پرش به محتوا

تفاوت بین عذاب عظیم و عذاب الیم: تفاوت میان نسخه‌ها

فرج الله عباسی (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
فرج الله عباسی (بحث | مشارکت‌ها)
اصلاح ارقام
خط ۶: خط ۶:
{{پاسخ}}
{{پاسخ}}


عذاب اسم مصدر بر وزن نکال به معنی کیفر است.
«أليم» از ریشه «الم» به معناي درد، بیماری، شدت درد و دردناک است.
<ref>فراهيدى، خليل بن احمد، كتاب العين، قم، نشر هجرت، چاپ دوم، ۱۴۰۹ق، ج۸، ص۳۴۸.</ref>
<ref>ابن فارس، احمد بن فارس، معجم مقاييس اللغه، قم، مكتب الاعلام الاسلامي، چاپ اول، ۱۴۰۴ق، ج۱، ص۱۲۶.</ref>
«الیم» صفت مشبهه و کنایه از دوام کیفر است، زیرا اجرای کیفر بر [[خصوصیات اهل جهنم در قرآن|اهل جهنم]] نشانه قهر آفریدگار است و کمال قهر به دوام و سختی آن می‌باشد. یا این که صیغه مبالغه به معنی مبالغه در عذاب است.
<ref>حسینی همدانی، محمد، تفسیر انوار درخشان، تهران، کتاب فروشی لطفی، سال ۱۳۸۰ش، ج۱، ص۴۵.</ref>
«الیم» دردی است که مخالف میل و خواسته انسان باشد.
<ref>ازدى، عبدالله بن محمد، كتاب الماء، تهران، دانشگاه علوم پزشكي ايران-موسسه مطالعات تاريخ پزشكي، طب اسلامي و مكمل، چاپ اول، ۱۳۸۷ش، ج۱، ص۶۷.</ref>
<ref>طیب،عبد الحسین، اطیب البیان، تهران، انتشارات اسلام، چاپ سوم، سال ۱۳۶۶ش، ج۱، ص۳۶۹.</ref>
واژه الیم با مشتقاتش هفتاد و پنج مرتبه در قرآن آمده که بیش از شصت بار وصف براي عذاب قرار گرفته است. وصف بر عذاب: بیماردلانِ تکذیب‌کننده نشانه‌های الهی؛<ref>سوره بقره، آیه۱۰.</ref> کافران؛<ref>سوره بقره، آیه۱۰۴. سوره آل عمران، آیه۹۱. سوره نساء، آیه ۱۸. آیه۱۶۱. سوره مائده، آیه۳۶. سوره توبه، آیه۳. و ... .</ref> کتمان کنندگان حقیقت؛<ref>سوره بقره، آیه۱۷۴.</ref> تجاوز از حدود الهی؛<ref>سوره بقره، آیه۱۷۸. سوره مائده، آیه۹۴.</ref> کفر به آیات خدا و کشتن پیامبران الهی؛<ref>سوره آل عمران، آیه۲۱.</ref> خیانت کنندگان بر عهد و پیمان؛<ref>سوره آل عمران، آیه۷۷. سوره اعراف، آیه۷۳.</ref> دلگرم‌شدگان بر دنیا و دنیازدگان؛<ref>سوره آل عمران، آیه۱۸۸. سوره توبه، آیه۳۴. آیه۳۹.</ref> منافقان؛<ref>سوره نساء، آیه۱۳۸.</ref> انکارکنندگان معجزه‌های پیامبران؛<ref>سوره انعام، آیه۷۰. سوره انفال، آیه۳۲. سوره یونس، آیه۹۷.</ref> آذار دهندگان رسول خدا؛<ref>سوره توبه، آیه۶۱.</ref> مسخره‌کنندگان<ref>سوره توبه، آیه۷۹.</ref> و ... .<ref>سوره هود، آیه۴۸. سوره نحل، آیه۶۳. سوره حج، آیه۲۵. سوره نور، آیه۱۹. سوره نور، آیه۶۳. و ... .</ref>
 


الیم صفت مشبهه توصیف ذاتی کیفر و کنایه از دوام آن است، زیرا اجراء کیفر بر [[خصوصیات اهل جهنم در قرآن|اهل جهنم]] نشانه قهر آفریدگار است و کمال قهر به دوام و سختی آن می‌باشد. یا این که صیغه مبالغه به معنی مبالغه در عذاب است.<ref>حسینی همدانی، سید محمد، تفسیر انوار درخشان، تهران، ناشر: کتاب فروشی لطفی، سال ۱۳۸۰هـ، ج۱، ص۴۵.</ref> به عبارت دیگر: (الیم) به معنای مولِم است، مانند نذیر به معنای منذر، و بدیع به معنای مبدع و الم به معنای درد است که در اثر مرض و بیماری به انسان عارض می‌شود، و مقابل لذت است. و لذت حالتی است که موافق میل و خواسته انسان باشد، چنانچه الم حالتی است که مخالف آن باشد.<ref>سید عبد الحسین طیب، اطیب البیان، تهران، ناشر: انتشارات اسلام، چاپ سوم، سال ۱۳۶۶ش، ج۱، ص۳۶۹.</ref> و مجموعاً ۸۰ بار لفظ الیم در قرآن آمده است. مترجمان بیشتر الیم را دردناک معنا کرده‌اند.


