مهلت دادن خداوند به ابلیس: تفاوت میان نسخهها
A.rezapour (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
تکمیل مدخل و اضافه کردن برخی توضیحات و منابع |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۵: | خط ۵: | ||
[[ابلیس]] از فرمان [[خداوند]] به [[سجده بر آدم(ع)]] خودداری کرد و مورد لعن خداوند قرار گرفت.<ref>سور حجر، آیه۳۱-۳۵.</ref> ابلیس از خداوند درخواست کرد {{قرآن|إِلی یَوْمِ یُبْعَثُونَ|ترجمه=تا روزی که انسانها برانگیخته میشوند.|سوره=سوره حجر|آیه=۳۶}} به او مهلت دهد.<ref>سوره حجر، آیه۳۶.</ref> خداوند به او تا {{قرآن|إِلی یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ|ترجمه=تا روز و زمان معین|سوره=حجر|آیه=۳۸}} مهلت داد.<ref>سوره حجر، آیه۳۸.</ref> | [[ابلیس]] از فرمان [[خداوند]] به [[سجده بر آدم(ع)]] خودداری کرد و مورد لعن خداوند قرار گرفت.<ref>سور حجر، آیه۳۱-۳۵.</ref> ابلیس از خداوند درخواست کرد {{قرآن|إِلی یَوْمِ یُبْعَثُونَ|ترجمه=تا روزی که انسانها برانگیخته میشوند.|سوره=سوره حجر|آیه=۳۶}} به او مهلت دهد.<ref>سوره حجر، آیه۳۶.</ref> خداوند به او تا {{قرآن|إِلی یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ|ترجمه=تا روز و زمان معین|سوره=حجر|آیه=۳۸}} مهلت داد.<ref>سوره حجر، آیه۳۸.</ref> | ||
مقصود از مهلت خواستن ابلیس را رهایی او از مرگ دانستهاند.<ref>فیض کاشانی، تفسیر الصافی، ۱۴۱۵ق، ج۳، ص۱۱۲.</ref> این گفتگو در آیات متعددی در سورههای «اعراف»<ref>سوره اعراف، آیات ۱۱-۱۵.</ref>، «حجر»<ref>سوره حجر، آیات۳۲-۳۸.</ref>، «ص»<ref>سوره ص، آیات ۷۴-۸۱.</ref> ذکر شده است. | مقصود از مهلت خواستن ابلیس را رهایی او از مرگ دانستهاند.<ref>فیض کاشانی، محمد محسن بن شاه مرتضى، تفسیر الصافی، ۱۴۱۵ق، ج۳، ص۱۱۲.</ref> این گفتگو در آیات متعددی در سورههای «اعراف»<ref>سوره اعراف، آیات ۱۱-۱۵.</ref>، «حجر»<ref>سوره حجر، آیات۳۲-۳۸.</ref>، «ص»<ref>سوره ص، آیات ۷۴-۸۱.</ref> ذکر شده است. | ||
مقصود از «روز وقت معلوم» چه روزی است؟ | |||
* '''پس از نفخه اول:''' ﺑﺮﺧﻲ از ﻣﻔﺴﺮان ﻣﻬﻠـﺖ اﺑﻠـﻴﺲ را ﺗـﺎ ﻧﻔـﺦ ﺻـﻮر اول(روزی که همه خلایق خواهند مرد) <ref>واحدى، على بن احمد، الوجيز فى تفسير الكتاب العزيز، بیروت، دار القلم، چاپ اول، ۱۴۱۵ق، ج۱، ص۵۹۲.</ref><ref>طبرسى، فضل بن حسن، مجمع البيان في تفسير القرآن، تهران، ناصر خسرو، چاپ سوم، ۱۳۷۲ش، ج۶، ص۵۱۸.