پرش به محتوا

استمتاع: تفاوت میان نسخه‌ها

حسین بادروج (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
جز عمار شاهرودی صفحهٔ پیش نویس:استمتاع را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به استمتاع منتقل کرد
 
(۱۰ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{شروع متن}}{{سوال}}تمکین چیست و حکم شرعی آن چگونه است و آثار و شرایط آن به چه نحوی می‌باشد؟
{{شروع متن}}


{{پایان سوال}}{{پاسخ}}تمکین در اصطلاح فقهی عبارت است از اینکه زن، اختیار برآورده‌سازی خواسته‌های جنسیِ مشروع خود را به همسرش واگذار کند. این حکم در شرایط عادی و در نبودِ مانع شرعی، بر زن واجب می‌گردد. چنانچه زن از این وظیفه سرپیچی کند، در فقه از او با عنوان «ناشزه» یاد می‌شود. برای نشوز، پیامدهایی همچون سقوط حق نفقه زن در نظر گرفته شده است.
{{سوال}}استمتاع به چه معناست و احکام و شرایط آن در فقه اسلامی چیست؟


کاربرد واژه «تمکین» تنها به این باب فقهی محدود نمی‌شود و در دیگر موضوعات فقهی نیز دیده می‌شود. در همه این موارد، معنای اصلی تمکین همان «اختیار بخشیدن» و «مسلط ساختن دیگری بر چیزی» است.
{{پایان سوال}}


== تعریف و نقش تمکین ==
{{پاسخ}}
در دانش فقه، تمکین به معنای آن است که زن، اختیار برآورده‌سازی نیازهای جنسیِ مشروع را به همسر خود تفویض کند.[۱]
{{درگاه|فقه|خانواده|احکام}}


در متون حقوقی، افزون بر این معنای فقهی، تمکین گاه در معنایی گسترده‌تر به کار می‌رود که شامل پذیرش مدیریت شوهر بر خانواده و احترام به خواست او در امور زندگی مشترک می‌شود. این مفهوم گسترده با عنوان «تمکین عام» شناخته می‌شود.[۲]
'''اِستِمتاع''' در اصطلاح فقهی، به بهره‌برداری یا لذت جنسی گفته می‌شود که گاه در محدوده حلال و مشروع از همسر انجام می‌گیرد و گاه مصداق لذت حرام و ممنوع شرعی است. از جمله حقوق شوهر بر زن، حق استمتاع است و در صورت تعارض آن با دیگر حقوق و تکالیف، حق استمتاع مقدم شمرده می‌شود؛ بنابراین زن بدون اذن شوهر نمی‌تواند کاری انجام دهد که با این حق منافات داشته باشد، مانند اجیر شدن برای شیر دادن، خروج از منزل، به جا آوردن [[حج مستحب]] و [[روزه مستحب]]. همچنین زن نمی‌تواند شوهر را از استمتاع بازدارد، مگر آنکه محذور شرعی مانند ترک واجب یا ارتکاب حرام، یا محذور عقلی مانند بیماری وجود داشته باشد. استمتاع می‌تواند حلال یا حرام باشد و هر یک احکام و آثار خاص خود را دارد.


نشانه‌هایی از کاربرد این واژه در نوشته‌های فقهی از دوره شیخ طوسی به بعد دیده می‌شود.[۳] همچنین در پارهای از مواد قانون مدنی، احکام مربوط به تمکین به صورت قانونی تدوین و تصویب شده است.[۴]
== مفهوم‌شناسی ==
استمتاع یک عنوان عام است که مصادیق حلال و حرام را در بر می‌گیرد و شناخت حکم هر مصداق، به بررسی شرایط و متعلق آن وابسته است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=التحقیق فی کلمات القرآن الکریم|سال=1368|نام=سید حسن|نام خانوادگی=مصطفوی|ناشر=وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی|جلد=11|صفحه=17|مکان=تهران}}</ref> واژه استمتاع در [[فقه اسلامی]]، هم به لذت مشروع و قانونی از همسر اطلاق می‌شود و هم می‌تواند شامل هرگونه لذت حرام جنسی باشد که شرع آن را ممنوع کرده است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=تحریر الوسیله|سال=1368|نام=سید روح‌الله|نام خانوادگی=موسوی خمینی|ناشر=مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی|جلد=2|صفحه=231|مکان=تهران}}</ref>


