آرزوی مرگ توسط حضرت فاطمه(س): تفاوت میان نسخهها
جز عبدالرحیم رضاپور صفحهٔ آرزوی مرگ از حضرت فاطمه(س) را به آرزوی مرگ توسط حضرت فاطمه(س) منتقل کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{شروع متن}} | {{شروع متن}} | ||
{{سوال}} | {{سوال}} | ||
آیا حضرت فاطمه(س)، طلب مرگ کردند؟ | آیا حضرت فاطمه(س)، از خداوند طلب مرگ کردند؟ | ||
{{پایان سوال}} | {{پایان سوال}} | ||
{{پاسخ}} | {{پاسخ}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۲ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۳۷
آیا حضرت فاطمه(س)، از خداوند طلب مرگ کردند؟
طلب مرگ توسط حضرت فاطمه(س) بهصورت شعر و در سوگواری پس از وفات پیامبر اسلام بیان شد:
| يَا إِلَهِي عَجِّلْ وَفَاتِي سَرِيعاً | فَلَقَدْ تَنَغَّصَتِ الْحَيَاةُ يَا مَوْلَائِي | |
| خداوندا، مرگ مرا سریعتر برسان | زیرا که زندگیام به تیرگی گراییده است | |
این بیت بخشی از شعری است که فاطمه(س) آنرا در ذیل گفتاری در جمع زنان مدینه و در سوگ پیامبر اسلام بیان داشت.[۱]
این گفتار در منابع متقدم وجود ندارد. علامه مجلسی عالم شیعی قرن یازدهم در کتاب بحار الانوار این مطلب را نقل کرده است.[۲] او در ابتدای این خبر آورده که آنرا در کتابی دیده و مشتاق نقل آن گردیده است اگرچه او را از جایی که بتوان بر آن اعتماد کرده باشد، نگرفته است.[۳]
براساس آیات قرآن، حضرت مریم(س) در شرایط سخت زایمان[۴] و ترس از تهمت دیگران[۵] آرزوی مرگ کرد.[۶] محمدجواد مغنیه از مفسران معاصر شیعی معتقد است این نوع کلمات و تعابیر برای هر انسانی که در شرايط سخت قرار گرفته، طبیعی است و تا زمانی که از روی شک در دین نباشد، اشکالی ندارد.[۷]
منابع
- ↑ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، محقق / مصحح: جمعى از محققان، بیروت، دارإحیاء التراث العربی، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق، ج۴۳، ص177.
- ↑ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، محقق / مصحح: جمعى از محققان، بیروت، دارإحیاء التراث العربی، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق، ج۴۳، ص۱۷۴-۱۸۰.
- ↑ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، محقق / مصحح: جمعى از محققان، بیروت، دارإحیاء التراث العربی، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق، ج۴۳، ص۱۷۴.
- ↑ طيب، عبدالحسين، اطيب البيان في تفسير القرآن، تهران، ناشر: اسلام، چاپ دوم، 1369 ه. ش، ج۸، ص۴۳۱.
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الكتب الإسلامية، چاپ دهم، 1371 ه. ش، ج۱۳، ص۴۱.
- ↑ سوره مریم، آیه۲۳.
- ↑ مغنیه، محمد جواد، تفسیر الکاشف، قم، ناشر: دار الكتاب الإسلامي، چاپ اول، 1424 ه. ق، ج۵، ص۱۷۷.