پیامدهای فحاشی: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۷: خط ۷:


== فحاشی ==
== فحاشی ==
قرآن کریم نیز درباره‌فرد بدزبان می‌فرماید:
فحاشی به معنای بددهنی و ناسزاگویی یکی از رذائل اخلاقی است. ناتوانی از پاسخ‌گویی، ناتوانی از کنترل خشم و نداشتن منطق، از عوامل فحاشی شمرده شده است.


۱. «عتّل بعد ذلک زنیم؛ (قلم، ۱۳) علاوه بر این‌ها، کینه‌توز و پرخور و خشن و بدنام است».
در قرآن، بدزبانی نکوهش شده<ref>قلم: ۱۳.</ref> و به مردم سفارش شده با زبان خوش با دیگران سخن بگویید.<ref>بقره: ۸۳.</ref> امام صادق(ع) به یکی از یاران خود، که نسبت به کسی که به او ظلم کرده، بدزبانی کرده بود فرمود: «اگر او به تو ستم کرد، تو بیشتر به او ستم کردی. این رفتار، از رفتارهای من نیست و من به شیعیانم چنین دستوری نداده‌ام. توبه کن و از پروردگارت آمرزش بخواه».<ref>. کافی، همان، ج۲، ص۳۲۶، باب البذاء.</ref>
 
۲. «و قولوا للناس حسنا؛ (بقره، ۸۳) با مردم به خوبی و با زبان خوش سخن بگویید».
 
خلاصه آن که فحش از گناهان کبیره است و دارای عذاب الهی است. آدمی اگر از آن توبه ننماید، عذاب می‌بیند، شیعیان اگر به آن مبتلا باشند و توفیق توبه از آنها سلب شود، بعد از طی کردن عذاب الهی به بهشت داخل می‌شوند.
 
 
بددهنی، هرزه‌گویی و بیان کلمات رکیک و ناسزاگویی، یکی از خصایص زشت افراد فاسد، عاجز، ناتوان و بی‌منطق است.
 
افراد سفیه و بی‌خرد، در برخورد با مردم چون از منطق و کلام درستی برخوردار نیستند و از دادن جواب صحیح عاجز هستند، بی‌پروا دهان خود را باز می‌کنند و زبان خویش را حرکت می‌دهند و با الفاظ رکیک، فحاشی می‌کنند.
 
بدون شک، اعضاء یک خانواده و افراد یک محله و مردم یک جامعه، از گزند زبان افراد جاهل و نادانی که با کوچک‌ترین بهانه، خشمگین شده، به دور از شرم و حیا، فحش و دشنام می‌دهند، در آسایش و آرامش نیستند؛ زیرا به سبب کوچک‌ترین برخوردی، مورد هجوم دشنام‌های ایشان، قرار می‌گیرند و اذیت و آزار می‌شوند و به وسیله الفاظ رکیک، حرمت و احترامشان درهم شکسته شده، به حریم شخصیت ایشان تجاوز می‌شود و این یک نوع تجاوز و ستمگری به شخصیت و حقوق افرادی است که باید عزت، آبرو و امنیت ایشان حفظ گردد.
 
کسانی که پرده شرم و حیا را می‌درند و بی‌پروا فحاشی می‌کنند، باید بدانند با داشتن چنین اخلاق و صفت پلیدی، باطن و سیرتشان شیطانی است و سرشت وجودشان ناپاک است که این چنین به ظاهر با صورت انسانی، و در باطن با سیرتی حیوانی، به مردم پرخاش می‌کنند و فحش می‌دهند. با یک تشبیه می‌توان گفت: فحاشان، انسان‌های خوار و ذلیلی هستند که بدون دلیل و با کوچکترین بهانه‌ای غضبناک می‌شوند و به وسیله الفاظ رکیک، به نوعی به امنیت و حقوق اعضای خانواده و افراد جامعه، دوست، فامیل، آشنا و غریبه، تجاوز می‌نمایند و متعرض عزت و آبروی دیگران می‌شوند که سزای شوم چنین افراد پست و فاسدی، ذلت، خواری و بی‌اعتباری در نزد مردم و عذاب و شکنجه سخت در سرای آخرت است.
 