== حکم و شرایط تمکین ==
== حق استمتاع و تکالیف مرتبط ==
بر پایه حکم شرعیِ تمکین، زن موظف است برای بهره‌گیری جنسی همسر خود را در اختیار او قرار دهد، مگر آنکه مانع شرعی در میان باشد.[۵]
حق استمتاع، از جمله حقوق شوهر بر زن است و در صورت تعارض آن با دیگر حقوق و تکالیف، حق استمتاع مقدم است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام|سال=1362-1369|نام=محمدحسن|نام خانوادگی=نجفی|ناشر=دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه|جلد=27|صفحه=297 و 311|مکان=تهران}}</ref> بر همین اساس، زن بدون اذن شوهر نمی‌تواند کاری انجام دهد که با این حق منافات داشته باشد؛ مانند اجیر شدن برای شیر دادن،<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام|سال=1362-1369|نام=محمدحسن|نام خانوادگی=نجفی|ناشر=دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه|جلد=30|صفحه=58|مکان=تهران}}</ref> خروج از منزل،<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام|سال=1362-1369|نام=محمدحسن|نام خانوادگی=نجفی|ناشر=دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه|جلد=17|صفحه=332|مکان=تهران}}</ref> به جا آوردن [[حج مستحب]]<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام|سال=1362-1369|نام=محمدحسن|نام خانوادگی=نجفی|ناشر=دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه|جلد=17|صفحه=130|مکان=تهران}}</ref> و [[روزه مستحب]].<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام|سال=1362-1369|نام=محمدحسن|نام خانوادگی=نجفی|ناشر=دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه|جلد=17|صفحه=130|مکان=تهران}}</ref> همچنین زن نمی‌تواند شوهر را از استمتاع بازدارد، مگر آنکه محذور شرعی مانند ترک واجب یا ارتکاب حرام، یا محذور عقلی مانند بیماری وجود داشته باشد.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام|سال=1362-1369|نام=محمدحسن|نام خانوادگی=نجفی|ناشر=دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه|جلد=27|صفحه=297 و 311|مکان=تهران}}</ref>


برخی از موانع تمکین عبارت‌اند از :
از شرایط وجوب [[نفقه]] زن بر شوهر در [[عقد دائم]]، آن است که زن در هر زمان که شوهر بخواهد، تمکین نماید و مانع نشود. این حکم نشان‌دهنده پیوند حق استمتاع با تکالیف مالی و خانوادگی زوجین است و بیان می‌کند که تمکین، شرط تحقق برخی حقوق مالی زن بر شوهر شمرده می‌شود.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام|سال=1362-1369|نام=محمدحسن|نام خانوادگی=نجفی|ناشر=دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه|جلد=31|صفحه=303-304|مکان=تهران}}</ref>


* وجود عواملی بازدارنده مانند عادت ماهانه، حالت احرام، اعتکاف واجب و روزۀ واجب.[۶]
== اقسام استمتاع ==
=== استمتاع حلال ===
[[استمتاع حلال]]، یعنی لذت مشروع و قانونی از همسر، به‌طوری که شرع اجازه داده باشد. این نوع استمتاع گاهی واجب، گاهی مستحب و گاهی مکروه می‌شود.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مستمسک العروه الوثقی|سال=1388-1391|نام=محسن|نام خانوادگی=حکیم|ناشر=مکتبة آیةالله مرعشی نجفی|جلد=5|صفحه=14|مکان=قم}}</ref>


