پرش به محتوا

زوج آفریده شدن مخلوقات

سؤال

خداوند در قرآن کریم، می‌فرماید: از هر چیز زوج آفریدیم، اما امروزه برخی موجودات تک جنسی یافت شده‌اند، چرا؟

زوجیت به معنای دو تا بودن، نر و ماده بودن می‌آید. در قرآن کریم، اشاره به زوجیت میوه‌ها (سوره رعد آیه ۳)، زوجیت گیاهان (سوره شعراء/۷ و لقمان/۱۰) زوجیت اشیاء (سوره ذاریات/۴۹) شده است.

کلمه «زوج» در لغت به چهار معنا آمده است.

  • در حیوانات، به هر کدام از دو جنس نر و ماده که قرینه یکدیگرند می‌باشند، زوج گفته می‌شود.
  • در غیر حیوانات، به هر کدام از دو چیز که قرینه همدیگر می‌باشند (مثل یک لنگه کفش) زوج می‌گویند.
  • به هر چیزی که مقارن دیگری و مشابه آن باشد، زوج گفته می‌شود.
  • به هر چیزی که مقارن دیگری باشد و متضاد آن باشد. (مفردات راغب اصفهانی، ماده زوج) نیز زوج گفته می‌شود.

بنابراین قلمرو «زوج»، بسیار گستره است و تنها مختصّ نر و ماده نیست، بلکه شامل متضاد، مشابه و قرین همدیگر بودن هم می‌آید. البته در سال ۱۷۸۷م کارل لینه، گیاه‌شناس سوئدی، قانون زوجیت همه گیاهان را مطرح کرد؛ و بعد از مدتی زوجیت عمومی را نیز مطرح کرده‌اند؛ که واحد ساختمان موجودات یعنی اتم از الکترون‌ها و پروتون‌ها تشکیل شده است.

علاوه بر این موارد، پدیده بکرزایی در میان تک یافتگان (تک سلولی) و تکثیر آن‌ها به صورت غیرجنسی (تقسیم دو تایی، تکثیر چندتایی، جوانه زدن) و جنسی (آمیختگی دو تک یافته، سنگامی دو سلول جنسی نر و ماده، اسپدروگونی) رواج دارد.[۱]

اشکال اساسی که باعث پیدایش پندار تعارض بین قانون زوجیت عمومی با مسئله بکرزایی شد، این است که گمان کرده‌اند که همیشه لغت زوج، به معنای نر و ماده اصطلاحی است. در حالی که معنای زوج اعم است و هر دو چیز مقارن، مشابه و متضاد را شامل می‌شود.

از این رو در تک یافتگان که از طریق تقسیم سلولی دو تا می‌شوند، دو زوج خلق شده است و لذا مشمول کلمه زوج هستند. چون از هر کدام از آن‌ها دو چیز مقارن و مشابه پیدا می‌شود. علاوه به آن هم مکان بودن و هم‌زمان بودن در زوجیت شرط نیست.[۲]


مطالعه بیشتر

۱ـ پژوهشی در اعجاز علمی قرآن، دکتر رضایی اصفهانی، ج۲، ص۲۸۲–۲۸۵.

۲ـ تفسیر نمونه، آیت الله العظمی مکارم شیرازی، ج۱۸، ص۳۷۷.

۳ـ مطالب شگفت‌انگیز، گودرز نجفی.


منابع

  1. ↑ مزدی، داور، انگل‌شناسی پزشکی، جهاد دانشگاهی، ۱۳۷۲ش، ص۳۷–۴۶.
  2. ↑ نگاه کنید به رضایی اصفهانی، پژوهشی در اعجاز علمی قرآن، ج۲، ص۲۸۲–۲۸۵.