عظیم بودن عذاب به معنای بزرگ بودن عذاب است. عظیم صفت مشبه و به معنای بزرگ آمده است.
عظیم بودن عذاب به معنای بزرگ بودن عذاب است. عظیم صفت مشبه و به معنای بزرگ آمده است.

نسخهٔ ‏۷ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۲

سؤال

فرق ﴿عَذَابٌ عَظِيمٌ﴾ و ﴿عَذَابٌ أَلِيمٌ﴾ چیست؟


«أليم» از ریشه «الم» به معناي درد، بیماری، شدت درد و دردناک است. [۱] [۲] «الیم» صفت مشبهه و کنایه از دوام کیفر است، زیرا اجرای کیفر بر اهل جهنم نشانه قهر آفریدگار است و کمال قهر به دوام و سختی آن می‌باشد. یا این که صیغه مبالغه به معنی مبالغه در عذاب است. [۳] «الیم» دردی است که مخالف میل و خواسته انسان باشد. [۴] [۵] واژه الیم با مشتقاتش هفتاد و پنج مرتبه در قرآن آمده که بیش از شصت بار وصف براي عذاب قرار گرفته است. وصف بر عذاب: بیماردلانِ تکذیب‌کننده نشانه‌های الهی؛[۶] کافران؛[۷] کتمان کنندگان حقیقت؛[۸] تجاوز از حدود الهی؛[۹] کفر به آیات خدا و کشتن پیامبران الهی؛[۱۰] خیانت کنندگان بر عهد و پیمان؛[۱۱] دلگرم‌شدگان بر دنیا و دنیازدگان؛[۱۲] منافقان؛[۱۳] انکارکنندگان معجزه‌های پیامبران؛[۱۴] آذار دهندگان رسول خدا؛[۱۵] مسخره‌کنندگان[۱۶] و ... .[۱۷]


عظیم بودن عذاب به معنای بزرگ بودن عذاب است. عظیم صفت مشبه و به معنای بزرگ آمده است.


منابع

  1. ↑ فراهيدى، خليل بن احمد، كتاب العين، قم، نشر هجرت، چاپ دوم، ۱۴۰۹ق، ج۸، ص۳۴۸.
  2. ↑ ابن فارس، احمد بن فارس، معجم مقاييس اللغه، قم، مكتب الاعلام الاسلامي، چاپ اول، ۱۴۰۴ق، ج۱، ص۱۲۶.
  3. ↑ حسینی همدانی، محمد، تفسیر انوار درخشان، تهران، کتاب فروشی لطفی، سال ۱۳۸۰ش، ج۱، ص۴۵.
  4. ↑ ازدى، عبدالله بن محمد، كتاب الماء، تهران، دانشگاه علوم پزشكي ايران-موسسه مطالعات تاريخ پزشكي، طب اسلامي و مكمل، چاپ اول، ۱۳۸۷ش، ج۱، ص۶۷.
  5. ↑ طیب،عبد الحسین، اطیب البیان، تهران، انتشارات اسلام، چاپ سوم، سال ۱۳۶۶ش، ج۱، ص۳۶۹.
  6. ↑ سوره بقره، آیه۱۰.
  7. ↑ سوره بقره، آیه۱۰۴. سوره آل عمران، آیه۹۱. سوره نساء، آیه ۱۸. آیه۱۶۱. سوره مائده، آیه۳۶. سوره توبه، آیه۳. و ... .
  8. ↑ سوره بقره، آیه۱۷۴.
  9. ↑ سوره بقره، آیه۱۷۸. سوره مائده، آیه۹۴.
  10. ↑ سوره آل عمران، آیه۲۱.
  11. ↑ سوره آل عمران، آیه۷۷. سوره اعراف، آیه۷۳.
  12. ↑ سوره آل عمران، آیه۱۸۸. سوره توبه، آیه۳۴. آیه۳۹.
  13. ↑ سوره نساء، آیه۱۳۸.
  14. ↑ سوره انعام، آیه۷۰. سوره انفال، آیه۳۲. سوره یونس، آیه۹۷.
  15. ↑ سوره توبه، آیه۶۱.
  16. ↑ سوره توبه، آیه۷۹.
  17. ↑ سوره هود، آیه۴۸. سوره نحل، آیه۶۳. سوره حج، آیه۲۵. سوره نور، آیه۱۹. سوره نور، آیه۶۳. و ... .