صیغه نکاح به عربی: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
{{در دست ویرایش|کاربر=A.rezapour }}
{{شروع متن}}
{{شروع متن}}
{{سوال}}
{{سوال}}

نسخهٔ ‏۱۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۹

سؤال

برای غیر عرب زبانان چه لزومی دارد که صیغه عقد ازدواج را به زبان عربی بخوانند؛ در حالی که آنها به زبان خودشان بهتر می‌توانند مطلبی را تفهیم کنند؟

درگاه‌ها
زن-و-خانواده.png


بیشترمراجع عظام تقلید در فتاوای خود گفته‌اند که صیغه عقد ازدواج لازم نیست به عربی جاری گردد و هر لفظی که معنای «زَوَّجتُ» و «قَبِلتُ» را بفهماند کفایت می‌کند. به عنوان مثال فتوای حضرت امام خمینی (ره) در این خصوص نقل می‌شود:

«عقد ازدواج چند شرط دارد:

اول: آنکه به عربی صحیح خوانده شود به احتیاط واجب، و اگر خود مرد و زن نتوانند صیغه را به عربی صحیح بخوانند، به هر لفظی که صیغه را بخوانند صحیح است و لازم هم نیست که وکیل بگیرند اما باید لفظی بگویند که معنی (زَوَّجتُ و قَبِلتُ) را بفهماند.»[۱]

البته بعضی از مراجع عظام تقلید در این خصوص نظرشان این است که: «اگر خود مرد و زن نتوانند صیغه را به عربی صحیح بخوانند بهتر بلکه احوط آن است که کسی را که می‌تواند به عربی صحیح بخواند وکیل کنند. لکن لازم نیست و خودشان هم می‌توانند به غیر عربی بخوانند…»[۲] و بعضی دیگر لزوم گرفتن وکیل برای جاری کردن عقد به عربی صحیح را در صورت عدم تمکّن زوجین در حدّ احتیاط واجب می‌دانند.[۳]

اما غالباً مثل فتوای حضرت امام خمینی (ره) بر عدم لزوم عربی بودن صیغه عقد ازواج در صورت عدم تمکن زوجین به عربی صحیح فتوا داده‌اند.

البته دقت در یافتن لفظ معادل زوجت و انکحت لازم است و احتیاط به عربی خواندن برخی از فقها هم به همین جهت می‌باشد.

ذکر این نکته نیز ضرورت دارد که در این زمینه هر مقلدی باید به مرجع تقلید خویش مراجعه نموده و مطابق آن عمل نماید.

مطالعه بیشتر

صفائی سیدحسین و اسدالله امامی، مختصر حقوق خانواده، تهران: میزان، ۱۳۹۴.

محقق داماد، سیدمصطفی، بررسی فقهی حقوق خانواده نکاح و انحلال آن، تهران: مرکز نشر علوم اسلامی، ۱۳۸۶.

فلاح زاده، محمدحسین، آموزش فقه: مطابق با فتاوای سیزده تن از مراجع معظم تقلید: با ویرایش جدید و اصلاح و اضافه، قم: الهادی، ۱۳۹۱.

بنی‌هاشمی خمینی و احسان اصولی، توضیح المسائل مراجع: مطابق با فتاوای دوازده نفر از مراجع معظم تقلید، قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، دفتر انتشارات اسلامی، ۱۳۷۸.

منابع

  1. سید روح‌الله موسوی خمینی، توضیح المسائل فارسی، مسئله شماره ۲۳۷۰.
  2. سید محمد حسن بنی هاشمی خمینی، توضیح المسایل مراجع عظام، ج۲، مسئله ۲۳۰۷۰، ص۳۸۳ و ۳۸۴.
  3. همان.