اولین مسلمان: تفاوت میان نسخه‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش |
Nazarzadeh (بحث | مشارکت‌ها) جز جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی =' برچسب‌ها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۴: | خط ۴: | ||
{{پایان سوال}} | {{پایان سوال}} | ||
{{پاسخ}} | {{پاسخ}} | ||
مورخان و شرح‌حال‌نگاران تاریخ صدر [[اسلام]] به اتفاق، اولین ایمان آورنده به [[پیامبر(ص)]] از مردان را [[علی بن ابی طالب(ع)]] و از زنان [[حضرت خدیجه(س)]] همسر پیامبر دانسته‌اند.<ref>ابن عبدالبر، یوسف بن عبد الله، الاستیعاب فی معرفه الاصحاب، بیروت، دار الجیل، ج۴، ص۱۸۱۹–۱۸۲۰.</ref> | |||
برخی گفته‌اند که امام علی(ع) قبل از حضرت خدیجه(س) اولین مؤمن به اسلام است.<ref>ابن عبدالبر، همان، ج۳، ص۱۰۹۰، ۱۰۹۵ ابن اثیرجزری، اسدالغابه فی معرفه الصحابه، ج۳، ص۵۹۳.</ref> و خدیجه(س) بعد از او به پیامبر(ص) [[ایمان]] آورده است. این سخن به دلایلی درست است، چون خود [[امیرالمؤمنین]] فرمود: من در کودکی که پیش آن حضرت تربیت می‌شدم آن حضرت مرا با خود به [[کوه حراء]] می‌برد و غیر از من کسی از جای او مطلع نبود، و من همیشه با او همراه بودم. در این صورت وقتی وحی نازل شده، علی(ع) در کنار او بوده و شاهد نزول [[وحی]]، از اینروی می‌تواند اولین گرونده به پیامبر(ص) باشد. | |||
رسول خدا(ص) نیز در جمله‌ای خطاب به علی فرمود: {{عربی|إِنَّكَ تَسْمَعُ مَا أَسْمَعُ وَ تَرَى مَا أَرَى إِلاَّ أَنَّكَ لَسْتَ بِنَبِيٍّ..|ترجمه=آنچه من می‌شنوم تو نیز می‌شنوی و آنچه من می‌بینم تو نیز می‌بینی غیر از اینکه تو نبی نیستی}}<ref>نهج البلاغه، ترجمه شهیدی، سید جعفر، چاپ پنجم، تهران، انتشارات انقلاب اسلامی، ۱۳۷۳ش، ص۲۲۲۰، ص۱۰۱–۱۰۳.</ref> | رسول خدا(ص) نیز در جمله‌ای خطاب به علی فرمود: {{عربی|إِنَّكَ تَسْمَعُ مَا أَسْمَعُ وَ تَرَى مَا أَرَى إِلاَّ أَنَّكَ لَسْتَ بِنَبِيٍّ..|ترجمه=آنچه من می‌شنوم تو نیز می‌شنوی و آنچه من می‌بینم تو نیز می‌بینی غیر از اینکه تو نبی نیستی}}<ref>نهج البلاغه، ترجمه شهیدی، سید جعفر، چاپ پنجم، تهران، انتشارات انقلاب اسلامی، ۱۳۷۳ش، ص۲۲۲۰، ص۱۰۱–۱۰۳.</ref> | ||
ابن سعد در الطبقات، ابن قتیبه دینوری در | ابن سعد در الطبقات، ابن قتیبه دینوری در الامامه و السیاسه، ابن اعثم کوفی در الفتوح و ابن حجر عسقلانی در الاصابه روایتی از پیامبر(ص) نقل کرده‌اند مبنی بر این که علی اولین ایمان آورنده بر من است ملازم او باشید و هیچگاه از او جدا نشوید.<ref>ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، بیروت، دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ق؛ طبقات ابن سعد، ج۱۳، ص۱۵ دینوری، الامامه و السیاسه، بیروت دارالاضواء ۱۴۱، ج۱، ص۲۲، ابن عثم، الفتوح، ج۳، ص۱۶۹</ref> | ||
بلاذری نیز روایتی آورده مبنی بر این که اول ایمان آورنده علی است.<ref>بلاذری انساب الاشراف، ج۱، ص۱۱۲</ref> | بلاذری نیز روایتی آورده مبنی بر این که اول ایمان آورنده علی است.<ref>بلاذری انساب الاشراف، ج۱، ص۱۱۲</ref> | ||
بنابراین برخی از گزارش‌های تاریخی خدیجه علیها السلام را اولین مؤمن به پیامبر(ص) معرفی کرده و برخی علی(ع) را، اما این گزارش‌ها معارض نیستند بلکه جمع بین آن روایات این است که علی از مردان و خدیجه از زنان اول هستند، چون در برخی از روایات نیز گزارش شده که علی و خدیجه و پیامبر هفت سال قبل از همه با پیامبر(ص) [[نماز]] خوانده‌اند. قراینی دیگر نیز حاکی از ایمان آنان به پیامبر(ص) قبل از همه است. | بنابراین برخی از گزارش‌های تاریخی خدیجه علیها السلام را اولین مؤمن به پیامبر(ص) معرفی کرده و برخی علی(ع) را، اما این گزارش‌ها معارض نیستند بلکه جمع بین آن روایات این است که علی از مردان و خدیجه از زنان اول هستند، چون در برخی از روایات نیز گزارش شده که علی و خدیجه و پیامبر هفت سال قبل از همه با پیامبر(ص) [[نماز]] خوانده‌اند. قراینی دیگر نیز هست که حاکی از ایمان آنان به پیامبر(ص) قبل از همه است. | ||
