پرش به محتوا

شغل انبیاء

سؤال

شغل انبیاء الهی، که از طریق آن معیشت خود را تأمین می‌کردند، چه بوده‌است؟

درگاه‌ها


شغل انبیاء معمولاً به کشاورزی، دامداری و تجارت مرتبط بوده‌است. بسیاری از انبیاء در تاریخ به عنوان کشاورز یا چوپان شناخته می‌شوند. به عنوان مثال، حضرت نوح(ع) به کشاورزی مشغول بود و حضرت داوود(ع) نیز به عنوان آهنگر و سازنده سلاح شناخته می‌شود. هم‌چنین، حضرت محمد(ص) قبل از بعثت به شبانی و تجارت مشغول بودند. این مشاغل نه تنها به تأمین معیشت آن‌ها کمک می‌کرد، بلکه به عنوان ابزاری برای ارتباط با مردم و انتقال پیام‌های الهی نیز عمل می‌کرد.

شغل انبیای الهی به‌طور کلی به فعالیت‌هایی مرتبط است که به تأمین معیشت آن‌ها کمک می‌کرد و در عین حال به‌عنوان ابزاری برای ارتباط با مردم و انتقال پیام‌های الهی عمل می‌کرد.

این فعالیت‌ها و شغل‌ها نه تنها به تأمین نیازهای مادی انبیاء کمک می‌کرد، بلکه به عنوان الگوهایی برای پیروانشان در زمینه‌های مختلف زندگی، از جمله صداقت، کار و تلاش، و خدمت به جامعه، محسوب می‌شدند. انبیاء با زندگی خود نشان دادند که چگونه می‌توان با ایمان و تلاش، به اهداف عالی انسانی دست یافت و در خدمت به بشریت بود.

شغل انبیاء الهی

تصویری از یک یادداشت دربارهٔ شغل انبیاء پشت یک نسخهٔ خطی.

در منابع مختلفی چون قرآن کریم، احادیث معصومان(ع) و اخبار تاریخی گاهی به این مشاغل اشاره شده است:

