منابع ==
{{پانویس}}
{{پانویس}}
{{شاخه
{{شاخه
  | شاخه اصلی =
  | شاخه اصلی =تاریخ
  | شاخه فرعی۱ =
  | شاخه فرعی۱ =تاریخ اسلام
  | شاخه فرعی۲ =
  | شاخه فرعی۲ =کربلا
  | شاخه فرعی۳ =
  | شاخه فرعی۳ =
}}
}}
{{تکمیل مقاله
{{تکمیل مقاله
  | شناسه =
  | شناسه = -
  | تیترها =
  | تیترها = -
  | ویرایش =
  | ویرایش = شد
  | لینک‌دهی =
  | لینک‌دهی = شد
  | ناوبری =
  | ناوبری =
  | نمایه =
  | نمایه =
  | تغییر مسیر =
  | تغییر مسیر =
  | ارجاعات =
  | ارجاعات =
  | بازبینی =
  | بازبینی نویسنده =  
| بازبینی =شد
  | تکمیل =
  | تکمیل =
  | اولویت =
  | اولویت = ج
  | کیفیت =
  | کیفیت = ب
}}
}}
{{پایان متن}}
{{پایان متن}}
[[رده:درگاه امام حسین(ع)]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۶

سؤال

با اینکه در بهشت جای نگرانی و ملال نیست، چگونه در بهشت، سایر شهداء به مقام حضرت ابوالفضل(ع) غبطه می‌خورند؟ آیا غبطه با داخل‌بودن در بهشت منافات ندارد؟

درگاه‌ها
امام حسین.png


غبطه شهدا به مقام حضرت عباس در بهشت با گزاره‌های دینی درباره درجات بهشت و مراتب بهشتیان مطابقت دارد. طبق آیات قرآن بهشت دارای درجات متفاوتی است و مقام افراد در نتیجه تفاوت اعمال، اخلاص و معرفت آنان متفاوت است.[۱] برخی بهشتیان به مقام افراد بالاتر غبطه می‌خورند.[۲]

حضرت عباس(ع)، براساس روایتِ امام سجاد(ع)، در بهشت جایگاه رفیعی دارد و شهداء در روز قیامت به مقام او غبطه می‌خورند: «رَحِمَ اللَّهُ الْعَبَّاسَ فَلَقَدْ آثَرَ وَ أَبْلَى وَ فَدَى أَخَاهُ بِنَفْسِهِ حَتَّى قُطِعَتْ يَدَاهُ فَأَبْدَلَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَ‏ بِهِمَا جَنَاحَيْنِ يَطِيرُ بِهِمَا مَعَ الْمَلَائِكَه فِي الْجَنَّه كَمَا جَعَلَ لِجَعْفَرِ بْنِ أَبِي طَالِبٍ وَ إِنَّ لِلْعَبَّاسِ عِنْدَ اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى مَنْزِلَه يَغْبِطُهُ‏ بِهَا جَمِيعُ الشُّهَدَاءِ يَوْمَ الْقِيَامَه؛ خدا عباس را رحمت کند که ایثار کرد و خود را به سختی افکند و در راه برادرش جانبازی کرد تا آن‌که دست‌هایش از پیکر جدا گردید. آن‌گاه خداوند به جای آنها دو بال به وی عنایت کرد که در بهشت همراه فرشتگان پرواز کند، آنچنان که به جعفر طیار بالهایی بهشتی داد. عباس نزد خداوند مقامی دارد که همه شهدا در قیامت بدان غبطه می‌خورند.»[۳]

غبطه حالتی است که شخص با مشاهده موفقیت و کمال دیگران آرزوی داشتن آن را می‌کند. بدون آن‌که آرزوی نابودی آن‌را برای دیگری نماید.[۴] غبطه با حسد متفاوت است و رذیله اخلاقی نیست.[۵]

وجود مراتب مختلف در بهشت همراه با رنج و ناراحتی افراد ساکن در درجات پایین‌تر نیست. افرادی که به بهشت می‌روند از وضع خود در هر مقامی باشند راضی هستند.[۶]

منابع

  1. طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، قم، منشورات اسماعيليان، بی‌تا، ج۲۰، ص۲۳۵.
  2. فتال نیشابوری، محمد بن احمد، روضة الواعظين و بصيرة المتعظين، قم، منشورات رضی، ۱۳۷۵ش، ج۲، ص۴۲۴.
  3. ابن بابويه، محمد بن على، الأمالي، تهران، کتابچی، چاپ ششم، ۱۳۷۶ش، ص۴۶۲، مجلس۷۰، حدیث۱۰.
  4. ابن‌منظور،‌ مکرم بن علی، لسان العرب، بیروت، دار صادر، ۱۴۱۴ق، ج۷، ص۳۵۹.
  5. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تحقیق علی‌اکبر غفاری، تهران، دارالكتب الإسلامية، ۱۴۰۷ق، ج۲، ص۳۰۷.
  6. سوره فاطر، آیه ۳۴؛ نیز سوره حجر، آیه ۴۸.