پرش به محتوا

«اول المسلمین» بودن پیامبر اسلام(ص): تفاوت میان نسخه‌ها

A.rezapour (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
A.rezapour (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۵: خط ۵:
{{پایان سوال}}
{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}
{{پاسخ}}
خداوند در سوره انعام آیه ۱۶۳ از زبان رسول‌الله(ص) می‌فرماید: {{قرآن|لا شَرِیکَ لَهُ وَبِذَلِکَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِینَ}} شریکی برای او نیست، و به همین دستور یافته‌ام و من نخستین مسلمانم.


چگونه پیامبر(ص) اولین مسلمان بوده، در حالی که خداوند درباره حضرت نوح(ع) می‌فرماید: {{قرآن|وَأُمِرْتُ أَنْ أَکُونَ مِنَ الْمُسْلِمِینَ}}<ref>یونس/۷۲.</ref> مأمورم که از مسلمانان باشم. و درباره ابراهیم(ع) و فرزندش اسماعیل آمده است که: {{قرآن|رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَیْنِ}} خداوندا ما را برای خودت مسلمان قرار ده.}}<ref>بقره/۱۲۸.</ref> و درباره حضرت یوسف آمده است که {{قرآن|توفنی مسلماً}}<ref>یوسف/۱۰۱.</ref> مرا مسلمان بمیران و همچنین پیامبران دیگر.


در پاسخ می‌توان گفت «مسلم» به معنی کسی است که در برابر فرمان خدا تسلیم است و این معنی درباره همه پیامبران الهی و امت‌های مؤمن آنها صادق است، با این حال اولین مسلمان بودن پیامبر اسلام(ص) یا از نظر کیفیت و اهمیت اسلام او است، زیرا درجه تسلیم و اسلام او بالاتر از همگان بود. یا اولین فرد از این امت بود که آئین قرآن و اسلام را پذیرفت. در بعضی از روایات نیز وارد شده که منظور نخستین کسی است که در عالم ارواح به دعوت پروردگار و سؤال او در زمینه الوهیتش پاسخ مثبت داد.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ج۶، ص۶۱؛ طباطبایی، محمدحسین، تفسیر المیزان، انتشارات جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، ج۷، ص۳۹۴.</ref>
== متن آیه ==
{{قرآن بزرگ|لَا شَرِيكَ لَهُ ۖ وَبِذَٰلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ
| سوره = انعام
| آیه = ۱۶۳
| ترجمه = او را شريكى نيست. به من چنين امر شده است، و من از نخستين مسلمانانم.
}}
 
== انا اول المسلمین ==
.
 
== مسلمان بودن پیامبران پیشین ==
خداوند درباره حضرت نوح(ع) می‌فرماید: {{قرآن|وَأُمِرْتُ أَنْ أَکُونَ مِنَ الْمُسْلِمِینَ}}<ref>یونس/۷۲.</ref> مأمورم که از مسلمانان باشم. و درباره ابراهیم(ع) و فرزندش اسماعیل آمده است که: {{قرآن|رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَیْنِ}}<nowiki> خداوندا ما را برای خودت مسلمان قرار ده.}}</nowiki><ref>بقره/۱۲۸.</ref> و درباره حضرت یوسف آمده است که {{قرآن|توفنی مسلماً}}<ref>یوسف/۱۰۱.</ref> مرا مسلمان بمیران و همچنین پیامبران دیگر.
 
در این آیات معنای «مسلم» به معنی کسی است که در برابر فرمان خدا تسلیم است و این معنی درباره همه پیامبران الهی و امت‌های مؤمن آنها صادق است، با این حال اولین مسلمان بودن پیامبر اسلام(ص) یا از نظر کیفیت و اهمیت اسلام او است، زیرا درجه تسلیم و اسلام او بالاتر از همگان بود. یا اولین فرد از این امت بود که آئین قرآن و اسلام را پذیرفت. در بعضی از روایات نیز وارد شده که منظور نخستین کسی است که در عالم ارواح به دعوت پروردگار و سؤال او در زمینه الوهیتش پاسخ مثبت داد.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ج۶، ص۶۱؛ طباطبایی، محمدحسین، تفسیر المیزان، انتشارات جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، ج۷، ص۳۹۴.</ref>
{{پایان پاسخ}}
{{پایان پاسخ}}
{{مطالعه بیشتر}}
{{مطالعه بیشتر}}

نسخهٔ ‏۲۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۰

سؤال

قرآن از زبان پیامبر(ص) می‌فرماید: «انا اول المسلمین»، در حالی که قبل از پیامبر هم مسلمانانی، مانند پیامبران بوده‌اند، این اختلاف چگونه توجیه می‌شود؟


متن آیه

انا اول المسلمین

.

مسلمان بودن پیامبران پیشین

خداوند درباره حضرت نوح(ع) می‌فرماید: ﴿وَأُمِرْتُ أَنْ أَکُونَ مِنَ الْمُسْلِمِینَ﴾[۱] مأمورم که از مسلمانان باشم. و درباره ابراهیم(ع) و فرزندش اسماعیل آمده است که: ﴿رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَیْنِ﴾ خداوندا ما را برای خودت مسلمان قرار ده.}}[۲] و درباره حضرت یوسف آمده است که ﴿توفنی مسلماً﴾[۳] مرا مسلمان بمیران و همچنین پیامبران دیگر.

در این آیات معنای «مسلم» به معنی کسی است که در برابر فرمان خدا تسلیم است و این معنی درباره همه پیامبران الهی و امت‌های مؤمن آنها صادق است، با این حال اولین مسلمان بودن پیامبر اسلام(ص) یا از نظر کیفیت و اهمیت اسلام او است، زیرا درجه تسلیم و اسلام او بالاتر از همگان بود. یا اولین فرد از این امت بود که آئین قرآن و اسلام را پذیرفت. در بعضی از روایات نیز وارد شده که منظور نخستین کسی است که در عالم ارواح به دعوت پروردگار و سؤال او در زمینه الوهیتش پاسخ مثبت داد.[۴]


مطالعه بیشتر

۱. مجمع البیان؛ فضل طبرسی، ترجمه گروهی از مترجمان، تهران، فراهانی، اول، ج۹، ص۳۶.

۲. اثنی عشری؛ حسین حسینی؛ تهران، میقات، اول، ۱۳۶۳ه‍. ش، ج۳، ص۴۲۲.


منابع

  1. ↑ یونس/۷۲.
  2. ↑ بقره/۱۲۸.
  3. ↑ یوسف/۱۰۱.
  4. ↑ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ج۶، ص۶۱؛ طباطبایی، محمدحسین، تفسیر المیزان، انتشارات جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، ج۷، ص۳۹۴.