رنج کودکان و عدل الهی: تفاوت میان نسخهها
جزبدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
{{پاسخ}} | {{پاسخ}} | ||
{{درگاه|کرونا}} | {{درگاه|کرونا}} | ||
[[شرور|شرور]]، رنجها و مشکلات این دنیا براساس [[نظام علت و معلول]] است.<ref>مصباح یزدی، محمد تقی، آموزش فلسفه، ج۱، ص۴۲۴.</ref> در منابع اسلامی آمده: {{عربی|أَبَى اَللَّهُ أَنْ يُجْرِيَ اَلْأَشْيَاءَ إِلاَّ بِأَسْبَابٍ فَجَعَلَ لِكُلِّ شَيْءٍ سَبَباً|ترجمه=خداوند ابا دارد كه كارها را بدون اسباب فراهم آورد. پس براى هر چيزى سبب و وسيلهاى قرار داد}}.<ref> | [[شرور|شرور]]، رنجها و مشکلات این دنیا براساس [[نظام علت و معلول]] است.<ref>مصباح یزدی، محمد تقی، آموزش فلسفه، بیجا، بینا، بیتا، ج۱، ص۴۲۴.</ref> در منابع اسلامی آمده: {{عربی|أَبَى اَللَّهُ أَنْ يُجْرِيَ اَلْأَشْيَاءَ إِلاَّ بِأَسْبَابٍ فَجَعَلَ لِكُلِّ شَيْءٍ سَبَباً|ترجمه=خداوند ابا دارد كه كارها را بدون اسباب فراهم آورد. پس براى هر چيزى سبب و وسيلهاى قرار داد}}.<ref>كلينى، محمد بن يعقوب، الكافي، محقق / مصحح: غفارى على اكبر و آخوندى، محمد، دار الكتب الإسلامية، چاپ چهارم، 1407 ق، ج۱، ص183.</ref> اگر [[خداوند]] مستقیم در نظام عالم و شرور و رنجهای عالم تصرف مینمود، [[جبر]] به وجود میآمد، در حالی که خداوند، انسان را [[اختیار|مختار]] آفریده است. | ||
اگر پدر و مادر، امور قبل از انعقاد نطفه کودک را رعایت نکنند، کودک نارس و ناقص الخلقه به دنیا میآید. | اگر پدر و مادر، امور قبل از انعقاد نطفه کودک را رعایت نکنند، کودک نارس و ناقص الخلقه به دنیا میآید. همچنین اگر کودکی مورد تجاوز قرار گیرد، رنج آن کودک از ناحیه متجاوزان و سوء استفاده افراد شرور است و هیچگاه خداوند به این اعمال راضی نیست، بلکه مورد غضب خداوند است.<ref>صادقی، هادی، درآمدی بر کلام جدید، بیجا، بینا، بیتا، ص۱۷۲.</ref> | ||
افعال و امور خوب یا بدی که از انسانها صادر میشود، به اختیار و اراده | افعال و امور خوب یا بدی که از انسانها صادر میشود، به اختیار و اراده آنها است و خداوند نمیخواهد انسان در انجام کارهایش مجبور باشد؛ در نتیجه نباید از خدا توقع داشته باشیم که جلوی عمل بد و طغیان گنهکاران و کفر کافران و قتل قاتلان را بگیرد. | ||
اما باید توجه داشت که خداوند در مقابل رنجهای افراد بیگناه مانند کودکان که از طرف انسانهای شرور متحمل میشوند، به آنها «پاداش» میدهد. در مورد کودک، خداوند در جهان آخرت، نفع و پاداشی میدهد که تمام درد و رنج کودک در دنیا را جبران نماید.<ref>ر.ک: ترجمه کشف المراد، شیروانی، علی، قم، انتشارات دارالعلم، ج۱، ص۱۸۶.</ref> | اما باید توجه داشت که خداوند در مقابل رنجهای افراد بیگناه مانند کودکان که از طرف انسانهای شرور متحمل میشوند، به آنها «پاداش» میدهد. در مورد کودک، خداوند در جهان آخرت، نفع و پاداشی میدهد که تمام درد و رنج کودک در دنیا را جبران نماید.<ref>ر.ک: حلی، حسن بن یوسف، ترجمه کشف المراد، شیروانی، علی، قم، انتشارات دارالعلم، ج۱، ص۱۸۶.</ref> | ||
{{پایان پاسخ}} | {{پایان پاسخ}} | ||
{{مطالعه بیشتر}} | {{مطالعه بیشتر}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۲۶
رنجی که یک کودک معصوم میکشد، چگونه با عدالت خداوند سازگار است؟
شرور، رنجها و مشکلات این دنیا براساس نظام علت و معلول است.[۱] در منابع اسلامی آمده: «أَبَى اَللَّهُ أَنْ يُجْرِيَ اَلْأَشْيَاءَ إِلاَّ بِأَسْبَابٍ فَجَعَلَ لِكُلِّ شَيْءٍ سَبَباً؛ خداوند ابا دارد كه كارها را بدون اسباب فراهم آورد. پس براى هر چيزى سبب و وسيلهاى قرار داد».[۲] اگر خداوند مستقیم در نظام عالم و شرور و رنجهای عالم تصرف مینمود، جبر به وجود میآمد، در حالی که خداوند، انسان را مختار آفریده است.
اگر پدر و مادر، امور قبل از انعقاد نطفه کودک را رعایت نکنند، کودک نارس و ناقص الخلقه به دنیا میآید. همچنین اگر کودکی مورد تجاوز قرار گیرد، رنج آن کودک از ناحیه متجاوزان و سوء استفاده افراد شرور است و هیچگاه خداوند به این اعمال راضی نیست، بلکه مورد غضب خداوند است.[۳]
افعال و امور خوب یا بدی که از انسانها صادر میشود، به اختیار و اراده آنها است و خداوند نمیخواهد انسان در انجام کارهایش مجبور باشد؛ در نتیجه نباید از خدا توقع داشته باشیم که جلوی عمل بد و طغیان گنهکاران و کفر کافران و قتل قاتلان را بگیرد.
اما باید توجه داشت که خداوند در مقابل رنجهای افراد بیگناه مانند کودکان که از طرف انسانهای شرور متحمل میشوند، به آنها «پاداش» میدهد. در مورد کودک، خداوند در جهان آخرت، نفع و پاداشی میدهد که تمام درد و رنج کودک در دنیا را جبران نماید.[۴]
منابع
- ↑ مصباح یزدی، محمد تقی، آموزش فلسفه، بیجا، بینا، بیتا، ج۱، ص۴۲۴.
- ↑ كلينى، محمد بن يعقوب، الكافي، محقق / مصحح: غفارى على اكبر و آخوندى، محمد، دار الكتب الإسلامية، چاپ چهارم، 1407 ق، ج۱، ص183.
- ↑ صادقی، هادی، درآمدی بر کلام جدید، بیجا، بینا، بیتا، ص۱۷۲.
- ↑ ر.ک: حلی، حسن بن یوسف، ترجمه کشف المراد، شیروانی، علی، قم، انتشارات دارالعلم، ج۱، ص۱۸۶.