آداب مهمان‌داری: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۵: خط ۵:
{{پاسخ}}
{{پاسخ}}


برخی از آداب مهمانداری چنین است:
آدابی برای مهمانداری برشمرده‌اند:


* دعوت با رضایت: دعوت دیگران به مهمانی باید با رضایت قلبی باشد؛ بنابراین تعارف کردن درحالی که شخص قدرت پذیرایی ندارد، یا دوست ندارد آن شخص به خانه وی بیاید، درست نیست.  
* دعوت با رضایت: دعوت به مهمانی باید با رضایت قلبی باشد.
* استقبال و خوش آمدگویی: یکی از آداب مهمانداری استقبال از مهمان و خوش آمدگویی به او هنگام ورود است. گرفتن لوازم و اسباب شخصی او و روبرو شدن با لبخند و خوشرویی نیز، از رفتارهای پسندیده میزبان در حق مهمان است.<ref>محمدی، نور مراد، مهمانداری در اسلام، ناشر مرکز انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، چاپ اول، ۱۳۷۸، ص۴۸.</ref>
* استقبال و خوش آمدگویی: یکی از آداب مهمانداری استقبال از مهمان و خوش آمدگویی به هنگام ورود است. گرفتن لوازم و اسباب شخصی میهمان و روبرو شدن با لبخند و خوشرویی، از رفتارهای پسندیده میزبان در حق مهمان است.<ref>محمدی، نور مراد، مهمانداری در اسلام، ناشر مرکز انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، چاپ اول، ۱۳۷۸، ص۴۸.</ref>
* به کار نگرفتن مهمان: بر پایه [[روایت|روایتی]] از [[امام صادق(ع)]] یکی از وظایف میزبان این است که مهمان را به کار نگیرد؛ به نقل از ایشان، به کار گرفتن مهمان [[ظلم]] به او است.
* به کار نگرفتن مهمان: بر پایه [[روایت|روایتی]] از [[امام صادق(ع)]] یکی از وظایف میزبان این است که مهمان را به کار نگیرد و حتی به کار گرفتن مهمان را[[ظلم]] به او دانسته‌اند.
* آماده کردن غذای مورد علاقه مهمان: بر اساس روایتی از [[پیامبر اسلام(ص)]] کسی که غذای مورد علاقه برادر دینی‌اش را فراهم کند، مورد [[آمرزش|آمرزش خدا]] است. همچنین میزبان نباید از مهمان بپرسد غذا خورده است یا نه؟ زیرا ممکن است مهمان به دلیل خجالتی بودن یا ملاحظه حال میزبان، گرسنگی خود را پنهان کند.
* آماده کردن غذای مورد علاقه مهمان: بر اساس روایتی از [[پیامبر اسلام(ص)]] کسی که غذای مورد علاقه برادر دینی‌اش را فراهم کند، مورد [[آمرزش|آمرزش خدا]] است.
* غذا خوردن با مهمان: از وظایف میزبان این است که همراه مهمانش غذا بخورد و از غذا دست نکشد تا همه مهمان‌ها سیر شوند و کنار بکشند؛ چون ممکن است بعضی از مهمان‌ها کمرو باشند و در صورت غذا نخوردن صاحبخانه، از غذا خوردن دست بکشند.
* غذا خوردن با مهمان: از وظایف میزبان این است که همراه مهمانش غذا بخورد و از غذا دست نکشد تا همه مهمان‌ها سیر شوند و کنار بکشند.
* خدمت کردن به مهمان: مانند اینکه رختخواب او را برای خواب آماده کند، یا لباس‌های او را آماده کند، یا کفش‌های او را جفت کرده و جلو او بگذارد.
* خدمت کردن به مهمان: مانند اینکه رختخواب او را برای خواب آماده کند، یا لباس‌های او را آماده کند، یا کفش‌های او را جفت کرده و جلو او بگذارد.
* حفظ آبروی مهمان: حفظ [[آبرو|آبروی مهمان]] بر میزبان [[واجب]] است؛ بنابراین اگر به عیب مهمان پی برد، باید آبروی او را حفظ کرده و برای دیگران بازگو نکند.