* سفری که با اجازۀ شوهر انجام می‌شود یا سفرهایی که انجام آن واجب است (همچون سفر حج واجب).[۷]
# وقتی کسی نذر کرده از همسرش به‌طور حلال لذت ببرد، یا وقتی تنها راه جلوگیری از ارتکاب گناه و حرام، بهره‌برداری مشروع از همسر باشد، استمتاع حلال حکم وجوب یا رجحان مؤکد می‌یابد.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مستمسک العروه الوثقی|سال=1388-1391|نام=محسن|نام خانوادگی=حکیم|ناشر=مکتبة آیةالله مرعشی نجفی|جلد=5|صفحه=14|مکان=قم}}</ref>
# استمتاع حلال زمانی مستحب می‌شود که یکی از زوجین تمایل جنسی داشته باشد؛ اسلام در این حالت بسیار به استمتاع از همسر توصیه و تشویق کرده است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=وسائل الشیعة|سال=1414|نام=محمد بن حسن|نام خانوادگی=حر عاملی|ناشر=مؤسسه آل البیت علیهم السلام لاحیاء التراث|جلد=20|صفحه=22-23|مکان=قم}}</ref>
# برخی موارد مانند تماس با همسر در حال [[حیض]] مکروه است، ولی استمتاع بدون تماس مستقیم یا از روی لباس معمولاً مکروه نیست.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مستمسک العروه الوثقی|سال=1388-1391|نام=محسن|نام خانوادگی=حکیم|ناشر=مکتبة آیةالله مرعشی نجفی|جلد=3|صفحه=318-320|مکان=قم}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=التنقیح فی شرح العروه الوثقی|سال=1410|نام=علی|نام خانوادگی=غروی تبریزی|ناشر=دارالهادی للمطبوعات|جلد=6|صفحه=444|مکان=قم}}</ref>


* مبتلا بودن شوهر به بیماری‌های آمیزشی.[۸]
=== استمتاع حرام ===
[[استمتاع حرام]]، شامل بهره‌برداری جنسی از غیر همسر و کنیز است، اعم از انسان یا حیوان، و مصادیقی چون [[لواط]]، [[مساحقه]]، نگاه شهوت‌آمیز و استمناء را در بر می‌گیرد.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام|سال=1362-1369|نام=محمدحسن|نام خانوادگی=نجفی|ناشر=دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه|جلد=41|صفحه=637|مکان=تهران}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام|سال=1362-1369|نام=محمدحسن|نام خانوادگی=نجفی|ناشر=دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه|جلد=41|صفحه=374|مکان=تهران}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام|سال=1362-1369|نام=محمدحسن|نام خانوادگی=نجفی|ناشر=دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه|جلد=41|صفحه=387|مکان=تهران}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام|سال=1362-1369|نام=محمدحسن|نام خانوادگی=نجفی|ناشر=دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه|جلد=41|صفحه=647|مکان=تهران}}</ref> این کارها حرمت ذاتی دارند؛ یعنی به خودی خود و در هر شرایطی حرام هستند.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام|سال=1362-1369|نام=محمدحسن|نام خانوادگی=نجفی|ناشر=دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه|جلد=41|صفحه=637|مکان=تهران}}</ref>


* بیماری زن که انجام نزدیکی را برای او دشوار می‌سازد.[۹]
در برابر، برخی استمتاعات حلال در شرایط خاصی حرام می‌شوند و حرمت آن‌ها عرضی است؛ یعنی حرمت به سبب یک علت خاص پدید می‌آید و با برطرف شدن آن علت، حکم حرمت نیز برداشته می‌شود. برای نمونه، هر نوع استمتاع حلال در حال احرام حج و عمره حرام است؛<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام|سال=1362-1369|نام=محمدحسن|نام خانوادگی=نجفی|ناشر=دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه|جلد=18|صفحه=308 و 317|مکان=تهران}}</ref> استمتاع روزه‌دار از همسرش، وقتی بداند منجر به انزال می‌شود، حرام است؛<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=الحدائق الناضرة فی احکام العترة الطاهرة|سال=1405-1409|نام=یوسف بن احمد|نام خانوادگی=بحرانی|ناشر=مؤسسة النشر اسلامی التابعة لجامعه المدرسین|جلد=13|صفحه=129|مکان=قم}}</ref> استمتاع به صورت آمیزش با همسر نابالغ؛<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام|سال=1362-1369|نام=محمدحسن|نام خانوادگی=نجفی|ناشر=دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه|جلد=29|صفحه=414-416|مکان=تهران}}</ref> همسری که در عده شبهه قرار دارد؛<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مبانی العروة الوثقی (النکاح)|سال=1407|نام=محمدتقی|نام خانوادگی=خوئی|ناشر=نشر لطفی و دارالهادی|جلد=1|صفحه=254|مکان=قم}}</ref> یا آمیزش با همسر در حال حیض حرام است؛ اما لذت بدون آمیزش در همین موارد جایز است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=العروة الوثقی|سال=1409|نام=سید محمدکاظم|نام خانوادگی=یزدی|ناشر=مؤسسة الاعلمی للمطبوعات|جلد=1|صفحه=339|مکان=بیروت}}</ref>


