پرش به محتوا

ریحانة النبی: تفاوت میان نسخه‌ها

فرج الله عباسی (بحث | مشارکت‌ها)
جز اضافه کردن منبع
 
(۶ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد)
خط ۴: خط ۴:


{{پاسخ}}
{{پاسخ}}
{{درگاه|فاطمی|واژه‌ها}}
[[پرونده:قطعه خوشنویسی ریحانة النبی.jpg|بندانگشتی|250x250px|قطعه خوشنویسی، اثر محمد المشرفاوی.]]
[[پرونده:قطعه خوشنویسی ریحانة النبی.jpg|بندانگشتی|250x250px|قطعه خوشنویسی، اثر محمد المشرفاوی.]]
{{درگاه|فاطمی}}
'''رَیْحانَةُ النَّبی''' یا '''ریحانةُ رسولِ الله''' از صفت‌های [[حضرت فاطمه(س)]]<ref>کافی، محمدمهدی، شمیم سیب بهشت، قم، پیام امام هادی(ع)، ۱۳۸۸ش، ص۱۹۴.</ref> و به معنای گل خوشبوی [[پیامبر(ص)]] یا رزق و روزی پیامبر دانسته شده است.{{مدرک|date=ژانویه ۲۰۲۲}} در روایتی [[امام علی(ع)]]، حضرت فاطمه را بهترین دختر و ریحانه‌ رسول خدا دانسته است.<ref>شیخ صدوق، محمد، معانی الأخبار، قم، جامعه مدرسین، چاپ اول، ۱۴۰۳ق، ص۵۸.</ref> در یکی از [[زیارت امام حسین(ع)|زیارت‌های امام حسین(ع)]]، خطاب به او گفته شده است: {{عربی|السَّلَامُ عَلَیْکَ... (یا) ابْنُ رَیْحَانَةِ رَسُولِ اللَّه|ترجمه=سلام بر تو... (ای) فرزند ریحانه رسول خدا}}.‏<ref>شهید اول، محمد، المزار، قم، مدرسه امام مهدی، چاپ اول، ۱۴۱۰ق، ص۱۴۵.</ref>


لغت‌شناسان واژه ریحانة را به معنای «روزی» و «چیزی که بوی خوش دارد» دانسته‌اند.<ref>راغب اصفهانی، حسین، مفردات الفاظ القرآن‏، بیروت، دار القلم، چاپ اول، ۱۴۱۲ق، ص۳۷۰؛ ابن اثیر جزری، مبارک، النهایه فی غریب الحدیث و الأثر، قم، اسماعیلیان، چاپ چهارم، ۱۳۶۷ش، ج۲، ص۲۸۸.</ref> ابن‌اثیر جزری، محدث [[مذهب شافعی|شافعی‌مذهب]] در کتاب «النهایةُ فی غریبِ الحدیثِ و الاثر»، معتقد است فرزند به دلیل رزق و روزی بودنِ او، ریحان نامیده شده است.<ref>ابن اثیر جزری، مبارک، النهایه فی غریب الحدیث و الأثر، قم، اسماعیلیان، چاپ چهارم، ۱۳۶۷ش، ج۲ ص۲۸۸.</ref>
'''رَیْحانَةُ النَّبی''' یا '''ریحانةُ رسولِ الله''' از صفت‌های [[حضرت فاطمه(س)]] است.<ref>کافی، محمدمهدی، شمیم سیب بهشت، قم، پیام امام هادی(ع)، ۱۳۸۸ش، ص۱۹۴.</ref> در روایتی [[امام علی(ع) جمع‌کننده قرآن|امام علی(ع)]]، حضرت فاطمه را بهترین دختر و ریحانه‌ رسول خدا دانسته است.<ref>شیخ صدوق، محمد، معانی الأخبار، قم، جامعه مدرسین، چاپ اول، ۱۴۰۳ق، ص۵۸.</ref>


