پرش به محتوا

وجوب نماز قضا در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

Rezapour (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Rezapour (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۳: خط ۳:
آیا در قرآن به صراحت، وجوب نماز قضا ذکر شده است؟
آیا در قرآن به صراحت، وجوب نماز قضا ذکر شده است؟
{{پایان سوال}}
{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}[[قرآن]] اشاره‌ای بر وجوب نماز قضاء نداشته، ولی از برخی آیات به طور ضمنی به مسئله [[نماز قضاء]] استفاده شده است:
{{پاسخ}}[[قرآن]] تصریحی بر وجوب نماز قضاء نداشته، ولی از برخی آیات، موضوع [[نماز قضاء]] استفاده شده است:


* مفسران از آیه {{قرآن|وَ اذْكُرْ رَبَّكَ إِذا نَسيت‏|ترجمه=و چون فراموش کردی پروردگارت را یاد کن.|سوره=کهف|آیه=۲۴}} برای قضای نماز استدلال نموده‌اند. این آیه مبین این امر است که هرگاه یاد و ذکر پروردگار فراموش شد، نباید بی‌تفاوت رفتار کرد بلکه باید خداوند دوباره یاد شود. این، کنایه از نمازی است که قضا شده و باید دوباره، در وقت دیگری اقامه شود.<ref>راوندی، قطب الدین، فقه القرآن، ج۱، ص۱۲۳.</ref>
* مفسران از آیه {{قرآن|وَ اذْكُرْ رَبَّكَ إِذا نَسيت‏|ترجمه=و چون فراموش کردی پروردگارت را یاد کن.|سوره=کهف|آیه=۲۴}} برای قضای نماز استدلال نموده‌اند. این آیه مبین این امر است که هرگاه یاد و ذکر پروردگار فراموش شد، نباید بی‌تفاوت رفتار کرد بلکه باید خداوند دوباره یاد شود. این، کنایه از نمازی است که قضا شده و باید دوباره، در وقت دیگری اقامه شود.<ref>راوندی، قطب الدین، فقه القرآن، ج۱، ص۱۲۳.</ref>

نسخهٔ ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۰

سؤال

آیا در قرآن به صراحت، وجوب نماز قضا ذکر شده است؟

قرآن تصریحی بر وجوب نماز قضاء نداشته، ولی از برخی آیات، موضوع نماز قضاء استفاده شده است:

  • مفسران از آیه ﴿وَ اذْكُرْ رَبَّكَ إِذا نَسيت‏؛ و چون فراموش کردی پروردگارت را یاد کن.﴾(کهف:۲۴) برای قضای نماز استدلال نموده‌اند. این آیه مبین این امر است که هرگاه یاد و ذکر پروردگار فراموش شد، نباید بی‌تفاوت رفتار کرد بلکه باید خداوند دوباره یاد شود. این، کنایه از نمازی است که قضا شده و باید دوباره، در وقت دیگری اقامه شود.[۱]
  • خداوند در آیه دیگری فرموده: ﴿وَهُوَ الَّذِی جَعَلَ اللَّیْلَ وَالنَّهَارَ خِلْفَه لِّمَنْ أَرَادَ أَن یَذَّکرَ؛ و او همان کسی است که شب و روز را جانشین یکدیگر قرارداد برای کسی که بخواهد متذکر شود.﴾(فرقان:۶۲) مفسران براساس این آیه معتقدند هر یک از روز و شب جانشین یکدیگرند، کسانی که عملی از واجبات را در یکی از آن دو زمان فوت کردند، در زمان دیگر باید قضاء عمل واجب را به‌جا آورند.[۲] عنبسه العابد از امام صادق(ع) در مورد این آیه سوال کرد. امام فرمود: یعنی قضاء نمازهایی که شب از تو فوت شده را در روز به جا بیاور و قضاء نمازهایی که روز از تو فوت شده، شب به جا بیاور.[۳]

علاوه بر این آیات قرآن، در روایات به صراحت به مسئله نماز قضا پرداخته شده است.[۴]

منابع

  1. ↑ راوندی، قطب الدین، فقه القرآن، ج۱، ص۱۲۳.
  2. ↑ کاشانی، تفسير منهج الصادقين في إلزام المخالفين، ۱۳۳۶ش، ج۶، ص۳۸.
  3. ↑ راوندی، قطب الدین، فقه القرآن، قم، کتابخانه آیت الله مرعشی، اول، ۱۴۰۵ ق، ج۱، ص۱۲۳–۱۲۴.
  4. ↑ شیخ صدوق، ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، تهران، کتاب فروشی صدوق، بی تا، اول، ص۵۱۷.