== آثار تمکین ==
== کیفر استمتاع حرام ==
تمکین، پیامدهای فقهی مشخصی به دنبال دارد. در ازدواج موقت، زن تنها در صورتی مستحق دریافت تمام مهریه می‌شود که در تمام طول مدت عقد، تمکین خود را نسبت به همسرش انجام داده باشد.[۱۰] اما در ازدواج دائم، رابطه مستقیمی میان مهریه و تمکین وجود ندارد.[۱۱]
مجازات و کیفرِ استمتاع حرام، بسته به شرایط، یا اخروی است یا دنیوی. کیفر اخروی در صورتی است که فرد توبه نکند و اسباب دیگر آمرزش نیز فراهم نباشد. اما مجازات دنیوی دو گونه است: مالی و بدنی.


بر اساس نظر مشهور فقیهان، در صورتی که زن تمکین نماید، پرداخت نفقه بر عهده شوهر است[۱۲] و این نفقه، به صورت یک دَین (بدهی مالی) بر ذمّه مرد قرار می‌گیرد؛ چه زن آن را مطالبه کند و چه نکند.[۱۳]
مجازات مالی، بر استمتاعاتی بار می‌شود که حرمت‌شان عرضی است؛ مانند استمتاع زن و شوهر از یکدیگر در حال احرام یا همبستری در حال حیض که کفاره دارد.


=== نشوز در برابر تمکین ===
مجازات بدنی نیز دو نوع است: حد و تعزیر.
گروهی از فقها مانند قاضی ابن‌برّاج، ابن‌حمزه و شهید اول، در مقابل تمکین از اصطلاح «نشوز» بهره برده‌اند. به باور ایشان، اگر زن تمکین کامل نداشته باشد  یعنی در همه زمان‌ها و مکان‌ها آمادگی بهره‌گیری جنسی را برای همسر خود فراهم نکند - از دریافت نفقه محروم خواهد شد.[۱۴]


=== رابطه تمکین و مهریه ===
حد بر استمتاعاتی بار می‌شود که حرمت‌شان ذاتی است؛ مانند زنا، لواط، مساحقه و امثال آن.
در این زمینه نظرات گوناگونی وجود دارد:


اگر مهریه به صورت نقدی تعیین شده باشد، زن پیش از دریافت آن می‌تواند از تمکین خودداری کند، مشروط بر اینکه تا آن هنگام آمیزش جنسی صورت نگرفته باشد.[۱۵]
تعزیر بر استمتاعاتی بار می‌شود که حرمت ذاتی ندارند؛ مانند بوسیدن، لمس کردن، زیر یک لحاف خوابیدن با نامحرم.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=تحریر الوسیله|سال=1368|نام=سید روح‌الله|نام خانوادگی=موسوی خمینی|ناشر=مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی|جلد=2|صفحه=432-436|مکان=تهران}}</ref>
 
در صورتی که شوهر توانایی پرداخت مهریه را داشته باشد، اما زمان دقیق پرداخت مشخص نشده باشد، باز هم زن می‌تواند تا پیش از وقوع آمیزش، از انجام تمکین سر باز زند.[۱۶]
 
== تمکین در سایر بخش‌های فقه ==
فقیهان در دیگر حوزه‌های فقهی نیز از واژه «تمکین» استفاده کرده‌اند.[۱۷] در همه این کاربردها، منظور همان «مسلط ساختن دیگران بر چیزی» است.
 
