پرش به محتوا

دعا هنگام تحویل سال: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی پاسخ
فرج الله عباسی (بحث | مشارکت‌ها)
لینک دهی و اصلاح و تکمیل پاورقی ها
عبدالرحیم رضاپور (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۴: خط ۴:
{{پایان سوال}}
{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}
{{پاسخ}}
[[نوروز]] در گنجینه معارف [[اهل بیت]](ع) و متون روایی ما از منزلت و جایگاه خاصی برخوردار است. اگر چه در قرآن آیه‌ای برای تحویل سال نازل نشده است ولی با درنگ در روایات، بدست می‌آید که «نوروز» سمبل تحوّل و تغییر است، البته تحول به سمت نیکویی و بهتر شدن. از همین جهت امروزه دعای زیر را هنگام تحویل سال می‌خوانند:
[[نوروز]] در گنجینه معارف [[اهل بیت]](ع) و متون روایی ما از منزلت و جایگاه خاصی برخوردار است. اگرچه در قرآن آیه‌ای برای تحویل سال نازل نشده است، ولی با درنگ در روایات، به‌دست می‌آید که «نوروز» سمبل تحوّل و تغییر است، البته تحول به سمت نیکویی و بهتر شدن. از همین جهت امروزه دعای زیر را هنگام تحویل سال می‌خوانند:


'''یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْأَبْصَارِ'''
'''یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْأَبْصَارِ'''
خط ۱۴: خط ۱۴:
'''حَوِّلْ حَالَنَا إِلَی أَحْسَنِ الْحَالِ'''
'''حَوِّلْ حَالَنَا إِلَی أَحْسَنِ الْحَالِ'''


اگرچه این دعا در کتب ادعیه نیامده است و تنها [[جایگاه علامه مجلسی|مرحوم مجلسی]] در کتاب [[زاد المعاد|زادالمعاد]] به آن اشاره کرده است که گفته در کتب غیر مشهوره آن هم از غیر از معصوم آمده است.<ref>مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى‌، زاد المعاد، محقق / مصحح: اعلمى، علاءالدين‌، بیروت، موسسة الأعلمي للمطبوعات‌، چاپ اول، ۱۴۲۳ق، ص۳۲۸.</ref>
این دعا در کتب ادعیه نیامده است و تنها [[جایگاه علامه مجلسی|مرحوم مجلسی]] در کتاب [[زاد المعاد|زادالمعاد]] به آن اشاره کرده‌است که گفته در کتب غیر مشهوره آن هم از غیر معصوم آمده‌است.<ref>مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى‌، زاد المعاد، محقق / مصحح: اعلمى، علاءالدين‌، بیروت، موسسة الأعلمي للمطبوعات‌، چاپ اول، ۱۴۲۳ق، ص۳۲۸.</ref>


مهمترین سندی که بر نکوداشت نوروز دلالت دارد، روایت معلّی بن خُنَیس از [[امام صادق(ع)]] است که علاوه بر گفتن آدابی خاص، نماز نافله مخصوصی نیز تعلیم داده شده است و آن بدین مضمون است: «... پس زمانی که از نمازهای ظهر و عصر و نوافل فارغ شدی، بعد از آن، چهار رکعت نماز به جا آور. یعنی هر دو رکعت به یک سلام و در رکعت اول، بعد از حمد، ده مرتبه سوره {{قرآن|إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِی لَیْلَةِ الْقَدْرِ}} را بخوان و در رکعت دوم، بعد از حمد، ده مرتبه سوره {{قرآن|قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ}} و در رکعت سوم، بعد از حمد، ده مرتبه سوره {{قرآن|قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ}} و در رکعت چهارم، بعد از حمد، ده مرتبه سوره‌های {{قرآن|قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ}} و {{قرآن|قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ}} و بعد از نماز به سجده شکر برو و دعا بخوان.»<ref>حر عاملی، محمد بن الحسن، وسائل الشیعه، قم، مؤسسة آل البيت (ع) لإحياء التراث، چاپ دوم، ۱۴۱۴ق، ج۸، ص۱۷۳.</ref>
مهم‌ترین سندی که بر نکوداشت نوروز دلالت دارد، روایت معلّی بن خُنَیس از [[امام صادق(ع)]] است که علاوه بر گفتن آدابی خاص، نماز نافله مخصوصی نیز تعلیم داده شده‌است و آن بدین مضمون است: «... پس زمانی که از نمازهای ظهر و عصر و نوافل فارغ شدی، بعد از آن، چهار رکعت نماز به‌جا آور. یعنی هر دو رکعت به یک سلام و در رکعت اول، بعد از حمد، ده مرتبه سوره {{قرآن|إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِی لَیْلَةِ الْقَدْرِ}} را بخوان و در رکعت دوم، بعد از حمد، ده مرتبه سوره {{قرآن|قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ}} و در رکعت سوم، بعد از حمد، ده مرتبه سوره {{قرآن|قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ}} و در رکعت چهارم، بعد از حمد، ده مرتبه سوره‌های {{قرآن|قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ}} و {{قرآن|قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ}} و بعد از نماز به سجده شکر برو و دعا بخوان.»<ref>حر عاملی، محمد بن الحسن، وسائل الشیعه، محقق / مصحح: مؤسسة آل البيت عليهم السلام‏، قم، مؤسسة آل البيت (ع)، چاپ اول، 1409 ق‏، ج۸، ص۱۷۳.</ref>


