داوود(ع) خواننده اهل بهشت: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش برچسب: ویرایش مبدأ ۲۰۱۷ |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴: | خط ۴: | ||
{{پاسخ}} | {{پاسخ}} | ||
[[امام علی(ع)]]، داوود(ع) را صاحب مَزامیر و خواننده اهل بهشت معرفی کرده است.<ref name=":0" /> امام علی(ع)، افرادی را بهعنوان الگو | [[امام علی(ع)]]، [[حضرت داوود(ع)|داوود(ع)]] را صاحب مَزامیر و خواننده [[اهل بهشت]] معرفی کرده است.<ref name=":0" /> امام علی(ع)، افرادی را بهعنوان الگو برمیشمرد که یکی از آنها داوود(ع) است: {{متن عربی|وَ إِنْ شِئْتَ ثَلَّثْتُ بِدَاوُدَ صَاحِبِ الْمَزَامِيرِ وَ قَارِئِ أَهْلِ الْجَنَّة|ترجمه=و اگر بخواهى نفر سومى را الگو قرار دهى، داوود، صاحب مزامير، و خواننده اهل بهشت است.}} <ref name=":0">شریف الرضی، محمد؛ نهج البلاغه (للصبحی صالح)، قم، هجرت، چاپ اول، ۱۴۱۴ ق، خطبه ۱۶۰، ص۲۲۷.</ref> | ||
[[حضرت داوود(ع)]] دارای صدای خوش بوده و این ویژگی، از شاخصههای وی میان [[پیامبران]] شمرده شده است.<ref>ابن بابویه، محمد، الخصال، قم، جامعه مدرسین، چاپ اول، ۱۳۶۲ش، ج۲، ص۵۸۳.</ref> | بر اساس روایات، [[حضرت داوود(ع)]] دارای صدای خوش بوده و این ویژگی، از شاخصههای وی میان [[پیامبران]] شمرده شده است.<ref>ابن بابویه، محمد، الخصال، قم، جامعه مدرسین، چاپ اول، ۱۳۶۲ش، ج۲، ص۵۸۳.</ref> خداوند به هیچ فردی صدایی مانند او نداده و زمانی که داوود کتاب زبور را میخواند، همه حیوانات به نزدیک او میآمدند و به صدای او گوش میدادند.<ref>مجلسی، بحار الأنوار، ۱۴۰۳ق، ج۱۴، ص۱۴.</ref> | ||
خداوند به هیچ فردی صدایی مانند او نداده و زمانی که داوود کتاب زبور را میخواند، همه حیوانات به نزدیک او میآمدند و به صدای او گوش میدادند.<ref>مجلسی، بحار الأنوار، ۱۴۰۳ق، ج۱۴، ص۱۴.</ref> | |||
[[ناصر مکارم شیرازی|آیتالله مکارم شیرازی]] در شرح نهج البلاغه، معتقد است مزامیر جمع مزمور به معنای سرودهایی است که با آهنگ مخصوص خوانده میشود.<ref name=":1" /> به گفته وی، داوود مجموعهای از اشعار روحانی، مناجاتها و اندرزها را با صدای خوش میخواند.<ref name=":1">مکارم شیرازی، ناصر با همکاری جمعی از فضلاء، پیام امام امیرالمؤمنین، قم، علی بن ابیطالب، ۱۳۹۰ ش، ص۲۳۶–۲۴۰.</ref> | [[ناصر مکارم شیرازی|آیتالله مکارم شیرازی]] در شرح نهج البلاغه، معتقد است مزامیر جمع مزمور به معنای سرودهایی است که با آهنگ مخصوص خوانده میشود.<ref name=":1" /> به گفته وی، داوود مجموعهای از اشعار روحانی، مناجاتها و اندرزها را با صدای خوش میخواند.<ref name=":1">مکارم شیرازی، ناصر با همکاری جمعی از فضلاء، پیام امام امیرالمؤمنین، قم، علی بن ابیطالب، ۱۳۹۰ ش، ص۲۳۶–۲۴۰.</ref> | ||
نسخهٔ ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۵۰
امام علی(ع)، داوود(ع) را صاحب مَزامیر و خواننده اهل بهشت معرفی کرده است.[۱] امام علی(ع)، افرادی را بهعنوان الگو برمیشمرد که یکی از آنها داوود(ع) است: «وَ إِنْ شِئْتَ ثَلَّثْتُ بِدَاوُدَ صَاحِبِ الْمَزَامِيرِ وَ قَارِئِ أَهْلِ الْجَنَّة؛ و اگر بخواهى نفر سومى را الگو قرار دهى، داوود، صاحب مزامير، و خواننده اهل بهشت است.» [۱]
بر اساس روایات، حضرت داوود(ع) دارای صدای خوش بوده و این ویژگی، از شاخصههای وی میان پیامبران شمرده شده است.[۲] خداوند به هیچ فردی صدایی مانند او نداده و زمانی که داوود کتاب زبور را میخواند، همه حیوانات به نزدیک او میآمدند و به صدای او گوش میدادند.[۳]
آیتالله مکارم شیرازی در شرح نهج البلاغه، معتقد است مزامیر جمع مزمور به معنای سرودهایی است که با آهنگ مخصوص خوانده میشود.[۴] به گفته وی، داوود مجموعهای از اشعار روحانی، مناجاتها و اندرزها را با صدای خوش میخواند.[۴]
برخی مزامیر را جمع مزمار، نوعی آلت موسیقی دانستهاند.[۵] محمدتقی شوشتری (درگذشت ۱۳۷۴ش) در شرح خود بر نهجالبلاغه، معتقد است داوود دارای صدای خوشی بوده، آنقدر که گویا در حلق وی، صوت مزمار وجود داشته است.[۶]
ابنمیثم بحرانی (درگذشت ۶۷۹یا۶۹۹ق) دیگر شارح نهجالبلاغه، دو دلیل را در خواننده خواندن داوود برای اهل بهشت ذکر کرده است:
- داوود دارای صدای خوشی بود و در عرف هر امر نیکویی به بهشت نسبت داده میشود.
- صدای زیبای داوود انسان را به سوی بهشت جذب و به خدا دعوت میکرد و به همین جهت خواننده اهلبهشت خوانده شد.[۷]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ شریف الرضی، محمد؛ نهج البلاغه (للصبحی صالح)، قم، هجرت، چاپ اول، ۱۴۱۴ ق، خطبه ۱۶۰، ص۲۲۷.
- ↑ ابن بابویه، محمد، الخصال، قم، جامعه مدرسین، چاپ اول، ۱۳۶۲ش، ج۲، ص۵۸۳.
- ↑ مجلسی، بحار الأنوار، ۱۴۰۳ق، ج۱۴، ص۱۴.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ مکارم شیرازی، ناصر با همکاری جمعی از فضلاء، پیام امام امیرالمؤمنین، قم، علی بن ابیطالب، ۱۳۹۰ ش، ص۲۳۶–۲۴۰.
- ↑ دهخدا، لغتنامه دهخدا، «مزمار»
- ↑ شوشتری، محمدتقی، بهجالصباغه فیشرح نهجالبلاغه، تهران، امیرکبیر، چاپ اول، ۱۳۷۶ ش، ج۲، ص۷۷.
- ↑ بحرانی، میثم بن علی بن میثم؛ شرح نهج البلاغه، مترجم: ترجمه سیدمحمد صادق عارف، مشهد، بنیاد پژوهشهای اسلامی، چاپ اول، ۱۳۷۰ش، ج۳، ص۵۲۰.