اولویت در حضانت

سؤال

چرا در برخی احکام فقهی، اولویت بر مردان در حضانت فرزند وجود دارد؟

درگاه‌ها

در فقه اسلامی، اولویت پدر در حضانت فرزند پس از هفت سالگی مبتنی بر ادله محکم نقلی و مصلحت‌سنجی‌های تربیتی است. روایات معصومین⁠(ع) از جمله فرمایش امام صادق⁠(ع) که می‌فرمایند: «پسر تا هفت سالگی حضانت می‌شود، سپس نزد پدر قرار می‌گیرد» و همچنین سخن امام علی⁠(ع) در مورد دختر، پایه‌های استوار این حکم را تشکیل می‌دهند. از نگاه فقها، این اولویت با توجه به مصالح کودک تبیین می‌شود؛ چرا که پدر در آموزش احکام دینی، مهارت‌های اجتماعی و تأمین نفقه، نقش مؤثری دارد و حضانت نزد او هماهنگی بهتری بین مسئولیت مالی و تربیتی ایجاد می‌کند. با این حال، این اولویت مشروط به شرایطی از جمله اسلام، عقل و بلوغ، و توانایی عملی پدر است و در صورت فقدان هر یک از این شرایط (مانند فسق، جنون یا ناتوانی در تربیت) حق حضانت از پدر سلب می‌شود تا مصلحت عالیه کودک به‌طور کامل حفظ گردد.

همچنین ببینید: حضانت پدر و مادر

ادله فقهی و روایی

مهمترین دلیل در اولویت پدر پس از هفت سالگی، روایات معتبر از معصومین(ع) است. امام صادق(ع) می‌فرمایند:«الغلام یحتضن حتی یستکمل سبع سنین ثم یوضع عند ابیه؛ پسر تا هفت سالگی حضانت می‌شود، سپس نزد پدر قرار می‌گیرد» همچنین روایت امام علی(ع) که می‌فرمایند: «الْجَارِیَةُ مَعَ أُمِّهَا حَتَّی تَبْلُغَ سَبْعَ سِنِینَ ثُمَّ هِیَ مَعَ أَبِیهَا؛ دختر بچه با مادرش است تا هفت سالگی، سپس با پدرش است» بر اولویت پدر در دوره‌های بعدی تأکید دارند و در همین راستا فقها با استناد به قاعده «جلب مصالح و دفع مفاسد» اولویت پدر را توجیه می‌کنند. صاحب جواهر در این زمینه می‌نویسد: «مصلحت کودک پس از هفت سالگی در آن است که تحت حضانت پدر قرار گیرد، زیرا پدر بهتر می‌تواند او را برای زندگی اجتماعی آماده کند و مهارت‌های لازم را به او بیاموزد.»

ادله تربیتی

پس از هفت سالگی، دوره آموزش احکام دینی و مهارت‌های اجتماعی آغاز می‌شود. فقها معتقدند پدر به دلیل مسئولیت شرعی در آموزش احکام و نیز نقش اجتماعی، برای این دوره مناسب‌تر است. همچنین در این سن، کودک نیازمند الگوی همجنس خود است که برای پسران، پدر این نقش را بهتر ایفا می‌کند.از آنجا که پدر مسئول تأمین نفقه کودک است، حضانت نزد او هماهنگی بیشتری بین مسئولیت مالی و تربیتی ایجاد می‌کند. این امر از تشتت در تصمیم‌گیری‌های مالی و تربیتی جلوگیری می‌کند و پس از هفت سالگی، کودک به تدریج برای حضور در جامعه بزرگتر آماده می‌شود. پدر به عنوان نماینده خانواده در جامعه، توانایی بیشتری در آموزش مهارت‌های اجتماعی و معرفی کودک به عرصه‌های اجتماعی دارد و همچنین نظام فقهی اسلام در عین توجه به حقوق مادر، سعی در ایجاد توازن بین حقوق والدین دارد. اولویت مادر در سال‌های اولیه و اولویت پدر در سالهای بعدی، نشاندهنده این توازن است.

شرایط حضانت پدر

اگرچه در فقه اسلامی اولویت‌هایی برای پدر در دوره‌هایی از حضانت در نظر گرفته شده است، اما این اولویت مطلق نبوده و مشروط به شرایط متعددی است. فقها با در نظر گرفتن مصلحت عالیه کودک، استثنائات متعددی برای این قاعده قرار داده‌اند:

همچنین ببینید: ساقط شدن حق حضانت

اسلام

در فقه اسلامی متعدد ذکر شده است که پدر باید مسلمان باشد تا حق حضانت داشته باشد همان‌طور که شیخ طوسی در الخلاف می‌نویسد: برای غیر مسلمان بر مسلمان حق حضانت نیست، هرچند پدر باشد.

عقل و بلوغ

برخورداری از عقل سالم و بلوغ از شرایط اساسی صحت حضانت پدر در فقه اسلامی محسوب می‌شود. پدر باید توانایی درک و تشخیص مصالح کودک را داشته و قادر به تصمیم‌گیری منطقی در امور تربیتی، مالی و سلامتی او باشد. افراد مجنون (دیوانه)، سفیه یا کسانی که به اختلالات شدید روانی مبتلا هستند، به دلیل عدم توانایی در حفظ و تربیت صحیح کودک، از حق حضانت محروم می‌شوند.

توانایی عملی

شرط سومی که پدر باید دارا باشد و در صورت عدم این ویژگی، کودک از تحت حضانت او خارج می‌شود، توانایی عملی برای نگهداری و تربیت کودک می‌باشد و صاحب جواهر در کتابشان فرموده‌اند: «در حاضن شرط است توانایی بر تربیت و حفظ از هلاکت»