* حفظ آبروی مهمان: حفظ [[آبرو|آبروی مهمان]] بر میزبان [[واجب]] است. اگر میزبان به عیب مهمان پی ببرد، باید آبروی او را حفظ کرده و برای دیگران بازگو نکند.
* طعنه نزدن به مهمان: اگر مهمان دچار [[گناه]] یا [[رذائل اخلاقی|رفتار ناشایستی]] است، نباید میزبان او را [[سرزنش]] کند. حتی اگر مهمان [[مؤمن]] نباشد، نباید از ایمان او ایراد گرفت و او را ناراحت کرد؛ چون مهمانی دادن به خاطر دینداری افراد نیست. اگر چه اولویت در مهمانی، با کسانی است که [[تقوا|باتقوا]] و مؤمن باشند.
* طعنه نزدن به مهمان: اگر مهمان دچار [[گناه]] یا [[رذائل اخلاقی|رفتار ناشایستی]] است، نباید میزبان او را [[سرزنش]] کند. حتی اگر مهمان [[مؤمن]] نباشد، نباید از ایمان او ایراد گرفت و او را ناراحت کرد؛ چون مهمانی دادن به خاطر دینداری افراد نیست. اگر چه اولویت در مهمانی، با کسانی است که [[تقوا|باتقوا]] و مؤمن باشند.
* دفاع کردن از مهمان: وقتی کسی به مهمانی دیگری می‌رود، مانند این است که از نظر جان و مال به او پناه آورده و میزبان نیز با قبول کردن او، پناهش داده است؛ بنابراین دفاع از جان و مال او به حکم [[عقل]] لازم است.
* دفاع کردن از مهمان: میهمان به مانند این است که از نظر جان و مال به میزبان پناه آورده و میزبان نیز با قبول کردن او، پناهش داده است.  
* میزبان درباره مطالبی صحبت کند که مهمان دوست دارد؛ مگر چیزی که [[معصیت|نافرمانی خدا]] و [[غیبت]] و بدگویی از مردم باشد.
* میزبان درباره مطالبی صحبت کند که مهمان دوست دارد؛ مگر چیزی که [[معصیت|نافرمانی خدا]]، [[غیبت]] و بدگویی از مردم باشد.
* میزبان در حضور مهمان از کمبود و مشکلات زندگی صحبت نکند.
* میزبان در حضور مهمان از کمبود و مشکلات زندگی صحبت نکند.
* اگر صحبت‌های مهمان باب میل میزبان نبود، خود را ناراحت نشان ندهد؛ بلکه با ظرافت موضوع بحث را عوض کند.
* اگر صحبت‌های مهمان باب میل میزبان نبود، خود را ناراحت نشان ندهد؛ بلکه موضوع بحث را عوض کند.
* در حضور مهمان با خانواده خود [[مجادله]] نکند.
* میزبان در حضور مهمان با خانواده خود [[مجادله]] نکند.
* بعد از سه روز مهمان را مثل اعضاء خانه در نظر بگیرد و برایش خود را به سختی نیندازد. (در مهمانی بهتر است مهمان از سه روز بیشتر نماند؛ ولی اگر ماند، آن مدت اضافی برای صاحبخانه به عنوان [[صدقه]] محسوب می‌شود.)
* بعد از سه روز مهمان را مثل اعضاء خانه در نظر بگیرد و برای او خود را به سختی نیندازد. (در مهمانی بهتر است مهمان از سه روز بیشتر نماند؛ ولی اگر ماند، آن مدت اضافی برای صاحبخانه به عنوان [[صدقه]] محسوب می‌شود.)
* بدرقه کردن مهمان تا در منزل: خوب است میزبان مهمان را موقع رفتن تا در منزل بدرقه کند و آرزو کند مهمان دوباره به منزل او بیاید. آماده کردن غذا و راحله بین راه و گرفتن سوغاتی‌های محل برای او، از دیگر آداب مهمانداری شمرده شده است.
* بدرقه کردن مهمان تا در منزل: خوب است میزبان مهمان را موقع رفتن تا در منزل بدرقه کند و آرزو کند مهمان دوباره به منزل او بیاید. آماده کردن غذا و توشه راه و گرفتن سوغاتی‌های محل برای او، از دیگر آداب مهمانداری شمرده شده است.