طبق آیات و روایات، آثار مصیبت‌بار این صفت بداخلاقی چنین است:
 
امام صادق سماعه می‌گوید: نزد حضرت صادق(ع) رفتم، و با من آغاز سخن فرمود که ای سماعه این چه جنجالی بود که میان تو و شتردارت پدید گشت، مبادا دشنام گو و بدزبان و لعنت فرست باشی. در پاسخ گفتم: به خدا چنین بود، زیرا او به من ستم کرد. فرمود: اگر او به تو ستم کرد، تو بر او سر افتادی و بیشتر ستم کردی. به راستی این کردار، از کردارهای من نیست و من به شیعیانم چنین دستوری نمی‌دهم، از پروردگارت آمرزش جو و بدان بازنگرد.<ref>. کافی، همان، ج۲، ص۳۲۶، باب البذاء.</ref>


== محروم شدن از بهشت ==
== محروم شدن از بهشت ==

نسخهٔ ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۳۸

سؤال

آثار سوء دنیوی و اخروی فحاشی را نام ببرید؟ آیا انسانهای فحاش به بهشت می‌روند؟


فحاشی

فحاشی به معنای بددهنی و ناسزاگویی یکی از رذائل اخلاقی است. ناتوانی از پاسخ‌گویی، ناتوانی از کنترل خشم و نداشتن منطق، از عوامل فحاشی شمرده شده است.

در قرآن، بدزبانی نکوهش شده[۱] و به مردم سفارش شده با زبان خوش با دیگران سخن بگویید.[۲] امام صادق(ع) به یکی از یاران خود، که نسبت به کسی که به او ظلم کرده، بدزبانی کرده بود فرمود: «اگر او به تو ستم کرد، تو بیشتر به او ستم کردی. این رفتار، از رفتارهای من نیست و من به شیعیانم چنین دستوری نداده‌ام. توبه کن و از پروردگارت آمرزش بخواه».[۳]

محروم شدن از بهشت

یکی از پیامدهای فحاشی، بر اساس روایت، محروم شدن از بهشت است.[۴] شیخ بهایی احتمال داده منظور از حرام شدن بهشت بر فرد فحاش، محروم شدن تا مدتی باشد، یا مقصود بهشت مخصوصی است که از آن محروم است.

بنا بر روایتی دیگر از پیامبر(ص)، کسی که نسبت به مؤمنی بدزبانی کند، خداوند بوی بهشت را بر او حرام می‌کند؛ در حالی که بوی بهشت از پانصد سال راه یافت می‌شود.[۵]

بی‌برکت شدن روزی

بر پایه روایتی از امام صادق(ع)، هر کس به برادر مسلمان خود فحش دهد، خداوند برکت از روزی او برداشته، او را به حال خود رها کرده و زندگیش را تباه می‌کند.[۶]


مطالعه بیشتر

۱. آفات زبان، ج۲، محسن غفاری، انتشارات پیام آزادی، ۱۳۷۹ ه‍.ش

۲. گناهان کبیره، آیت الله دستغیب، ج۲، ص۲۹۷، انتشارات اسلامی، ۱۳۷۹ ه‍.ش

۳. گناهان زبان، محمدعلی صفری، ص۳۶۸، چاپ فرهنگ، ۱۳۶۱.

منابع

  1. قلم: ۱۳.
  2. بقره: ۸۳.
  3. . کافی، همان، ج۲، ص۳۲۶، باب البذاء.
  4. کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، دارالکتاب الاسلامیه، ج۲، ص۳۲۳، باب البذاء.
  5. محدث نوری، مستدرک الوسائل، کتاب حج، باب ۱۳۹.
  6. اصول کافی، ج۴، ص۱۷.