مساجد در آیه ۱۸ سوره جن: تفاوت میان نسخه‌ها
آدرس دهی و ویرایش جزیی |
|||
| (۹ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{شروع متن}} | {{شروع متن}} | ||
{{سوال}} | {{سوال}} | ||
خدا در آیه ۱۸ سوره جن می‌فرماید: که مساجد مختص توجه و ذکر خداست و با خدا هیچ‌کسی نخوانید | خدا در آیه ۱۸ سوره جن می‌فرماید: که مساجد مختص توجه و ذکر خداست و با خدا هیچ‌کسی را نخوانید. مقصود از مساجد چیست؟ | ||
{{پایان سوال}} | {{پایان سوال}} | ||
{{پاسخ}} | {{پاسخ}} | ||
خداوند در آیه ۱۸ سوره جن می‌فرماید: {{قرآن|وَ أَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَدًا|ترجمه=و مساجد ویژه خداست، پس هیچ کس را با خدا مپرستید.|سوره=جن|آیه=۱۸}} جمله: {{قرآن|وَ أَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ|ترجمه=و مساجد ویژه خداست،}} به منزله تعليل براى جمله بعد است كه مىفرمايد: «پس با خدا احدى را نپرستيد و نخوانيد»، پس در حقيقت تقدير آيه چنين است: «لا تدعوا مع اللَّه احدا غيره لان المساجد للَّه- با خدا احدى غير او را مخوانيد، براى اينكه مساجد تنها مال او است».<ref name=":0">طباطبايى، محمدحسين، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۲۰، ص۷۶.</ref> | |||
[[امام جواد(ع)]] مراد از مساجد در این آیه را، اعضای هفتگانه بدن دانسته است که در هنگام سجده باید روی زمین قرار گیرند<ref>عياشى، محمد بن مسعود، تفسير العيّاشي، تهران، المطبعه العلمیه، چاپ اول، ۱۳۸۰ق، ج۱، ص۳۲۰.</ref> و طبق روایتی از [[امام صادق(ع)]] این اعضاء عبارتند از: پیشانی، دو کف دست، دو سر زانو و دو سر انگشتان بزرگ پا.<ref>كلينى، محمد بن يعقوب، الكافي، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، دار الكتب الإسلاميه.</ref> | |||
مراد از آیه این است که اعضای هفتگانه برای سجود، به خدا اختصاص دارد و مراد از «تَدْعُوا؛ خواندن» نیز همان سجده است؛ [[امیرالمؤمنین|امیرمومنان(ع)]] آیه را چنین معنا کرده است که سجده و عبادت تنها مخصوص خداوند است و با اعضای بدن غیر او را نباید عبادت کرد.<ref>ابن اشعث، محمد بن محمد، الجعفريات (الأشعثيات)، تهران، مكتبه النينوى الحديثه، چاپ اول، بى تا، ص۱۷۹.</ref> | |||
فخر رازی در تفسیر خود، نظرات مفسران در مقصود از مساجد در این آیه را نقل کرده است: | |||
* مقصود از مساجد هرجایی است که برای نماز و یاد خدا بنا شود. بنابر این قول، آیه، مسجدها، کنیسه‌ها و کلیساها را شامل می‌شود. | |||
* تمام سطح زمین، به دلیل اینکه پیامبر(ص) فرمود: {{عربی|جُعِلَتْ لِيَ اَلْأَرْضُ مَسْجِداً وَ طَهُوراً|ترجمه=زمین سجده گاه و پاک کننده برای من مقرر شده است}} پس در این آیه، گویا خداوند می‌فرماید که بر روی زمین برای غیر خداوند سجده نکنید. | |||
* مساجد را جمع مسجَد (به فتح جیم) به معنای سجود دانسته‌اند که معنای آیه چنین می‌شود: سجده‌ها فقط برای خداوند است و برای غیر خدا سجده نکنید. | |||
* آیه شامل مکه و تمام مساجدی که در آن است، می‌شود.<ref>فخررازی، التفسیر الکبیر (مفاتیح الغیب)، بیروت، دار الکتب العلمیه، چاپ اول، ۱۴۲۱ق، ج۳۰، ص۱۴۳.</ref> | |||
{{پایان پاسخ}}علامه طباطبایی بعد از نقل این دیدگاه‌ها، بر این باور است که آنچه مناسب‌تر است اين است كه: مراد از « براى خدا بودن مواضع سجده از انسان» اين است كه مواضع هفتگانه سجود تشريعا به خدا اختصاص دارد (نه اينكه غير از اين هفت عضو از بدن انسان ملك خدا نيست. نه، همه ملك تكوينى خدا هست و اين هفت عضو تشريعا هم از آن خداست) و مراد از" دعاء" كه فرموده" پس غير خدا را نخوانيد" نيز همان سجده است، چون روشنترين مظاهر و مصاديق عبادت و يا خصوص نماز همان سجده است، و اصلا نماز به خاطر سجده است، كه عبادت ناميده مىشود.<ref name=":0" /> | |||
