پرش به محتوا

معجزات امامان شیعه برای اثبات امامت

نسخهٔ تاریخ ‏۱ نوامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۶ توسط ذکرالله محمدی (بحث | مشارکت‌ها)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)


سؤال

آیا امامان(ع) برای اثبات مقام امامت، معجزه نموده‌اند؟


انجام معجزه، دلیل و نشانه است، برای اثبات یک مقام الهی؛ امامان شیعه (ع) ، در مواردی که خود صلاح دیده‌اند ، با هدف اثبات مقام امامت خود، برای برخی افراد، معجزاتی و کراماتی نشان داده‌اند.

حقیقت معجزه

معجزه کاری است بر خلاف قوانین طبیعت که با اتکاء به قدرت الهی انجام می‌گیرد؛ این امر، دارای دو علامت است:

  • از راه تعلیم و تعلّم حاصل نمی‌شود و نمی‌توان برای انجام آن، آموزش دید.
  • مغلوب ِ عامل دیگری واقع نمی‌گردد.[۱]

حضرت آیت الله العظمی حاج سید ابوالقاسم خویی (ره) در این مورد می‌فرمایند: معجزه عبارتست از دلیلی که برای اثبات مقامی ارائه می‌گردد. این مقام، چه مقام نبوت باشد یا امامت، دلیل بر صدق مدعا را معجزه می‌گویند که به عنایت الهی صادر شده باشد.[۲] بنابراین، معجزه عبارتست از دلیل اثبات یک مقام الهی؛ امامان معصوم(ع) برای اثبات مقام الهی خود در مواردی که صلاح می‌دیدند، از خود معجزاتی نشان می‌دادند.

معجزات امامان(ع)

امام علی(ع)

از اصبغ بن نباته نقل شده : روزی در محضر امیرالمؤمنین(ع) بودم، عده‌ای از اصحاب، از جمله ابوموسی اشعری، عبدالله بن مسعود، انس بن مالک، ابوهریره و… وارد شدند، به آن حضرت عرض کردند: از معجزاتی که خداوند به شما اختصاص داده ، نشان دهید. حضرت فرمود: شما چگونه هستید و این چه سؤالی است که شما کردید…، خداوند فرموده: «اگر کسی بعد از حجت ایمان نیاورد، به عذاب سخت گرفتار خواهد شد… سپس آنان گفتند: یا امیرالمؤمنین، ما به خدا و رسولش ایمان آوردیم و به او توکل می‌کنیم؛ و بعد، حضرت فرمود: به نام خدا و برکات او با من برخیزید، ما با آن حضرت برخاستیم و درجایی بودیم که هیچگونه آبی در آنجا نبود، در همان حال ناگهان در برابر خود باغ سرسبزی که نهرهایی از آب در آن جاری بود را مشاهده کردیم. به امام(ع) عرض کردیم: یا امیرالمؤمنین، به خدا قسم! این نشانه امامت است و غیر آن را نیز به ما نشان دهید؛ حضرت فرمود: این مرا کافی است و خداوند نیکو وکیل است…[۳]

امام باقر(ع)

از قطب راوندی نقل شده : روزی، ابوصلاح کنانی به خانه امام باقر(ع) می‌رود، در را کوبیده، کنیز و خدمتکار امام(ع) می‌آید. در این هنگام، دست به سوی او برده و اهانتی می‌کند. در این زمان، امام(ع) از خانه صدا می‌زند و می‌فهماند که دیوار خانه مانع از دید آن حضرت نمی‌گردد، سپس وارد خانه شده، به حضرت می‌گوید: به خدا قسم! این کار از روی بی اعتنایی و قصد اهانت نبود. بلکه می‌خواستم بر یقینم بیافزایم. امام(ع) فرمود: اگر گمان داری که این در و دیوار، وسیله‌ای حائل بین من و شما می‌شود، پس فرق میان من و شما چه خواهد بود. بپرهیز که دیگر عملی این‌گونه ناشایست، به جا نیاوری.[۴]

اهل بیت(ع) از مقام و جایگاه والایی برخوردار می‌باشند؛ در راستای اثبات حقانیت و جایگاه والای خود، علامت‌ها و معجزاتی را اظهار داشته‌، و حقایق پوشیده را آشکار نموده‌اند؛ آنچه نقل گردید، قطره ای از دریای معجزات و کرامات اهل بیت(ع) است.


جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ مصباح یزدی، محمد تقی، راه و راهنماشناسی، دفتر انتشارات اسلامی، چ دوم، ۱۳۷۹، ص۶۰.
  2. ↑ خوئی، ابوالقاسم، البیان، قم، چاپ حوزه علمیه، ۱۳۹۴ هـ. ق، ج۱، ص۴۵.
  3. ↑ مجلسی، محمد باقر، بیروت، مؤسسه الوفاء، بحار، ج۴۲، ص۵۴،
  4. ↑ قمی، شیخ عباس، منتهی الامال، انتشارات هجرت، ۱۳۷۱، ج۲، ص۱۹۹.