{{پایان پاسخ}}
لغت‌شناسان، واژه ریحانة را به معنای «روزی»
<ref>فراهيدى، خليل بن أحمد، كتاب العين، قم، نشر هجرت‏، چاپ دوم، ۱۴۰۹ق، ج۳، ص۲۹۴.</ref>
و «چیزی که بوی خوش دارد»،
<ref>أزدى، عبدالله بن محمد، كتاب الماء، تهران، مؤسسه مطالعات تاريخ پزشكي، طب اسلامي و مكمل- دانشگاه علوم پزشكي ايران‏، چاپ اول، ۱۳۸۷ش، ج۲، ص۵۵۹.</ref>
<ref>حسيني زبيدي، محمد مرتضى، تاج العروس من جواهر القاموس، بيروت، دار الفکر، چاپ اول، ۱۴۱۴ق، ج۴، ص۶۱.</ref>
دانسته‌اند. فرزند به دلیل رزق و روزی بودنِ او، ریحان نامیده شده است.<ref>ابن اثیر جزری، مبارک، النهایه فی غریب الحدیث و الأثر، قم، اسماعیلیان، چاپ چهارم، ۱۳۶۷ش، ج۲ ص۲۸۸.</ref>


== منابع ==
== منابع ==
خط ۳۴: خط ۳۸:
  | کیفیت =ج
  | کیفیت =ج
}}
}}
{{پایان پاسخ}}
{{پایان متن}}
{{پایان متن}}


[[رده:فضایل حضرت فاطمه(س)]]
[[رده:فضایل حضرت فاطمه(س)]]
{{#seo:
|title=ریحانه النبی لقب کیست؟ - ریحانه النبی یعنی چه؟ - ویکی پاسخ
|title_mode=Replaced Title
|keywords=ریحانه النبی
|description=ریحانه یکی از القاب حضرت فاطمه(س) است که در روایات اسلامی آمده و به معنای گل خوشبوی پیامبر یا رزق و روزی دانسته شده است. معنا و مستندات روایی این لقب را بخوانید.
}}

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۵ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۵۶

سؤال
آیا ریحانه لقب حضرت فاطمه(س) است؟ این لقب به چه معنا است؟ آیا روایتی در این باره وجود دارد؟


درگاه‌ها


قطعه خوشنویسی، اثر محمد المشرفاوی.

رَیْحانَةُ النَّبی یا ریحانةُ رسولِ الله از صفت‌های حضرت فاطمه(س) است.[۱] در روایتی امام علی(ع)، حضرت فاطمه را بهترین دختر و ریحانه‌ رسول خدا دانسته است.[۲]

لغت‌شناسان، واژه ریحانة را به معنای «روزی» [۳] و «چیزی که بوی خوش دارد»، [۴] [۵] دانسته‌اند. فرزند به دلیل رزق و روزی بودنِ او، ریحان نامیده شده است.[۶]

منابع

  1. کافی، محمدمهدی، شمیم سیب بهشت، قم، پیام امام هادی(ع)، ۱۳۸۸ش، ص۱۹۴.
  2. شیخ صدوق، محمد، معانی الأخبار، قم، جامعه مدرسین، چاپ اول، ۱۴۰۳ق، ص۵۸.
  3. فراهيدى، خليل بن أحمد، كتاب العين، قم، نشر هجرت‏، چاپ دوم، ۱۴۰۹ق، ج۳، ص۲۹۴.
  4. أزدى، عبدالله بن محمد، كتاب الماء، تهران، مؤسسه مطالعات تاريخ پزشكي، طب اسلامي و مكمل- دانشگاه علوم پزشكي ايران‏، چاپ اول، ۱۳۸۷ش، ج۲، ص۵۵۹.
  5. حسيني زبيدي، محمد مرتضى، تاج العروس من جواهر القاموس، بيروت، دار الفکر، چاپ اول، ۱۴۱۴ق، ج۴، ص۶۱.
  6. ابن اثیر جزری، مبارک، النهایه فی غریب الحدیث و الأثر، قم، اسماعیلیان، چاپ چهارم، ۱۳۶۷ش، ج۲ ص۲۸۸.