غریب الغرباء: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر تفاوت با ویرایش جدیدتر ←

نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۰۹

سؤال

چرا به امام رضا(ع) غریب الغربا می‌گویند؟ آیا این لقب مستند است؟

درگاه‌ها

به هرچیز دور غریب گفته می‌شود.^[۱] در روایات، کلمه «غریب» به عنوان لقب امام رضا(ع) گفته شده و این توصیف بدون کلمه «ِالغُرَبَاء» بوده‌است. به همین جهت، محققان معتقد هستند تعبیر «غریب الغرباء» تعبیر روایی نیست و در روایات، تنها تعبیر غریب آمده‌است:

امام صادق(ع) فرزندی از فرزندان خود را یاد کرده که در خراسان کشته می‌شود. امام، پاداش زیارت این فرزند را (در حالی که با شناخت همراه باشد،) چنین می‌داند که روز قیامت او را با دست خود گرفته و وارد بهشت می‌کند. در ادامه روایت، از معنای شناخت پرسیدند و امام صادق(ع)، شناخت را اطاعت از امام رضا(ع) و این‌که او را ولی خداوند، غریب و شهید بدانند، دانست.^[۲]
امام رضا(ع): «به خدا قسم از ما اهل بیت نیست، مگر این‌که به قتل می‌رسد و شهید می‌گردد. راوی: آیا شما نیز شهید می‌شوید؟ امام: بلی من به دست شقی‌ترین اهل زمانه خود مسموم می‌گردم، سپس بدنم در غربت دفن می‌گردد. آگاه باشید که هر کس در این غربتم به زیارت من بیاید، خداوند به او اجر صد هزار شهید و صد هزار صدیق و صد هزار حج و عمره مقبول و صد هزار مجاهد در راه خدا می‌دهد، هم‌چنین او در زمره ما اهل بیت محشور شود و در بالاترین درجات بهشت در کنار ما خواهد بود».^[۳]

امام رضا(ع) به جهت این‌که از وطن و از میان خویشانش که در مدینه بودند، جدا شده و به اجبار به خراسان رفته و در آن‌جا درگذشت و دفن گردید، غریب خوانده شد.^[۴]

منابع

↑ راغب اصفهانى، حسين بن محمد، مفردات ألفاظ القرآن‏، محقق: داوودى، صفوان عدنان‏، بیروت، ناشر: دار الشامية، چاپ اول، 1412 ه. ق‏، ص604.
↑ صدوق، محمد بن علی، من لا یحضره الفقیه، محقق / مصحح: غفارى، على اكبر، قم، ناشر: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسين حوزه علميه قم‏، چاپ دوم، 1413 ق‏، ج۲، ص۵۸۴.
↑ شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، مؤسسه انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین، قم، چاپ چهارم، ۱۴۰۴ق، ج۲، ص۵۸۵.
↑ قمی، شیخ عباس، منتهی الآمال، ناشر: انتشارات نسیم حیات، چاپ آرمان، قم، ۱۳۸۲ش، ج۲، ص۳۸۴.

[1] راغب اصفهانى، حسين بن محمد، مفردات ألفاظ القرآن‏، محقق: داوودى، صفوان عدنان‏، بیروت، ناشر: دار الشامية، چاپ اول، 1412 ه. ق‏، ص604.

[:0-2] صدوق، محمد بن علی، من لا یحضره الفقیه، محقق / مصحح: غفارى، على اكبر، قم، ناشر: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسين حوزه علميه قم‏، چاپ دوم، 1413 ق‏، ج۲، ص۵۸۴.

[3] شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، مؤسسه انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین، قم، چاپ چهارم، ۱۴۰۴ق، ج۲، ص۵۸۵.

[4] قمی، شیخ عباس، منتهی الآمال، ناشر: انتشارات نسیم حیات، چاپ آرمان، قم، ۱۳۸۲ش، ج۲، ص۳۸۴.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

