فلسفه تحریم زنا
فلسفه تحریم زنا چیست؟ چرا اسلام زنا کار را به اشد مجازات محکوم میکند؟
فلسفه تحریم زنا جلوگیری از پیامدهایی همچون قطع نسل، شیوع بیماریهای تناسلی، اختلاط انساب و گسترش ناامنی در جامعه است.
تعریف زنا و حرمت آن
زنا عبارت است از آمیزش مرد و زن بدون عقد ازدواج یا ملکیت.[۱] زنا در دین اسلام حرام و از گناهان کبیره است[۲] و برای مرتکب آن حد در نظر گرفته شده است.[۳] این عمل در ادیان دیگر نیز از آن نهی شده است.[۴]
قرآن کریم در آیه ﴿و لاتَقْرَبُوا الزِّنَا انَّهُ کانَ فَاحِشه و سَآءَ سَبِیلاً؛ و به زنا نزديك مشويد، چرا كه آن همواره زشت و بد راهى است.﴾(اسراء:۳۲) از مسلمانان خواسته است که به این عمل نزدیک نشوند. همچنین در روایتی که امام علی(ع) از پیامبر نقل کرده است: گرفتن صفا و نورانیت از انسان، قطع شدن روزی و تسریع در نابودی انسان ها از عواقب دنیوی این گناه ذکر شده است همچنین غضب پروردگار، سختی حساب و دخول ـ یا خلود ـ در آتش جهنّم از عواقب اخروی آن.[۵]
فلسفه تحریم
در تفسیر نمونه برای حرمت فلسفههایی ذکر شده است:
- جلوگیری از قطع نسل: زنا غالباً باعث سقط جنین و کشتن فرزندان و قطع نسل میگردد؛ زیرا زنان مبتلا به این عمل هرگز حاضر به نگهداری این گونه فرزندان نیستند.
- پیشگیری از شیوع بیماریهای تناسلی: تجربه نشان میدهد که زنا باعث اشاعه انواع بیماریهای تناسلی میشود.
- مانع تحقق هدف ازدواج: هدف از ازدواج تنها اشباع غريزه جنسى نيست، بلكه آرامش روحی و روانی، بقای نسل و تربيت فرزندان از آثار ازدواج است كه بدون اختصاص زن و مرد به يكديگر و تحريم زنا امكانپذير نيست.
- جلوگیری از تزلزل نظام خانواده: اگر زنا شایع گردد، فرزندان نامشروعی در جامعه به و جود میآیند که از عنصر محبت محرومند و روابط اجتماعی که بر پایه روابط خانوادگی بنیان شده متزلزل میگردد.
- جلوگیری از درگیری در جامعه: تجربه نشان میدهد که در کنار انحرافات جنسی بدترین جنایات نیز اتّفاق میافتد و آسایش و امنیت اجتماعی از بین میرود.[۶]
همچنین در تفسیر المیزان در این باره آمده است:
- «اینکه میبینیم تمام اقوام و ملل در همه اعصار این عمل را زشت و فاحشه خواندهاند، برای این بوده که میفهمیدند این عمل باعث فساد انساب و شجرههای خانوادگی و قطع نسل، و ظهور و بروز امراض گوناگون تناسلی گشته، و همچنین علاوه بر این باعث بسیاری از جنایات اجتماعی از قبیل آدمکشی و چاقوکشی و سرقت و جنایات و امثال آن میگردد، ونیز باعث میشود عفّت و حیا و غیرت و مودّت و رحمت در میان افراد اجتماع جای خود را به بیعفتی و بیشرمی و بیغیرتی و دشمنی و شقاوت بدهد.»[۷]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ نجفی، محمدحسن، جواهرالکلام فی شرح شرایع الاسلام، ج۴۱، ص۲۵۸، داراحیاء التراث العربی، بیروت، چاپ هفتم، ۱۳۶۲ش.
- ↑ نجفی، محمدحسن، جواهرالکلام فی شرح شرایع الاسلام، ج۴۱، ص۲۵۸، داراحیاء التراث العربی، بیروت، چاپ هفتم، ۱۳۶۲ش.
- ↑ علامه طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱۳، ص۸۸، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۴۱۷ق.
- ↑ علامه طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱۳، ص۸۸، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۴۱۷ق.
- ↑ طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، بیروت، دارالمعرفه، چاپ دوم، ۱۴۰۸ق/۱۹۸۸م، المجلد۵ و ۶، ص۶۳۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۲، ص۱۰۳–۱۰۴، دارالکتب الاسلامیه، چاپ سی و دوم، تهران، ۱۳۷۴ش.
- ↑ علامه طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱۳، ص۸۷، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۴۱۷ق.