[[امام خمینی (ره)]] در این زمینه می‌فرماید:«... از آداب امروز (عید نوروز) روزه گرفتن است؛ از آداب امروز [[دعا|دعا کردن]] است، [[نماز در ادیان الهی|نماز خواندن]] است، و این به ما می‌فهماند که اگر ملّتی بخواهد به راه راست برود و بخواهد استقلال خودش را، آزادی خودش را حفظ کند، باید در عیدش و غیر عیدش تذکر داشته باشد… به یاد خدا باشد، برای خدا باشد.»<ref>موسوی خمینی، روح الله، صحیفه نور، مجموعه رهنمودهای امام خمینی، مرکز مدارک فرهنگی انقلاب اسلامی، تهران، وزارت ارشاد، ۱۳۶۴، ج۱۷، ص۲۱۵.</ref>
[[امام خمینی (ره)]] در این زمینه می‌فرماید: «... از آداب امروز (عید نوروز) روزه گرفتن است؛ از آداب امروز [[دعا|دعا کردن]] است، نماز خواندن است، و این به ما می‌فهماند که اگر ملّتی بخواهد به راه راست برود و بخواهد استقلال خودش را، آزادی خودش را حفظ کند، باید در عیدش و غیر عیدش تذکر داشته باشد… به یاد خدا باشد، برای خدا باشد.»<ref>موسوی خمینی، روح الله، صحیفه نور، مجموعه رهنمودهای امام خمینی، مرکز مدارک فرهنگی انقلاب اسلامی، تهران، وزارت ارشاد، ۱۳۶۴، ج۱۷، ص۲۱۵.</ref>




خط ۴۱: خط ۴۱:
  | ارجاعات =
  | ارجاعات =
  | بازبینی نویسنده =  
  | بازبینی نویسنده =  
  | بازبینی =
  | ارزیابی کمی =
  | تکمیل =
  | تکمیل =
  | اولویت =
  | اولویت =

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۳ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۶

سؤال

در موقع تحویل سال چه آیه‌ای از قرآن خوانده می‌شود و در کدام سوره است؟

نوروز در گنجینه معارف اهل بیت(ع) و متون روایی ما از منزلت و جایگاه خاصی برخوردار است. اگرچه در قرآن آیه‌ای برای تحویل سال نازل نشده است، ولی با درنگ در روایات، به‌دست می‌آید که «نوروز» سمبل تحوّل و تغییر است، البته تحول به سمت نیکویی و بهتر شدن. از همین جهت امروزه دعای زیر را هنگام تحویل سال می‌خوانند:

یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْأَبْصَارِ

یَا مُدَبِّرَ اللَّیْلِ وَ النَّهَارِ

یَا مُحَوِّلَ الْحَوْلِ وَ الْأَحْوَالِ

حَوِّلْ حَالَنَا إِلَی أَحْسَنِ الْحَالِ

این دعا در کتب ادعیه نیامده است و تنها مرحوم مجلسی در کتاب زادالمعاد به آن اشاره کرده‌است که گفته در کتب غیر مشهوره آن هم از غیر معصوم آمده‌است.[۱]

مهم‌ترین سندی که بر نکوداشت نوروز دلالت دارد، روایت معلّی بن خُنَیس از امام صادق(ع) است که علاوه بر گفتن آدابی خاص، نماز نافله مخصوصی نیز تعلیم داده شده‌است و آن بدین مضمون است: «... پس زمانی که از نمازهای ظهر و عصر و نوافل فارغ شدی، بعد از آن، چهار رکعت نماز به‌جا آور. یعنی هر دو رکعت به یک سلام و در رکعت اول، بعد از حمد، ده مرتبه سوره ﴿إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِی لَیْلَةِ الْقَدْرِ را بخوان و در رکعت دوم، بعد از حمد، ده مرتبه سوره ﴿قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ و در رکعت سوم، بعد از حمد، ده مرتبه سوره ﴿قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ و در رکعت چهارم، بعد از حمد، ده مرتبه سوره‌های ﴿قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ و ﴿قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ و بعد از نماز به سجده شکر برو و دعا بخوان.»[۲]

امام خمینی (ره) در این زمینه می‌فرماید: «... از آداب امروز (عید نوروز) روزه گرفتن است؛ از آداب امروز دعا کردن است، نماز خواندن است، و این به ما می‌فهماند که اگر ملّتی بخواهد به راه راست برود و بخواهد استقلال خودش را، آزادی خودش را حفظ کند، باید در عیدش و غیر عیدش تذکر داشته باشد… به یاد خدا باشد، برای خدا باشد.»[۳]



منابع

  1. مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى‌، زاد المعاد، محقق / مصحح: اعلمى، علاءالدين‌، بیروت، موسسة الأعلمي للمطبوعات‌، چاپ اول، ۱۴۲۳ق، ص۳۲۸.
  2. حر عاملی، محمد بن الحسن، وسائل الشیعه، محقق / مصحح: مؤسسة آل البيت عليهم السلام‏، قم، مؤسسة آل البيت (ع)، چاپ اول، 1409 ق‏، ج۸، ص۱۷۳.
  3. موسوی خمینی، روح الله، صحیفه نور، مجموعه رهنمودهای امام خمینی، مرکز مدارک فرهنگی انقلاب اسلامی، تهران، وزارت ارشاد، ۱۳۶۴، ج۱۷، ص۲۱۵.