</ref> ﻋﻨـﻮان ﻧﻤﻮده و ﻣﺮگ اﺑﻠﻴﺲ را ﻣﺎ ﺑﻴﻦ ﻧﻔﺦ ﺻﻮر اول و دوم(مبعوث شدن انسانها برای برپایی روز قیامت) <ref>كاشانى، فتحالله بن شكرالله، منهج الصادقين في إلزام المخالفين، تهران، كتابفروشى اسلاميه، چاپ اول، ۱۳ش، ج۵، ص۱۶۱.</ref> ﻣﻲداﻧﻨﺪ. <ref>ﺳـﻴﻮﻃﻲ، عبد الرحمن بن ابیبکر، الدر المنثور فی تفسیر المأثور، قم، ﻛﺘــﺎبﺧﺎﻧــﻪ آﻳــﺖاﷲ ﻣﺮﻋﺸــﻲ ﻧﺠﻔﻲ ، چاپ اول، ١٤٠٤ ق، ج٤، ص٩٩.</ref><ref>اﺑـﻦﺟـﻮزي، ﻋﺒـﺪاﻟﺮﺣﻤﻦﺑـﻦ ﻋﻠـﻲ، زاد المسیر فی علم التفسیر، بیروت، داراﻟﻜﺘـﺐاﻟﻌﺮﺑـﻲ، ﭼﺎپ اول، ١٤٢٢ق، ج٣، ص٥٨٣.</ref><ref>ﺑﻐﻮي، ﺣﺴـﻴﻦﺑـﻦ ﻣﺴـﻌﻮد، تفسير البغوى المسمى معالم التنزيل، ﺑﻴـﺮوت، دار إﺣﻴـﺎءاﻟﺘﺮاثاﻟﻌﺮﺑـﻲ،١٤٢٠ق، ج٣، ص۵۸.</ref> روایاتی نیز این نگرش را تایید میکند. ref>ابن بابويه، محمد بن على، علل الشرائع، قم، كتاب فروشى داورى، چاپ اول، ۱۳۸۵ش / ۱۹۶۶م، ج۲، ص۴۰۲.</ref> <ref>بحرانی، هاشم بن سلیمان، تفسیر البرهان، قم، مؤسسه مطبوعاتی اسماعیلیان، ج۲، ص۳۴۲.</ref> | |||
* '''روزی برداشته شدن تکلیف:''' قبل از قیامت روزی خواهد رسید که تکلیف از انسانها برداشته خواهد شد و مراد از «یوم الوقت المعلوم» این روز است. <ref>طوسى، محمد بن حسن، التبيان في تفسير القرآن، بيروت، دار إحياء التراث العربي، چاپ اول، ج۶، ص۳۳۵.</ref> برخی این روز را همان دمیده شدن نفخ صور اول دانستهاند که همه خواهند مرد و بعد از مرگ دیگر تکلیفی وجود نخواهد داشت. <ref>طبرسى، فضل بن حسن، مجمع البيان في تفسير القرآن، تهران، ناصر خسرو، چاپ سوم، ۱۳۷۲ش، ج۶، ص۵۱۸.</ref> | |||
* '''روز اصلاح بشر:''' روز وقت معلوم" كه سرآمد مهلت ابليس است، روز اصلاح آسمانى بشر است كه ريشه فساد به كلى كنده مىشود و جز خدا كسى پرستش نمىگردد، نه روز مرگ عمومى بشر با نفخه اول.<ref>طباطبايى، محمدحسين، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۱۲، ص۲۳۷.</ref> | |||
* '''روز خروج حضرت قائم(ع):''' برخی از روایات منظور از وقت معلوم را ظهور حضرت مهدی دانستهاند.<ref>ابن بابويه، محمد بن على، كمال الدين و تمام النعمه، تهران، اسلاميه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۱.</ref><ref>طبرى آملى صغير، محمد بن جرير بن رستم، دلائل الإمامه، قم، بعثت، چاپ اول، ۱۴۱۳ق، ص۴۵۳.</ref> برخی گفتهاند این بدان معناست که شیطان با ظهور امام عصر، ضعیف و شکسته میشود که گویا دیگر قدرتی ندارد.<ref>صادقى تهرانى، محمد، الفرقان فى تفسير القرآن بالقرآن و السنه، قم، فرهنگ اسلامى، چاپ دوم، ۱۴۰۶ق، ج۱۶، ص۱۸۳.</ref> | |||