@@ خط ۷: / خط ۷: @@
 {{درگاه|واژه‌ها}}
-«غریب» به معنای دور شدن، رفتن و پنهان گردیدن، آمده است.<ref>احمد سیاح، فرهنگ جامع نوین، ترجمه السنجر، انتشارات اسلام، تهران، چاپخانه منفرد، ج۲، ص۱۳۹۷.</ref> در روایات، کلمه «غریب» به عنوان لقب [[امام رضا(ع)]] گفته شده و این توصیف بدون کلمه «ِالغُرَبَاء» بوده است. به همین جهت، محققان معتقدند تعبیر «غریب الغرباء» تعبیر روایی نیست و در روایات، تنها تعبیر غریب آمده است:
+به هرچیز دور غریب گفته می‌شود.<ref>راغب اصفهانى، حسين بن محمد، مفردات ألفاظ القرآن‏، محقق: داوودى، صفوان عدنان‏، بیروت، ناشر: دار الشامية، چاپ اول، 1412 ه. ق‏، ص604.</ref> در روایات، کلمه «غریب» به عنوان لقب [[امام رضا(ع)]] گفته شده و این توصیف بدون کلمه «ِالغُرَبَاء» بوده‌است. به همین جهت، محققان معتقد هستند تعبیر «غریب الغرباء» تعبیر روایی نیست و در روایات، تنها تعبیر غریب آمده‌است:
-* [[امام صادق(ع)]] فرزندی از فرزندان خود را یاد کرده که در [[خراسان]] کشته می‌شود. امام، پاداش [[زیارت]] این فرزند را (در حالی که با شناخت همراه باشد،) چنین می‌داند که [[روز قیامت]] او را با دست خود گرفته و وارد [[بهشت]] می‌کند. در ادامه روایت، از معنای شناخت پرسیدند و امام صادق(ع)، شناخت را اطاعت از امام رضا(ع) و اینکه او را ولی خداوند، '''غریب''' و [[شهید]] بدانند، دانست.<ref name=":0">شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، مؤسسه انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین، قم، چاپ چهارم، ۱۴۰۴ق، ج۲، ص۵۸۴.</ref>
+* [[امام صادق(ع)]] فرزندی از فرزندان خود را یاد کرده که در [[خراسان]] کشته می‌شود. امام، پاداش [[زیارت]] این فرزند را (در حالی که با شناخت همراه باشد،) چنین می‌داند که [[روز قیامت]] او را با دست خود گرفته و وارد [[بهشت]] می‌کند. در ادامه روایت، از معنای شناخت پرسیدند و امام صادق(ع)، شناخت را اطاعت از امام رضا(ع) و این‌که او را ولی خداوند، '''غریب''' و [[شهید]] بدانند، دانست.<ref name=":0">صدوق، محمد بن علی، من لا یحضره الفقیه، محقق / مصحح: غفارى، على اكبر، قم، ناشر: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسين حوزه علميه قم‏، چاپ دوم، 1413 ق‏، ج۲، ص۵۸۴.</ref>
-* امام رضا(ع): «به خدا قسم از ما [[اهل بیت]] نیست مگر اینکه به قتل می‌رسد و شهید می‌گردد. راوی: آیا شما نیز شهید می‌شوید؟ امام: بلی من به دست شقی‌ترین اهل زمانه خود مسموم می‌گردم، سپس بدنم در غربت دفن می‌گردد. آگاه باشید که هر کس در این غربتم به زیارت من بیاید، خداوند به او اجر صد هزار شهید و صد هزار صدیق و صد هزار [[حج]] و [[عمره]] مقبول و صد هزار مجاهد در راه خدا می‌دهد، هم چنین او در زمره ما اهل بیت محشور شود و در بالاترین درجات بهشت در کنار ما خواهد بود».<ref>شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، مؤسسه انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین، قم، چاپ چهارم، ۱۴۰۴ق، ج۲، ص۵۸۵.</ref>
+* امام رضا(ع): «به خدا قسم از ما [[اهل بیت]] نیست، مگر این‌که به قتل می‌رسد و شهید می‌گردد. راوی: آیا شما نیز شهید می‌شوید؟ امام: بلی من به دست شقی‌ترین اهل زمانه خود مسموم می‌گردم، سپس بدنم در غربت دفن می‌گردد. آگاه باشید که هر کس در این غربتم به زیارت من بیاید، خداوند به او اجر صد هزار شهید و صد هزار صدیق و صد هزار [[حج]] و [[عمره]] مقبول و صد هزار مجاهد در راه خدا می‌دهد، هم‌چنین او در زمره ما اهل بیت محشور شود و در بالاترین درجات بهشت در کنار ما خواهد بود».<ref>شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، مؤسسه انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین، قم، چاپ چهارم، ۱۴۰۴ق، ج۲، ص۵۸۵.</ref>
-امام رضا(ع) به جهت اینکه از وطن و از میان خویشانش که در [[مدینه]] بودند، جدا شده و به اجبار به خراسان رفته و در آنجا درگذشت و دفن گردید، غریب خوانده شد.<ref>قمی، شیخ عباس، منتهی الآمال، ناشر: انتشارات نسیم حیات، چاپ آرمان، قم، ۱۳۸۲ش، ج۲، ص۳۸۴.</ref>
+امام رضا(ع) به جهت این‌که از وطن و از میان خویشانش که در [[مدینه]] بودند، جدا شده و به اجبار به خراسان رفته و در آن‌جا درگذشت و دفن گردید، غریب خوانده شد.<ref>قمی، شیخ عباس، منتهی الآمال، ناشر: انتشارات نسیم حیات، چاپ آرمان، قم، ۱۳۸۲ش، ج۲، ص۳۸۴.</ref>
 == منابع ==