نمونه‌هایی از این موارد عبارتند از:
 
* اجازه دادن به دیگران برای نگاه به عورت فردی غیر از همسر؛
 
* اختیار دادن به افراد غیر مکلف (مانند کودکان یا دیوانگان) برای ارتکاب گناهان؛
* امکان ورود افراد غیر مکلف به مسجد را فراهم ساختن؛
* در اختیار گذاشتن مال فروخته‌شده به خریدار.[۱۸]
 
همچنین، به یهودیان و مسیحیان اجازه داده نمی‌شود به قرآن دسترسی پیدا کنند، مگر به قصد ارشاد و هدایت آنان؛ در غیر این صورت، چنین تمکینی جایز نیست.[۱۹]


== منابع ==
== منابع ==
{{پانویس|۲}}{{شاخه
{{پانویس|۲}}{{شاخه
| شاخه اصلی =  
| شاخه اصلی =علوم و معارف
| شاخه فرعی۱ =  
| شاخه فرعی۱ =فقه
| شاخه فرعی۲ =  
| شاخه فرعی۲ =اصطلاحات فقهی
| شاخه فرعی۳ =
}}{{ارزیابی
}} {{ارزیابی
| شناسه =شد
| شناسه = <!--خالی | شد-->
| عکس =
| عکس = <!--خالی | شد-->
| درگاه =شد
| درگاه = <!--خالی | شد-->
| ادبیات =شد
| ادبیات = <!--خالی | شد-->
| پیوند =شد
| پیوند = <!--خالی | شد-->
| ناوبری =شد
| ناوبری = <!--خالی | شد-->
| تغییرمسیر =شد
| تغییرمسیر = <!--خالی | شد-->
| ارجاعات =شد
| ارجاعات = <!--خالی | شد-->
| ارزیابی کمی =شد
| ارزیابی کمی = <!--خالی | شد-->
| ارزیابی کیفی =شد
| ارزیابی کیفی = <!--خالی | شد-->
| اولویت =ج
| اولویت = <!--الف | ب | ج | د-->
| کیفیت =خوب
| کیفیت = <!--خیلی خوب | خوب | متوسط | ضعیف-->
}} {{پایان متن}}
}} {{پایان متن}}

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۰۱


سؤال
استمتاع به چه معناست و احکام و شرایط آن در فقه اسلامی چیست؟


درگاه‌ها

اِستِمتاع در اصطلاح فقهی، به بهره‌برداری یا لذت جنسی گفته می‌شود که گاه در محدوده حلال و مشروع از همسر انجام می‌گیرد و گاه مصداق لذت حرام و ممنوع شرعی است. از جمله حقوق شوهر بر زن، حق استمتاع است و در صورت تعارض آن با دیگر حقوق و تکالیف، حق استمتاع مقدم شمرده می‌شود؛ بنابراین زن بدون اذن شوهر نمی‌تواند کاری انجام دهد که با این حق منافات داشته باشد، مانند اجیر شدن برای شیر دادن، خروج از منزل، به جا آوردن حج مستحب و روزه مستحب. همچنین زن نمی‌تواند شوهر را از استمتاع بازدارد، مگر آنکه محذور شرعی مانند ترک واجب یا ارتکاب حرام، یا محذور عقلی مانند بیماری وجود داشته باشد. استمتاع می‌تواند حلال یا حرام باشد و هر یک احکام و آثار خاص خود را دارد.

مفهوم‌شناسی

استمتاع یک عنوان عام است که مصادیق حلال و حرام را در بر می‌گیرد و شناخت حکم هر مصداق، به بررسی شرایط و متعلق آن وابسته است.[۱] واژه استمتاع در فقه اسلامی، هم به لذت مشروع و قانونی از همسر اطلاق می‌شود و هم می‌تواند شامل هرگونه لذت حرام جنسی باشد که شرع آن را ممنوع کرده است.[۲]

حق استمتاع و تکالیف مرتبط

حق استمتاع، از جمله حقوق شوهر بر زن است و در صورت تعارض آن با دیگر حقوق و تکالیف، حق استمتاع مقدم است.[۳] بر همین اساس، زن بدون اذن شوهر نمی‌تواند کاری انجام دهد که با این حق منافات داشته باشد؛ مانند اجیر شدن برای شیر دادن،[۴] خروج از منزل،[۵] به جا آوردن حج مستحب[۶] و روزه مستحب.[۷] همچنین زن نمی‌تواند شوهر را از استمتاع بازدارد، مگر آنکه محذور شرعی مانند ترک واجب یا ارتکاب حرام، یا محذور عقلی مانند بیماری وجود داشته باشد.[۸]