{{پایان پاسخ}} | {{پایان پاسخ}} | ||
{{مطالعه بیشتر}} | {{مطالعه بیشتر}} | ||
| خط ۳۸: | خط ۳۳: | ||
{{تکمیل مقاله | {{تکمیل مقاله | ||
| شناسه =شد | | شناسه =شد | ||
| تیترها = | | تیترها = | ||
| ویرایش =شد | | ویرایش =شد | ||
| لینک‌دهی =شد | | لینک‌دهی =شد | ||
| خط ۴۵: | خط ۴۰: | ||
| تغییر مسیر =شد | | تغییر مسیر =شد | ||
| ارجاعات = | | ارجاعات = | ||
| | | ارزیابی کمی = | ||
| تکمیل = | | تکمیل = | ||
| اولویت = | | اولویت = | ||
| کیفیت = | | کیفیت = | ||
}} | }} | ||
{{پایان متن}} | {{پایان متن}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۶
نخستین ایمان آورنده به رسالت پیامبر اکرم(ص) چه کسی بود؟
مورخان و شرح‌حال‌نگاران تاریخ صدر اسلام به اتفاق، اولین ایمان آورنده به پیامبر(ص) از مردان را علی بن ابی طالب(ع) و از زنان حضرت خدیجه(س) همسر پیامبر دانسته‌اند.[۱]
برخی گفته‌اند که امام علی(ع) قبل از حضرت خدیجه(س) اولین مؤمن به اسلام است.[۲] و خدیجه(س) بعد از او به پیامبر(ص) ایمان آورده است. این سخن به دلایلی درست است، چون خود امیرالمؤمنین فرمود: من در کودکی که پیش آن حضرت تربیت می‌شدم آن حضرت مرا با خود به کوه حراء می‌برد و غیر از من کسی از جای او مطلع نبود، و من همیشه با او همراه بودم. در این صورت وقتی وحی نازل شده، علی(ع) در کنار او بوده و شاهد نزول وحی، از اینروی می‌تواند اولین گرونده به پیامبر(ص) باشد.
رسول خدا(ص) نیز در جمله‌ای خطاب به علی فرمود: «إِنَّكَ تَسْمَعُ مَا أَسْمَعُ وَ تَرَى مَا أَرَى إِلاَّ أَنَّكَ لَسْتَ بِنَبِيٍّ..؛ آنچه من می‌شنوم تو نیز می‌شنوی و آنچه من می‌بینم تو نیز می‌بینی غیر از اینکه تو نبی نیستی»[۳]
ابن سعد در الطبقات، ابن قتیبه دینوری در الامامه و السیاسه، ابن اعثم کوفی در الفتوح و ابن حجر عسقلانی در الاصابه روایتی از پیامبر(ص) نقل کرده‌اند مبنی بر این که علی اولین ایمان آورنده بر من است ملازم او باشید و هیچگاه از او جدا نشوید.[۴]
بلاذری نیز روایتی آورده مبنی بر این که اول ایمان آورنده علی است.[۵]
بنابراین برخی از گزارش‌های تاریخی خدیجه علیها السلام را اولین مؤمن به پیامبر(ص) معرفی کرده و برخی علی(ع) را، اما این گزارش‌ها معارض نیستند بلکه جمع بین آن روایات این است که علی از مردان و خدیجه از زنان اول هستند، چون در برخی از روایات نیز گزارش شده که علی و خدیجه و پیامبر هفت سال قبل از همه با پیامبر(ص) نماز خوانده‌اند. قراینی دیگر نیز هست که حاکی از ایمان آنان به پیامبر(ص) قبل از همه است.
مطالعه بیشتر
- قرآن و معصومان در آینه علوی، امیر علی حسنلو.
- تاریخ پیامبر اسلام، محمد ابراهیم آیتی.
منابع
- ↑ ابن عبدالبر، یوسف بن عبد الله، الاستیعاب فی معرفه الاصحاب، بیروت، دار الجیل، ج۴، ص۱۸۱۹–۱۸۲۰.
- ↑ ابن عبدالبر، همان، ج۳، ص۱۰۹۰، ۱۰۹۵ ابن اثیرجزری، اسدالغابه فی معرفه الصحابه، ج۳، ص۵۹۳.
- ↑ نهج البلاغه، ترجمه شهیدی، سید جعفر، چاپ پنجم، تهران، انتشارات انقلاب اسلامی، ۱۳۷۳ش، ص۲۲۲۰، ص۱۰۱–۱۰۳.
- ↑ ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، بیروت، دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ق؛ طبقات ابن سعد، ج۱۳، ص۱۵ دینوری، الامامه و السیاسه، بیروت دارالاضواء ۱۴۱، ج۱، ص۲۲، ابن عثم، الفتوح، ج۳، ص۱۶۹
- ↑ بلاذری انساب الاشراف، ج۱، ص۱۱۲