پرش به محتوا

پیامدهای غفلت

نسخهٔ تاریخ ‏۷ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۱۸ توسط A.ahmadi (بحث | مشارکت‌ها)
سؤال
پیامدهای غفلت از یاد خدا چیست؟


دوری از خدا

مهمترین پیامد غفلت از یاد خدا، دوری از او است. زمانی که انسان خدا را فراموش می‌کند و نسبت به یاد او غافل می‌شود، به‌تدریج از خدا دور می‌شود و زندگی او رنگ و بوی غیر خدایی می‌گیرد.

انسان زمانی که خدا را یاد می‌کند و در تمام لحظات زندگی به یاد او است، خدا را در کنار خود احساس می‌کند. در ضمن عبادت و یاد خداوند، موجب نزدیکی انسان به خدا می‌شود.[۱]

ناامیدی هنگام سختی‌ها

غفلت از خدا باعث می‌شود انسان هنگام روبرو شدن با سختی‌ها احساس شکست و ناامیدی کند. انسان در زندگی با مشکلات فراوانی روبرو می‌شود که به تنهایی و بدون تکیه به قدرت بی‌انتهای خدا نمی‌تواند برای آنها چاره‌جویی کند. انسانی که در زندگی خدا را فراموش کرده است، در برابر مشکلات خود را تنها می‌بیند و توان مقاومت در برابر آن را ندارد.

احساس ضعف در برابر سختی‌ها، به دلیل کمبودهای معنوی، ترس از نابود شدن امکانات موجود و اطمینان نداشتن به خدا است.[۲]

از دست دادن آرامش

از دست دادن آرامش، یکی از پیامده‌های غفلت شمرده شده است. گاهی انسان در اثر عوامل گوناگون، دچار نوعی اضطراب و دلهره شده و نگران آینده می‌شود. یاد و ارتباط با خدایی که قادر و توانا است، در کاهش اضطراب‌ها و ایجاد آرامش مؤثر است.[۳] بر اساس قرآن، تنها با یاد خدا دل‌ها آرامش پیدا می‌کند.[۴]

تسلط شیطان بر انسان

در صورت غفلت از یاد خدا، رابطه انسان با خدا ضعیف شده و شیطان بر روح او تسلط پیدا می‌کند.[۵] در این هنگام، انسان در برابر فرمان شیطان تسلیم است.

چنانچه یاد خدا در زندگی انسان وجود داشته باشد، انسان از زیر سلطه شیطان خارج شده و در نتیجه، دچار انحراف نخواهد شد.[۶] بر پایه آیه ۹۹ سوره نمل، شیطان بر کسانی که ایمان دارند و به پروردگارشان توکل می‌کنند، تسلطی ندارد.[۷]

محروم شدن از نعمت‌ها

شکر گزاری انسان در برابر نعمت‌های خداوند موجب افزایش نعمت‌های الهی می‌شود. زمانی که انسان از یاد خداوند غافل می‌شود در واقع نیروها و استعدادهای خدادادی خود را در مسیری غیر از شکر گزاری خداوند صرف می‌کند و نشان می‌دهد که لایق نعمت‌های بیشتری از جانب خداوند نیست، چرا که هرگاه انسان‌ها نعمت‌های خدا را درست و در مسیر بندگی الهی مصرف نکردند، عملاً ثابت می‌کنند که شایسته و لایق نعمت‌های بیشتری از جانب خدا نیستند و همین امر موجب محروم ماندن انسان از نعمت‌های الهی می‌شود.[۸]

منابع

  1. ↑ اقتباس از: مصباح یزدی، محمد تقی، به سوی خود سازی، قم، انتشارات مؤسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی (ره)، ص۲۶۷.
  2. ↑ برگرفته از مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، انتشارات دارالکتب الاسلامیه، چاپ بیستم، ج۱۳، ص۳۲۷–۳۲۸.
  3. ↑ اقتباس از: مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، تهران، انتشارات دارالکتب الاسلامیه، چاپ بیستم، ج۱۰، ص۲۰۸.
  4. ↑ رعد:۲۹.
  5. ↑ شجاعی، محمد صادق، توکل به خدا، قم، انتشارات مؤسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی (ره)، ص۸۷.
  6. ↑ شجاعی، محمد صادق، توکل به خدا، قم، انتشارات مؤسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی (ره)، ص۸۷.
  7. ↑ نمل: ۹۹.
  8. ↑ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، انتشارات دارالکتب الاسلامیه، چاپ بیستم، ج۱۰، ص۲۷۸.