از شرایط وجوب نفقه زن بر شوهر در عقد دائم، آن است که زن در هر زمان که شوهر بخواهد، تمکین نماید و مانع نشود. این حکم نشان‌دهنده پیوند حق استمتاع با تکالیف مالی و خانوادگی زوجین است و بیان می‌کند که تمکین، شرط تحقق برخی حقوق مالی زن بر شوهر شمرده می‌شود.[۹]

اقسام استمتاع

استمتاع حلال

استمتاع حلال، یعنی لذت مشروع و قانونی از همسر، به‌طوری که شرع اجازه داده باشد. این نوع استمتاع گاهی واجب، گاهی مستحب و گاهی مکروه می‌شود.[۱۰]

  1. وقتی کسی نذر کرده از همسرش به‌طور حلال لذت ببرد، یا وقتی تنها راه جلوگیری از ارتکاب گناه و حرام، بهره‌برداری مشروع از همسر باشد، استمتاع حلال حکم وجوب یا رجحان مؤکد می‌یابد.[۱۱]
  2. استمتاع حلال زمانی مستحب می‌شود که یکی از زوجین تمایل جنسی داشته باشد؛ اسلام در این حالت بسیار به استمتاع از همسر توصیه و تشویق کرده است.[۱۲]
  3. برخی موارد مانند تماس با همسر در حال حیض مکروه است، ولی استمتاع بدون تماس مستقیم یا از روی لباس معمولاً مکروه نیست.[۱۳][۱۴]

استمتاع حرام

استمتاع حرام، شامل بهره‌برداری جنسی از غیر همسر و کنیز است، اعم از انسان یا حیوان، و مصادیقی چون لواط، مساحقه، نگاه شهوت‌آمیز و استمناء را در بر می‌گیرد.[۱۵][۱۶][۱۷][۱۸] این کارها حرمت ذاتی دارند؛ یعنی به خودی خود و در هر شرایطی حرام هستند.[۱۹]

در برابر، برخی استمتاعات حلال در شرایط خاصی حرام می‌شوند و حرمت آن‌ها عرضی است؛ یعنی حرمت به سبب یک علت خاص پدید می‌آید و با برطرف شدن آن علت، حکم حرمت نیز برداشته می‌شود. برای نمونه، هر نوع استمتاع حلال در حال احرام حج و عمره حرام است؛[۲۰] استمتاع روزه‌دار از همسرش، وقتی بداند منجر به انزال می‌شود، حرام است؛[۲۱] استمتاع به صورت آمیزش با همسر نابالغ؛[۲۲] همسری که در عده شبهه قرار دارد؛[۲۳] یا آمیزش با همسر در حال حیض حرام است؛ اما لذت بدون آمیزش در همین موارد جایز است.[۲۴]

کیفر استمتاع حرام

مجازات و کیفرِ استمتاع حرام، بسته به شرایط، یا اخروی است یا دنیوی. کیفر اخروی در صورتی است که فرد توبه نکند و اسباب دیگر آمرزش نیز فراهم نباشد. اما مجازات دنیوی دو گونه است: مالی و بدنی.

مجازات مالی، بر استمتاعاتی بار می‌شود که حرمت‌شان عرضی است؛ مانند استمتاع زن و شوهر از یکدیگر در حال احرام یا همبستری در حال حیض که کفاره دارد.

مجازات بدنی نیز دو نوع است: حد و تعزیر.

حد بر استمتاعاتی بار می‌شود که حرمت‌شان ذاتی است؛ مانند زنا، لواط، مساحقه و امثال آن.