== منابع == | == منابع == | ||
| خط ۳۶: | خط ۲۶: | ||
}} | }} | ||
{{تکمیل مقاله | {{تکمیل مقاله | ||
| شناسه = | | شناسه =- | ||
| تیترها = | | تیترها =- | ||
| ویرایش = | | ویرایش =شد | ||
| لینک‌دهی = | | لینک‌دهی = | ||
| ناوبری = | | ناوبری = | ||
| خط ۴۷: | خط ۳۷: | ||
| بازبینی = | | بازبینی = | ||
| تکمیل = | | تکمیل = | ||
| اولویت = | | اولویت =ب | ||
| کیفیت = | | کیفیت =ب | ||
}} | }} | ||
{{پایان متن}} | {{پایان متن}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۵۷
سؤال
خدا در آیه ۱۸ سوره جن می‌فرماید: که مساجد مختص توجه و ذکر خداست و با خدا هیچ‌کسی را نخوانید. مقصود از مساجد چیست؟
خداوند در آیه ۱۸ سوره جن می‌فرماید: ﴿وَ أَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَدًا؛ و مساجد ویژه خداست، پس هیچ کس را با خدا مپرستید.﴾(جن:۱۸) جمله: ﴿وَ أَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ؛ و مساجد ویژه خداست،﴾ به منزله تعليل براى جمله بعد است كه مىفرمايد: «پس با خدا احدى را نپرستيد و نخوانيد»، پس در حقيقت تقدير آيه چنين است: «لا تدعوا مع اللَّه احدا غيره لان المساجد للَّه- با خدا احدى غير او را مخوانيد، براى اينكه مساجد تنها مال او است».[۱]
امام جواد(ع) مراد از مساجد در این آیه را، اعضای هفتگانه بدن دانسته است که در هنگام سجده باید روی زمین قرار گیرند[۲] و طبق روایتی از امام صادق(ع) این اعضاء عبارتند از: پیشانی، دو کف دست، دو سر زانو و دو سر انگشتان بزرگ پا.[۳]
مراد از آیه این است که اعضای هفتگانه برای سجود، به خدا اختصاص دارد و مراد از «تَدْعُوا؛ خواندن» نیز همان سجده است؛ امیرمومنان(ع) آیه را چنین معنا کرده است که سجده و عبادت تنها مخصوص خداوند است و با اعضای بدن غیر او را نباید عبادت کرد.[۴]
فخر رازی در تفسیر خود، نظرات مفسران در مقصود از مساجد در این آیه را نقل کرده است:
- مقصود از مساجد هرجایی است که برای نماز و یاد خدا بنا شود. بنابر این قول، آیه، مسجدها، کنیسه‌ها و کلیساها را شامل می‌شود.
- تمام سطح زمین، به دلیل اینکه پیامبر(ص) فرمود: «جُعِلَتْ لِيَ اَلْأَرْضُ مَسْجِداً وَ طَهُوراً؛ زمین سجده گاه و پاک کننده برای من مقرر شده است» پس در این آیه، گویا خداوند می‌فرماید که بر روی زمین برای غیر خداوند سجده نکنید.
- مساجد را جمع مسجَد (به فتح جیم) به معنای سجود دانسته‌اند که معنای آیه چنین می‌شود: سجده‌ها فقط برای خداوند است و برای غیر خدا سجده نکنید.
- آیه شامل مکه و تمام مساجدی که در آن است، می‌شود.[۵]
علامه طباطبایی بعد از نقل این دیدگاه‌ها، بر این باور است که آنچه مناسب‌تر است اين است كه: مراد از « براى خدا بودن مواضع سجده از انسان» اين است كه مواضع هفتگانه سجود تشريعا به خدا اختصاص دارد (نه اينكه غير از اين هفت عضو از بدن انسان ملك خدا نيست. نه، همه ملك تكوينى خدا هست و اين هفت عضو تشريعا هم از آن خداست) و مراد از" دعاء" كه فرموده" پس غير خدا را نخوانيد" نيز همان سجده است، چون روشنترين مظاهر و مصاديق عبادت و يا خصوص نماز همان سجده است، و اصلا نماز به خاطر سجده است، كه عبادت ناميده مىشود.[۱]
منابع
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ طباطبايى، محمدحسين، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۲۰، ص۷۶.
- ↑ عياشى، محمد بن مسعود، تفسير العيّاشي، تهران، المطبعه العلمیه، چاپ اول، ۱۳۸۰ق، ج۱، ص۳۲۰.
- ↑ كلينى، محمد بن يعقوب، الكافي، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، دار الكتب الإسلاميه.
- ↑ ابن اشعث، محمد بن محمد، الجعفريات (الأشعثيات)، تهران، مكتبه النينوى الحديثه، چاپ اول، بى تا، ص۱۷۹.
- ↑ فخررازی، التفسیر الکبیر (مفاتیح الغیب)، بیروت، دار الکتب العلمیه، چاپ اول، ۱۴۲۱ق، ج۳۰، ص۱۴۳.