سورههای مسبحات
ظاهر
(تغییرمسیر از مسبحات)
سؤال
سورههای مسبّحات را نام ببرید.
سورههای مُسَبِّحَات، سورههایی که با الفاظی از ریشه «سبح» آغاز شده و ابتدای این سورهها تسبیح الهی آمده است.[۱] سورههای اسراء، حدید، حشر، صف، جمعه، تغابن و اعلی، هفت سوره مسبّحات میباشند.[۲] نامگذاری این سورهها به نام مسبحات، توسط پیامبر(ص) صورت گرفته است.[۳]
«مسبّحات» از ماده «سبح» است و «سبح» در لغت به معنای حمد، ستایش، تقدیس، پاک و منزه دانستن است.[۴] برخی این سورهها را مسبحات خمس (پنجگانه) ناميدهاند و سوره اسراء و اعلی را جزء آنها بحساب نياوردهاند.[۵][۶]
آیه ابتدایی این سورهها عبارتند از:
- سوره اسراء: ﴿سُبْحَانَ الَّذِی أَسْرَیٰ بِعَبْدِهِ لَیْلًا مِنَ الْمَسْجِدِ الحرام…؛ پاک و منزه است خدایی که در شبی بنده خود را از مسجد حرام …﴾
- سوره حدید: ﴿سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ…؛ آنچه در آسمانها و زمین است، خدا را تسبیح میکنند …﴾
- سوره حشر: ﴿سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَ مَا فِی الْأَرْضِ؛ آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است، خدا را تسبیح میکنند﴾
- سوره صف: ﴿سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَ مَا فِی الْأَرْضِ؛ آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است همه تسبیح خدا میگویند﴾
- سوره جمعه: ﴿یُسَبِّـحُ لِلَّهِ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ؛ آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است همواره تسبیح خدا میگویند﴾
- سوره تغابن: ﴿یُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ؛ آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است همواره تسبیح خدا میگویند﴾
- سوره اعلی: ﴿سَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ الْأَعْلَی؛ منزّه شمار نام پروردگار بلندمرتبهات را!﴾
در حديثى از پيامبر اسلام (ص) نقل شده كه قبل از خواب مسبحات را تلاوت مىکرد و مىفرمود: در آنها آيهاى است كه از هزار آيه برتر است.[۷]
منابع
- ↑ حفنى، عبدالمنعم، موسوعه القرآن العظيم، مصر - قاهره، مكتبه مدبولي، چاپ اول، ۲۰۰۴ م، ج۱، ص۶۳.
- ↑ معرفت، محمدهادى، التمهيد في علوم القرآن، قم، مركز مديريت، چاپ سوم، ۱۴۱۰ق، ج۵، ص۲۹۳.
- ↑ رازی، ابوالفتوح، تفسیر روض الجنان و روح الجنان، ج۱۹، ص۱.
- ↑ سیاح، احمد، فرهنگ بزرگ جامع نوین (فرهنگ سیاح)، تهران، انتشارات اسلام، ۱۳۷۱، ماده سبح.
- ↑ فرهنگ نامه علوم قرآن، دفتر تبلیغات اسلامی، ج۱، ص۴۳۴۹
- ↑ حفنى، عبدالمنعم، موسوعه القرآن العظيم، مصر - قاهره، مكتبه مدبولي، چاپ اول، ۲۰۰۴ م، ج۱، ص۶۴.
- ↑ فرهنگ نامه علوم قرآن، دفتر تبلیغات اسلامی، ج۱، ص۴۳۴۹