{{پایان پاسخ}}{{مطالعه بیشتر}} | {{پایان پاسخ}} | ||
{{مطالعه بیشتر}} | |||
== منابع == | == منابع == | ||
| خط ۳۱: | خط ۳۷: | ||
| تکمیل = | | تکمیل = | ||
| اولویت =ج | | اولویت =ج | ||
| کیفیت = | | کیفیت = ب | ||
}} | }} | ||
{{پایان متن}} | {{پایان متن}} | ||
[[ar:إمهال الله تعالی إبليس]] | |||
[[es:Fecha límite de Dios a Satanás]] | |||
[[fr:Date limite de Dieu pour Iblis]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۸ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۶
سؤال
خداوند در آیه ۸۱ سوره «ص» به ابلیس مهلت داده است. مهلت او تا چه روزی بوده است؟
ابلیس از فرمان خداوند به سجده بر آدم(ع) خودداری کرد و مورد لعن خداوند قرار گرفت.[۱] ابلیس از خداوند درخواست کرد ﴿إِلی یَوْمِ یُبْعَثُونَ؛ تا روزی که انسانها برانگیخته میشوند.﴾(سوره حجر:۳۶) به او مهلت دهد.[۲] خداوند به او تا ﴿إِلی یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ؛ تا روز و زمان معین﴾(حجر:۳۸) مهلت داد.[۳]
مقصود از مهلت خواستن ابلیس را رهایی او از مرگ دانستهاند.[۴] این گفتگو در آیات متعددی در سورههای «اعراف»[۵]، «حجر»[۶]، «ص»[۷] ذکر شده است.
مقصود از «روز وقت معلوم» چه روزی است؟
- پس از نفخه اول: ﺑﺮﺧﻲ از ﻣﻔﺴﺮان ﻣﻬﻠـﺖ اﺑﻠـﻴﺲ را ﺗـﺎ ﻧﻔـﺦ ﺻـﻮر اول(روزی که همه خلایق خواهند مرد) [۸][۹] ﻋﻨـﻮان ﻧﻤﻮده و ﻣﺮگ اﺑﻠﻴﺲ را ﻣﺎ ﺑﻴﻦ ﻧﻔﺦ ﺻﻮر اول و دوم(مبعوث شدن انسانها برای برپایی روز قیامت) [۱۰] ﻣﻲداﻧﻨﺪ. [۱۱][۱۲][۱۳] روایاتی نیز این نگرش را تایید میکند. ref>ابن بابويه، محمد بن على، علل الشرائع، قم، كتاب فروشى داورى، چاپ اول، ۱۳۸۵ش / ۱۹۶۶م، ج۲، ص۴۰۲.</ref> [۱۴]
- روزی برداشته شدن تکلیف: قبل از قیامت روزی خواهد رسید که تکلیف از انسانها برداشته خواهد شد و مراد از «یوم الوقت المعلوم» این روز است. [۱۵] برخی این روز را همان دمیده شدن نفخ صور اول دانستهاند که همه خواهند مرد و بعد از مرگ دیگر تکلیفی وجود نخواهد داشت. [۱۶]
- روز اصلاح بشر: روز وقت معلوم" كه سرآمد مهلت ابليس است، روز اصلاح آسمانى بشر است كه ريشه فساد به كلى كنده مىشود و جز خدا كسى پرستش نمىگردد، نه روز مرگ عمومى بشر با نفخه اول.[۱۷]
- روز خروج حضرت قائم(ع): برخی از روایات منظور از وقت معلوم را ظهور حضرت مهدی دانستهاند.[۱۸][۱۹] برخی گفتهاند این بدان معناست که شیطان با ظهور امام عصر، ضعیف و شکسته میشود که گویا دیگر قدرتی ندارد.[۲۰]
منابع
- ↑ سور حجر، آیه۳۱-۳۵.