{{مطالعه بیشتر}}
{{مطالعه بیشتر}}

نسخهٔ ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۶

سؤال

از نظر اسلام پذیرایی از میهمان از لحظه ورود تا خروج چگونه باید باشد؟


آدابی برای مهمانداری برشمرده‌اند:

  • دعوت با رضایت: دعوت به مهمانی باید با رضایت قلبی باشد.
  • استقبال و خوش آمدگویی: یکی از آداب مهمانداری استقبال از مهمان و خوش آمدگویی به هنگام ورود است. گرفتن لوازم و اسباب شخصی میهمان و روبرو شدن با لبخند و خوشرویی، از رفتارهای پسندیده میزبان در حق مهمان است.[۱]
  • به کار نگرفتن مهمان: بر پایه روایتی از امام صادق(ع) یکی از وظایف میزبان این است که مهمان را به کار نگیرد و حتی به کار گرفتن مهمان راظلم به او دانسته‌اند.
  • آماده کردن غذای مورد علاقه مهمان: بر اساس روایتی از پیامبر اسلام(ص) کسی که غذای مورد علاقه برادر دینی‌اش را فراهم کند، مورد آمرزش خدا است.
  • غذا خوردن با مهمان: از وظایف میزبان این است که همراه مهمانش غذا بخورد و از غذا دست نکشد تا همه مهمان‌ها سیر شوند و کنار بکشند.
  • خدمت کردن به مهمان: مانند اینکه رختخواب او را برای خواب آماده کند، یا لباس‌های او را آماده کند، یا کفش‌های او را جفت کرده و جلو او بگذارد.
  • حفظ آبروی مهمان: حفظ آبروی مهمان بر میزبان واجب است. اگر میزبان به عیب مهمان پی ببرد، باید آبروی او را حفظ کرده و برای دیگران بازگو نکند.
  • طعنه نزدن به مهمان: اگر مهمان دچار گناه یا رفتار ناشایستی است، نباید میزبان او را سرزنش کند. حتی اگر مهمان مؤمن نباشد، نباید از ایمان او ایراد گرفت و او را ناراحت کرد؛ چون مهمانی دادن به خاطر دینداری افراد نیست. اگر چه اولویت در مهمانی، با کسانی است که باتقوا و مؤمن باشند.
  • دفاع کردن از مهمان: میهمان به مانند این است که از نظر جان و مال به میزبان پناه آورده و میزبان نیز با قبول کردن او، پناهش داده است.
  • میزبان درباره مطالبی صحبت کند که مهمان دوست دارد؛ مگر چیزی که نافرمانی خدا، غیبت و بدگویی از مردم باشد.
  • میزبان در حضور مهمان از کمبود و مشکلات زندگی صحبت نکند.
  • اگر صحبت‌های مهمان باب میل میزبان نبود، خود را ناراحت نشان ندهد؛ بلکه موضوع بحث را عوض کند.
  • میزبان در حضور مهمان با خانواده خود مجادله نکند.
  • بعد از سه روز مهمان را مثل اعضاء خانه در نظر بگیرد و برای او خود را به سختی نیندازد. (در مهمانی بهتر است مهمان از سه روز بیشتر نماند؛ ولی اگر ماند، آن مدت اضافی برای صاحبخانه به عنوان صدقه محسوب می‌شود.)
  • بدرقه کردن مهمان تا در منزل: خوب است میزبان مهمان را موقع رفتن تا در منزل بدرقه کند و آرزو کند مهمان دوباره به منزل او بیاید. آماده کردن غذا و توشه راه و گرفتن سوغاتی‌های محل برای او، از دیگر آداب مهمانداری شمرده شده است.


مطالعه بیشتر

  • محدثی، جواد، اخلاق معاشرت، قم: بوستان کتاب قم، ۱۳۹۰ش.
  • مکارم شیرازی، ناصر، آداب معاشرت در اسلام، قم: مدرسه امام علی‌ابن ابیطالب(ع)، ۱۳۹۳ش.


منابع

  1. محمدی، نور مراد، مهمانداری در اسلام، ناشر مرکز انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، چاپ اول، ۱۳۷۸، ص۴۸.