مدت بارداری حضرت مریم(س)

سؤال

مریم(س) که با معجزه باردار شد، چه مدت، دوره بارداری را گذراند؟

قرآن بارداری حضرت مریم را به‌صورت معجزه و بدون ارتباط جنسی دانسته اما در مورد دوره بارداری حضرت مریم سخنی نمی‌گوید.^[۱] آیت الله مکارم شیرازی از مفسران شیعه معتقد است اين موضوع تاثير چندانى در هدف اين داستان ندارد.^[۱] روايات نیز در اين زمينه نيز مختلف است.^[۱]

برخی مفسران دوره بارداری مریم(ع)‌ را به مانند دیگر زنان دانسته و معتقدند خداوند مدح مریم در این واقعه را در قرآن آورده و اگر دوره بارداری مریم معجزه و کمتر از زنان دیگر بود، باید در قرآن می‌آمد. نبود این مسئله نشان می‌دهد مریم به مانند دیگر زنان دوره بارداری را گذرانده است.^[۲] همچنین ترس مریم از تهمت دیگران نشانه دیگری است که مردم این فرزند را از او دانسته و الا در صورت دوره حمل یک ساعته، کسی احتمال نمی‌داد این فرزند او باشد و به او تهمت بزند. ابن‌کثیر عالم اهل‌سنت قرن هشتم^[۲] و طنطاوی مفسر معاصر اهل‌سنت^[۳] این قول را مشهور دانسته است.

گروهی معتقدند دوره بارداری مریم(ع) نیز معجزه بوده و دوره بارداری مریم یک ساعت بوده است.^[۴] این افراد معتقدند خداوند بلافاصله پس از داستان بارداری به ماجرای زایمان مریم پرداخته و در اینجا از حرف فاء استفاده کرده که به معنای تعقیب و پشت سرهم بودن است.^[۴] برخی روایات نیز این قول را تأیید می‌کند.^[۴]

محمدتقی مدرسی از مفسران معاصر شیعه معتقد دوره شش ماه بارداری قوی‌تر بوده و برخی روایات نیز آن‌را تأیید می‌کند.^[۵] اقوال دیگری مانند هشت ماه^[۶] و ... نیز ذکر شده است.^[۷]

منابع

↑ ^۱٫۰ ^۱٫۱ ^۱٫۲ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج‏۱۳، ص۴۰، تهران، دارالکتب الإسلامیة، ۱۳۷۴ش.
↑ ^۲٫۰ ^۲٫۱ ابن‌کثیر دمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۵، ص۱۹۶، بیروت، دارالکتب العلمیة، منشورات محمدعلی بیضون، ۱۴۱۹ق.
↑ طنطاوی، التفسیر الوسیط للقرآن الکریم، ج۹، ص۲۷، بی‌نا، بی‌جا، بی‌تا.
↑ ^۴٫۰ ^۴٫۱ ^۴٫۲ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۴، ص۲۲۵، بیروت، مؤسسة الطبع و النشر، ۱۴۱۰ق.
↑ مدرسی، سید محمد تقی، من هدی القرآن، ج۷، ص۳۱،‌ تهران، دارمحبی الحسین، ۱۴۱۹ق.
↑ شیخ طوسی، التبیان فی تفسیر القرآن، ج۷، ص۱۲۰، بیروت، داراحیاء التراث العربی، بی‌تا.
↑ فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۲۱، ص۵۲۵، بیروت، داراحیاء التراث العربی، ۱۴۲۰ق.

[:0-1] ۱٫۰ ^۱٫۱ ^۱٫۲ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج‏۱۳، ص۴۰، تهران، دارالکتب الإسلامیة، ۱۳۷۴ش.

[:2-2] ۲٫۰ ^۲٫۱ ابن‌کثیر دمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۵، ص۱۹۶، بیروت، دارالکتب العلمیة، منشورات محمدعلی بیضون، ۱۴۱۹ق.

[3] طنطاوی، التفسیر الوسیط للقرآن الکریم، ج۹، ص۲۷، بی‌نا، بی‌جا، بی‌تا.

[:1-4] ۴٫۰ ^۴٫۱ ^۴٫۲ مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۴، ص۲۲۵، بیروت، مؤسسة الطبع و النشر، ۱۴۱۰ق.

[5] مدرسی، سید محمد تقی، من هدی القرآن، ج۷، ص۳۱،‌ تهران، دارمحبی الحسین، ۱۴۱۹ق.

[6] شیخ طوسی، التبیان فی تفسیر القرآن، ج۷، ص۱۲۰، بیروت، داراحیاء التراث العربی، بی‌تا.

[7] فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۲۱، ص۵۲۵، بیروت، داراحیاء التراث العربی، ۱۴۲۰ق.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]