- ↑ سوره حجر، آیه۳۶.
- ↑ سوره حجر، آیه۳۸.
- ↑ فیض کاشانی، محمد محسن بن شاه مرتضى، تفسیر الصافی، ۱۴۱۵ق، ج۳، ص۱۱۲.
- ↑ سوره اعراف، آیات ۱۱-۱۵.
- ↑ سوره حجر، آیات۳۲-۳۸.
- ↑ سوره ص، آیات ۷۴-۸۱.
- ↑ واحدى، على بن احمد، الوجيز فى تفسير الكتاب العزيز، بیروت، دار القلم، چاپ اول، ۱۴۱۵ق، ج۱، ص۵۹۲.
- ↑ طبرسى، فضل بن حسن، مجمع البيان في تفسير القرآن، تهران، ناصر خسرو، چاپ سوم، ۱۳۷۲ش، ج۶، ص۵۱۸.
- ↑ كاشانى، فتحالله بن شكرالله، منهج الصادقين في إلزام المخالفين، تهران، كتابفروشى اسلاميه، چاپ اول، ۱۳ش، ج۵، ص۱۶۱.
- ↑ ﺳـﻴﻮﻃﻲ، عبد الرحمن بن ابیبکر، الدر المنثور فی تفسیر المأثور، قم، ﻛﺘــﺎبﺧﺎﻧــﻪ آﻳــﺖاﷲ ﻣﺮﻋﺸــﻲ ﻧﺠﻔﻲ ، چاپ اول، ١٤٠٤ ق، ج٤، ص٩٩.
- ↑ اﺑـﻦﺟـﻮزي، ﻋﺒـﺪاﻟﺮﺣﻤﻦﺑـﻦ ﻋﻠـﻲ، زاد المسیر فی علم التفسیر، بیروت، داراﻟﻜﺘـﺐاﻟﻌﺮﺑـﻲ، ﭼﺎپ اول، ١٤٢٢ق، ج٣، ص٥٨٣.
- ↑ ﺑﻐﻮي، ﺣﺴـﻴﻦﺑـﻦ ﻣﺴـﻌﻮد، تفسير البغوى المسمى معالم التنزيل، ﺑﻴـﺮوت، دار إﺣﻴـﺎءاﻟﺘﺮاثاﻟﻌﺮﺑـﻲ،١٤٢٠ق، ج٣، ص۵۸.
- ↑ بحرانی، هاشم بن سلیمان، تفسیر البرهان، قم، مؤسسه مطبوعاتی اسماعیلیان، ج۲، ص۳۴۲.
- ↑ طوسى، محمد بن حسن، التبيان في تفسير القرآن، بيروت، دار إحياء التراث العربي، چاپ اول، ج۶، ص۳۳۵.
- ↑ طبرسى، فضل بن حسن، مجمع البيان في تفسير القرآن، تهران، ناصر خسرو، چاپ سوم، ۱۳۷۲ش، ج۶، ص۵۱۸.
- ↑ طباطبايى، محمدحسين، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۱۲، ص۲۳۷.
- ↑ ابن بابويه، محمد بن على، كمال الدين و تمام النعمه، تهران، اسلاميه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۱.
- ↑ طبرى آملى صغير، محمد بن جرير بن رستم، دلائل الإمامه، قم، بعثت، چاپ اول، ۱۴۱۳ق، ص۴۵۳.
- ↑ صادقى تهرانى، محمد، الفرقان فى تفسير القرآن بالقرآن و السنه، قم، فرهنگ اسلامى، چاپ دوم، ۱۴۰۶ق، ج۱۶، ص۱۸۳.