منابع

  1. ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ مجلسی، محمدباقر (۱۴۰۳). بحار الانوار الجامعة لدرر اخبار الائمة الاطهار. ج۱۰۳. بیروت: مؤسسة الوفاء. ص۵۶.
  2. ↑ طبری، محمد بن جریر (۱۳۸۷). تاریخ الامم و الملوک. ج۱. به کوشش تحقیق محمد ابوالفضل ابراهیم. روائع التراث العربی. ص۱۳۰.
  3. ↑ طبری، محمد بن جریر (۱۳۸۷). تاریخ الامم و الملوک. ج۱. به کوشش تحقیق محمد ابوالفضل ابراهیم. روائع التراث العربی. ص۱۲۹.
  4. ↑ المسعودی، أبو الحسن. مروج الذهب. ج۱. ص۳۱.
  5. ↑ سوره هود، آیه ۳۷
  6. ↑ سوره قصص، آیه ۲۷
  7. ↑ سوره انبیاء، آیه ۸۰
  8. ↑ ابن‌الجوزی، عبدالرحمن بن علی (۱۹۹۲–۱۹۹۳). المنتظم فی تاریخ الأمم و الملوک. ج۲. به کوشش تحقیق محمد عبدالقادر عطا و مصطفی عبدالقادر عطا. بیروت: دارالکتب العلمیة. ص۱۴۶.
  9. ↑ سوره بقره، آیه ۱۲۷.
  10. ↑ سوره بقره، آیه ۱۲۷.
  11. ↑ مسعودی، علی بن الحسین. مروج الذهب و معادن الجوهر. ج۱. بیروت: الشرکة العلمیة للکتاب. ص۴۱.
  12. ↑ طبری، محمد بن جریر (۱۳۸۷). تاریخ الامم و الملوک. ج۱. به کوشش محمد ابوالفضل ابراهیم. روائع التراث العربی. ص۳۲۳.
  13. ↑ مکارم شیرازی، ناصر. تفسیر نمونه. ج۱۳. ص۴۳۶.
  14. ↑ مجلسی، محمد باقر (۱۴۰۳). بحار الانوار. ج۱۰۳. بیروت: موسسه الوفاء.
  15. ↑ سوره قصص، آیه23.
  16. ↑ سوره قصص، آیه ۲۷.
  17. ↑ ابن‌الجوزی، عبدالرحمن بن علی (۱۹۹۲–۱۹۹۳). المنتظم فی تاریخ الأمم و الملوک. ج۲. به کوشش محمد عبدالقادر عطا و مصطفی عبدالقادر عطا. بیروت: دارالکتب العلمیة. ص۱۴۶.
  18. ↑ سوره کهف، آیه ۷۷.
  19. ↑ سوره کهف، آیه33.
  20. ↑ سوره سبأ، آیه ۱۰.
  21. ↑ سوره انبیاء، آیه ۸۰.
  22. ↑ شریف رضی، محمد بن الحسین (۱۴۱۴). «خطبه ۱۶۰». نهج البلاغه. به کوشش تحقیق صبحی الصالح. قم: دارالهجرة. ص۲۲۷.
  23. ↑ «خطبه ۱۵۰». نهج البالغه.
  24. ↑ ابن عساکر، أبوالقاسم علی بن الحسن (۱۹۹۵). تاریخ مدینة دمشق. ج۷. به کوشش تحقیق عمرو بن غرامة العمروی. بیروت: دارالفکر للطباعة والنشر والتوزیع. ص۴۴۳.
  25. ↑ مجلسی، محمدباقر بن محمدقی. بحار الانوار. ج۱۱. ص۳۵۹.
  26. ↑ ابن عساکر، أبوالقاسم علی بن الحسن (۱۹۹۵). تاریخ مدینة دمشق. ج۷. به کوشش تحقیق عمرو بن غرامة العمروی. بیروت: دارالفکر للطباعة والنشر والتوزیع. ص۴۴۳.
  27. ↑ قلقشندی، أبو العباس. صبح الأعشی فی صناعة الإنشاء. ج۱. ص۴۸۸.
  28. ↑ سوره انبیاء، آیه ۸۱.
  29. ↑ قلقشندی، احمد بن علی، صبح الأعشی فی صناعة الإنشاء، تحقیق محمدحسین شمس‌الدین، بیروت، دارالکتب العلمیة، بی‌تا، ج ۱، ص ۴۸۶.
  30. ↑ ابن عساکر، علی بن حسن. تاریخ مدینة دمشق. ج۷. ص۴۴۳.
  31. ↑ سیوطی، عبدالرحمن بن أبی‌بکر. الدر المنثور فی تفسیر المأثور. ج۶. بیروت دارالفکر. ص۴۷۹.
  32. ↑ سوره یوسف، آیه ۵۵.
  33. ↑ نیشابوری، ابواسحاق ابراهیم بن منصور. قصص الانبیاء. به کوشش حبیب یغمایی. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی. ص۱۱۴.
  34. ↑ قلقشندی، احمد بن علی. صبح الأعشی فی صناعة الإنشاء. ج۱. به کوشش محمدحسین شمس‌الدین. بیروت: دارالکتب العلمیة. ص۴۸۶.
  35. ↑ ابن‌الجوزی، عبدالرحمن بن علی (۱۹۹۲–۱۹۹۳). المنتظم فی تاریخ الأمم و الملوک. ج۲. به کوشش تحقیق محمد عبدالقادر عطا و مصطفی عبدالقادر عطا. بیروت: دارالکتب العلمیة. ص۱۴۶.
  36. ↑ الدمشقی، اسماعیل بن کثیر (۱۹۸۸). البدایة و النهایة. ج۲. به کوشش تحقیق علی شیری. بیروت: داراحیاء التراث العربی. ص۳۸۶.