تعزیر بر استمتاعاتی بار می‌شود که حرمت ذاتی ندارند؛ مانند بوسیدن، لمس کردن، زیر یک لحاف خوابیدن با نامحرم.[۲۵]

منابع

  1. ↑ مصطفوی، سید حسن (۱۳۶۸). التحقیق فی کلمات القرآن الکریم. ج۱۱. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی. ص۱۷.
  2. ↑ موسوی خمینی، سید روح‌الله (۱۳۶۸). تحریر الوسیله. ج۲. تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی. ص۲۳۱.
  3. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۳۶۲–۱۳۶۹). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. ج۲۷. تهران: دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه. ص۲۹۷ و ۳۱۱.
  4. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۳۶۲–۱۳۶۹). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. ج۳۰. تهران: دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه. ص۵۸.
  5. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۳۶۲–۱۳۶۹). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. ج۱۷. تهران: دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه. ص۳۳۲.
  6. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۳۶۲–۱۳۶۹). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. ج۱۷. تهران: دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه. ص۱۳۰.
  7. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۳۶۲–۱۳۶۹). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. ج۱۷. تهران: دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه. ص۱۳۰.
  8. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۳۶۲–۱۳۶۹). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. ج۲۷. تهران: دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه. ص۲۹۷ و ۳۱۱.
  9. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۳۶۲–۱۳۶۹). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. ج۳۱. تهران: دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه. ص۳۰۳-۳۰۴.
  10. ↑ حکیم، محسن (۱۳۸۸–۱۳۹۱). مستمسک العروه الوثقی. ج۵. قم: مکتبة آیةالله مرعشی نجفی. ص۱۴.
  11. ↑ حکیم، محسن (۱۳۸۸–۱۳۹۱). مستمسک العروه الوثقی. ج۵. قم: مکتبة آیةالله مرعشی نجفی. ص۱۴.
  12. ↑ حر عاملی، محمد بن حسن (۱۴۱۴). وسائل الشیعة. ج۲۰. قم: مؤسسه آل البیت علیهم السلام لاحیاء التراث. ص۲۲-۲۳.
  13. ↑ حکیم، محسن (۱۳۸۸–۱۳۹۱). مستمسک العروه الوثقی. ج۳. قم: مکتبة آیةالله مرعشی نجفی. ص۳۱۸-۳۲۰.
  14. ↑ غروی تبریزی، علی (۱۴۱۰). التنقیح فی شرح العروه الوثقی. ج۶. قم: دارالهادی للمطبوعات. ص۴۴۴.
  15. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۳۶۲–۱۳۶۹). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. ج۴۱. تهران: دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه. ص۶۳۷.
  16. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۳۶۲–۱۳۶۹). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. ج۴۱. تهران: دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه. ص۳۷۴.
  17. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۳۶۲–۱۳۶۹). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. ج۴۱. تهران: دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه. ص۳۸۷.
  18. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۳۶۲–۱۳۶۹). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. ج۴۱. تهران: دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه. ص۶۴۷.
  19. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۳۶۲–۱۳۶۹). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. ج۴۱. تهران: دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه. ص۶۳۷.
  20. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۳۶۲–۱۳۶۹). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. ج۱۸. تهران: دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه. ص۳۰۸ و ۳۱۷.
  21. ↑ بحرانی، یوسف بن احمد (۱۴۰۵–۱۴۰۹). الحدائق الناضرة فی احکام العترة الطاهرة. ج۱۳. قم: مؤسسة النشر اسلامی التابعة لجامعه المدرسین. ص۱۲۹.
  22. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۳۶۲–۱۳۶۹). جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام. ج۲۹. تهران: دارالکتب الاسلامیه و المکتبه الاسلامیه. ص۴۱۴-۴۱۶.
  23. ↑ خوئی، محمدتقی (۱۴۰۷). مبانی العروة الوثقی (النکاح). ج۱. قم: نشر لطفی و دارالهادی. ص۲۵۴.
  24. ↑ یزدی، سید محمدکاظم (۱۴۰۹). العروة الوثقی. ج۱. بیروت: مؤسسة الاعلمی للمطبوعات. ص۳۳۹.
  25. ↑ موسوی خمینی، سید روح‌الله (۱۳۶۸). تحریر الوسیله. ج۲. تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی. ص۴۳۲-۴۳۶.