برخاستن هنگام شنیدن نام امام زمان(ع): تفاوت میان نسخه‌ها

(اصلاح ارقام)
جزبدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
{{در حال ویرایش|Fabbasi}}
{{شروع متن}}
{{شروع متن}}
{{سوال}}
{{سوال}}
خط ۶: خط ۵:
{{پاسخ}}
{{پاسخ}}


از مرحوم خوئی سوال شده است که آیا در خصوص دست گذاشتن بر سر و بلند شدن هنگام  ذکر [[قائم(ع)]]  روايتی وجود دارد؟ و ی در پاسخ نوشته است که در این باره روایتی پیدا نکردیم جز اینکه آمده است وقتی دعبل خزاعي نزد [[امام رضا(ع)]] شعر مفصلي درباره [[امامان معصوم(ع)]] خواند و یادی از امام زمان(ع) کردند؛ امام دستش را بر سرش گذاشت و با تواضع بلند شد و برای فرجش دعا کرد.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة(تعليق الميرزا التبريزي)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>
مرحوم خوئی از مراجع تقلید در پاسخ این سوال که آیا در خصوص دست گذاشتن بر سر و بلند شدن هنگام  ذکر [[قائم(ع)]]  روايتی وجود دارد؟ می‌نویسد در این باره روایتی پیدا نکردیم جز اینکه آمده است وقتی دعبل خزاعي نزد [[امام رضا(ع)]] شعر مفصلي درباره [[امامان معصوم(ع)]] خواند و یادی از حضرت مهدی(ع) کرد؛ امام دستش را بر سرش گذاشت و با تواضع بلند شد و برای فرجش دعا کرد.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة(تعليق الميرزا التبريزي)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>


علامه امینی در الغدیر آورده است وقتي دعبل خزاعي در جلسه هاي كه امام رضا(ع) حضور داشتند شعر مفصلي درباره امامان معصوم(ع) خواند تا اينكه به وجود مقدس امام عصر(ع) رسيده و گفت:
علامه امینی در الغدیر آورده است وقتي دعبل خزاعي در حضور امام رضا(ع) شعر مفصلي درباره امامان معصوم(ع) خواند و در باره قیام امام عصر(ع) این بیت را خواند:
{{شعر|خُرُوجُ‏ إِمَامٍ‏ لَا مَحَالَةَ خَارِجٌ‏|يَقُومُ عَلَى اسْمِ اللَّهِ وَ الْبَرَكَاتِ‏}}
{{شعر|خُرُوجُ‏ إِمَامٍ‏ لَا مَحَالَةَ خَارِجٌ‏|يَقُومُ عَلَى اسْمِ اللَّهِ وَ الْبَرَكَاتِ‏}}
به یقین امامي خروج مي‌كند و با نام خدا و بركات الهي قيام مي نمايد.
به یقین امامي خروج مي‌كند و با نام خدا و بركات الهي قيام مي نمايد.


در اين هنگام امام رضا(ع) به شدت گريست. سپس سرش را بلند کرد و به دعبل فرمود: {{نقل قول|اي دعبل خزاعي شعري كه درباره امام غائب بيان كردي چيزيست كه روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و براي فرج حضرت حجت(عل) دعا كرد.<ref>علامه اميني، الغدير، بيروت، دارالكتاب العربي، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref>
امام رضا(ع) به شدت گريست و به دعبل فرمود: {{نقل قول|اي دعبل خزاعي شعري كه درباره امام غائب بيان كردي چيزيست كه روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و براي فرج حضرت حجت(ع) دعا كرد.<ref>علامه اميني، الغدير، بيروت، دارالكتاب العربي، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref>


== منابع ==
== منابع ==
خط ۲۳: خط ۲۲:
}}
}}
{{تکمیل مقاله
{{تکمیل مقاله
  | شناسه =  
  | شناسه = -
  | تیترها =  
  | تیترها =  
  | ویرایش =  
  | ویرایش =  

نسخهٔ ‏۷ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۱

سؤال

آیا حديثی در مورد دست گذاشتن بر سر و بلند شدن هنگام شنيدن نام حضرت مهدي ـ عليه السلام ـنقل شده است؟


مرحوم خوئی از مراجع تقلید در پاسخ این سوال که آیا در خصوص دست گذاشتن بر سر و بلند شدن هنگام ذکر قائم(ع) روايتی وجود دارد؟ می‌نویسد در این باره روایتی پیدا نکردیم جز اینکه آمده است وقتی دعبل خزاعي نزد امام رضا(ع) شعر مفصلي درباره امامان معصوم(ع) خواند و یادی از حضرت مهدی(ع) کرد؛ امام دستش را بر سرش گذاشت و با تواضع بلند شد و برای فرجش دعا کرد.[۱]

علامه امینی در الغدیر آورده است وقتي دعبل خزاعي در حضور امام رضا(ع) شعر مفصلي درباره امامان معصوم(ع) خواند و در باره قیام امام عصر(ع) این بیت را خواند:

خُرُوجُ‏ إِمَامٍ‏ لَا مَحَالَةَ خَارِجٌ‏ يَقُومُ عَلَى اسْمِ اللَّهِ وَ الْبَرَكَاتِ‏

به یقین امامي خروج مي‌كند و با نام خدا و بركات الهي قيام مي نمايد.

امام رضا(ع) به شدت گريست و به دعبل فرمود:

سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و براي فرج حضرت حجت(ع) دعا كرد.[۲]

منابع

  1. خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة(تعليق الميرزا التبريزي)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵
  2. علامه اميني، الغدير، بيروت، دارالكتاب العربي، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.