پرش به محتوا

میکائیل در قرآن

نسخهٔ تاریخ ‏۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۲۷ توسط فرج الله عباسی (بحث | مشارکت‌ها) (مستند سازی)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
سؤال

جایگاه میکائیل از نگاه قرآن و اسلام از بدو خلقت چیست؟

نام میکائیل در قرآن تنها در یک سوره و به صورت «میکال» آمده است: ﴿مَنْ کانَ عَدُوًّا لِلَّهِ وَ مَلائِکَتِهِ وَ رُسُلِهِ وَ جِبْرِیلَ وَ مِیکالَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْکافِرِینَ؛ کسی که دشمن خدا و فرشتگان و فرستادگان او و جبرئیل و میکائیل (میکال) باشد (کافر است و) خداوند دشمن کافران است.﴾(بقره:۹۸)

هنگامی که پیامبر اکرم(ص) به مدینه آمدند، روزی عبدالله بن صوریا (یکی از علمای یهود) با جمعی از یهود فدک، نزد پیامبر اکرم(ص) آمدند و از آن حضرت سوالات گونه گونی به عمل آوردند. از جمله گفتند: نام آن فرشته‌ای که بر تو نازل می‌شود چیست؟ فرمود: جبرئیل است. «ابن صوریا» گفت؛ او دشمن ما است، دستورهای مشکل درباره جهاد و جنگ می‌آورد، اما میکائیل همیشه دستورهای ساده و راحت آورده، اگر فرشته وحی تو میکائیل بود به تو ایمان می‌آوردیم! [۱]

میکایئل فرشته مقربی است که مسیحیان وی را در عربی میخائیل و در ترجمه فارسی‌اش میکائیل می‌نامند. گاهی وی را رئیس ملائکه نامیده‌اند.[۲] در رساله یهودا آمده است: اما میخائیل(میكائیل) رئیس ملائكه چون درباره جسد موسی با ابلیس منازعه می‌كرد، جرأت ننمود كه حكم افترا بر او بزند بلكه گفت: «یَهُوَه تو را توبیخ فرماید». [۳] در مکاشه یوحنا نیز آمده است: و در آسمان جنگ شد: میخائیل (میكائیل) و فرشتگانش با اژدها جنگ كردند و اژدها و فرشتگانش جنگ كردند. [۴]

میکائیل یکی از چهار فرشته مقرب درگاه الهی است. [۵] [۶] امام سجاد(ع) میکائیل را صاحب مقام نزد خدا، و جایگاه بلند در فرمانبرداری از خدای دانسته است: «وَ مِيكَائِيلُ‏ ذُو الْجَاهِ عِنْدَكَ، وَ الْمَكَانِ الرَّفِيعِ مِنْ طَاعَتِك‏»[۷] میکائیل در جنگ بدر با هزار فرشته به کمک رسول الله(ص) آمد. [۸]

در کتاب اخنوخ از کتاب‌های یهود، وی واسطه میان خدا و انسان و حامی بهترین افراد انسان شناخته شده است.[۹]


منابع

  1. ↑ طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد مفتح، تهران، انتشارات فراهانی، ۱۳۶۰ ش، ج۱، ص۲۷۴.
  2. ↑ مجمع الكنائس الشرقيه، قاموس الكتاب المقدس، بیروت، مكتبه المشغل بإشراف رابطه الكنائس الإنجيليه في الشرق الأوسط، ۱۹۸۱م، چاپ ششم، ص۹۲۱. ص۹۳۸.
  3. ↑ كنيسه، الكتاب المقدس ( العهد الجديد)، دار الكتاب المقدس، ۱۹۸۰م، رساله یهودا، ص۳۹۴، ش۹.
  4. ↑ كنيسه، الكتاب المقدس ( العهد الجديد )، دار الكتاب المقدس، ۱۹۸۰م، مکاشفه یوحنا، ص۳۹۰، فصل ۱۲، ش۷.
  5. ↑ ابن بابويه، محمد بن على، الخصال، قم، جامعه مدرسین، چاپ اول، ۱۳۶۲ش، ج۱، ص۲۲۵.
  6. ↑ دانشنامه قرآن، بهاءالدین خرمشاهی، ص۲۱۹۵.
  7. ↑ على بن الحسين، امام چهارم عليه السلام، الصحيفه السجاديه، قم، دفتر نشر الهادى‏، چاپ اول، ۱۳۷۶ش، ص۳۶، دعای سوم.
  8. ↑ حميرى، عبد الله بن جعفر، قرب الإسناد، قم، مؤسسه آل البيت عليهم السلام‏، چاپ اول، ۱۴۱۳ ق، ص۱۱۲.
  9. ↑ خزائلی، محمّد، اعلام قرآن، تهران، مؤسسه انتشارات امیرکبیر، ۱۳۷۱ ش، ص۶۲۹.