پیامدهای فحاشی: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۵: خط ۵:
{{پاسخ}}
{{پاسخ}}


== فحاشی ==
فحاشی به معنای بددهنی و ناسزاگویی یکی از رذائل اخلاقی است. ناتوانی از پاسخ‌گویی، ناتوانی از کنترل خشم و نداشتن منطق، از عوامل فحاشی شمرده شده است.
در قرآن، بدزبانی نکوهش شده<ref>قلم: ۱۳.</ref> و به مردم سفارش شده با زبان خوش با دیگران سخن بگویید.<ref>بقره: ۸۳.</ref> امام صادق(ع) به یکی از یاران خود، که نسبت به کسی که به او ظلم کرده، بدزبانی کرده بود فرمود: «اگر او به تو ستم کرد، تو بیشتر به او ستم کردی. این رفتار، از رفتارهای من نیست و من به شیعیانم چنین دستوری نداده‌ام. توبه کن و از پروردگارت آمرزش بخواه».<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، دارالکتاب الاسلامیه، ج۲، ص۳۲۶، باب البذاء.</ref>


== محروم شدن از بهشت ==
== محروم شدن از بهشت ==
خط ۱۸: خط ۱۴:
بر پایه روایتی از امام صادق(ع)، هر کس به برادر مسلمان خود فحش دهد، خداوند برکت از روزی او برداشته، او را به حال خود رها کرده و زندگیش را تباه می‌کند.<ref>اصول کافی، ج۴، ص۱۷.</ref><span></span>
بر پایه روایتی از امام صادق(ع)، هر کس به برادر مسلمان خود فحش دهد، خداوند برکت از روزی او برداشته، او را به حال خود رها کرده و زندگیش را تباه می‌کند.<ref>اصول کافی، ج۴، ص۱۷.</ref><span></span>
{{مطالعه بیشتر}}
{{مطالعه بیشتر}}
==جستارهای وابسته==
* [[فحاشی]]


== مطالعه بیشتر ==
== مطالعه بیشتر ==

نسخهٔ ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۴۳

سؤال

آثار سوء دنیوی و اخروی فحاشی را نام ببرید؟ آیا انسانهای فحاش به بهشت می‌روند؟


محروم شدن از بهشت

یکی از پیامدهای فحاشی، بر اساس روایت، محروم شدن از بهشت است.[۱] شیخ بهایی احتمال داده منظور از حرام شدن بهشت بر فرد فحاش، محروم شدن تا مدتی باشد، یا مقصود بهشت مخصوصی است که از آن محروم است.

بنا بر روایتی دیگر از پیامبر(ص)، کسی که نسبت به مؤمنی بدزبانی کند، خداوند بوی بهشت را بر او حرام می‌کند؛ در حالی که بوی بهشت از پانصد سال راه یافت می‌شود.[۲]

بی‌برکت شدن روزی

بر پایه روایتی از امام صادق(ع)، هر کس به برادر مسلمان خود فحش دهد، خداوند برکت از روزی او برداشته، او را به حال خود رها کرده و زندگیش را تباه می‌کند.[۳]


جستارهای وابسته

مطالعه بیشتر

  • آفات زبان، ج۲، محسن غفاری، انتشارات پیام آزادی، ۱۳۷۹ش.

منابع

  1. کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، دارالکتاب الاسلامیه، ج۲، ص۳۲۳، باب البذاء.
  2. محدث نوری، مستدرک الوسائل، کتاب حج، باب ۱۳۹.
  3. اصول کافی، ج۴، ص۱۷.