پرش به محتوا

مدت اسارت اهل‌بیت(ع) پس از واقعه کربلا: تفاوت میان نسخه‌ها

Rezapour (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
علی آزادوار (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۲۰ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۵ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{در دست ویرایش|کاربر=Rezapour}}
 
{{شروع متن}}
{{شروع متن}}
{{سوال}}
{{سوال}}
خط ۵: خط ۵:
{{پایان سوال}}
{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}
{{پاسخ}}
[[پرونده:مراسم نمادین تعزیه اسارت اهل‌بیت امام حسین(ع).jpg|بندانگشتی|مراسم نمادین تعزیه اسارت اهل‌بیت امام حسین(ع)]]
{{درگاه|امام حسین}}
[[فهرست همسران و فرزندان امام حسین(ع)|اهل‌بیت امام حسین(ع)]] به همراه دیگر بازماندگان حادثه کربلا، پس از [[شهادت امام حسین(ع)]]، اسیر شدند.  
[[پرونده:مراسم نمادین تعزیه اسارت اهل‌بیت امام حسین(ع).jpg|بندانگشتی|مراسم نمادین تعزیه اسارت اهل‌بیت امام حسین(ع)|200x200پیکسل]]
 
'''مدت اسارت اهل‌بیت(ع) پس از واقعه کربلا''' را حدود یک ماه تخمین زده‌اند.<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری (تاریخ الامم و الملوک)، تحقیق محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت، روائع التراث العربی، ۱۳۸۷ق، ج۵ ص۴۶۲؛ خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین، تحقیق محمد سماوی، نجف، مطبعة الزهراء، ۱۳۶۷ق، ج۲، ص۷۴.</ref> اهل‌بیت [[امام حسین علیه‌السلام|امام حسین(ع)]]، به همراه دیگر بازماندگان حادثه کربلا، پس از شهادت امام حسین(ع) اسیر شدند.<ref>طبری، تاریخ‌ طبری، ج۵، ص۴۵۵-۴۵۶.</ref>
آغاز اسارتِ اسیران کربلا از روز دهم محرم سال ۶۱ هجری دانسته‌اند. اسیران را در روز دوازدهم محرم، به سوی کوفه حرکت دادند و پس از مدتی حضور در کوفه، به سوی شام برده شدند. کاروان اسیران در روز اول ماه صفر به دمشق رسیدند و چند روزی  نیز در دمشق ماندند. خروج از شام را در روزهای ابتدایی ماه صفر دانسته‌اند. 
 
محققان خروج از دمشق را به معنای پایان اسارت اسیران واقعه کربلا دانسته‌اند و به همین جهت مدت اسارت اهل‌بیت امام حسین(ع) را ده محرم تا روزهای ابتدایی ماه صفر یعنی حدود یک ماه دانسته‌اند.  


اسیر گرفتن زنان و کودکان مسلمان را بدعتی دانسته‌اند که توسط سپاهیان کوفه انجام شد. پیش از این واقعه، زنان و  کودکان مسلمان اسیر نمی‌شدند و امام علی(ع) در سه جنگی که با مسلمانان داشت، زن و فرزند آنان را به اسارت نگرفت.
در [[اعتبار تاریخ طبری|تاریخ طبری]] آغاز اسارتِ اسیران کربلا روز دهم محرم سال ۶۱ق قلمداد شده است.<ref>طبری، تاریخ‌ طبری، ج۵، ص۴۵۵-۴۵۶.</ref> [[اسیران واقعه کربلا|اسیران]] را در روز دوازدهم محرم، به سوی [[کوفه]] حرکت دادند<ref>مفید، محمد بن محمد، الارشاد فی معرفه حجج الله علی العباد، تحقیق موسسه آل البیت، قم، المؤتمر العالمی الالفیه الشیخ المفید، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۱۴.</ref> و پس از مدتی حضور در کوفه به‌سوی شام بردند.<ref>مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۱۴.</ref> کاروان اسیران در روز اول ماه صفر به [[دمشق]] رسیدند و چند روزی نیز در دمشق ماندند.<ref>ابوریحان بیرونی، محمد بن احمد، آثار الباقیة عن القرون الخالیة، مترجم اکبر داناسرشت، تهران، انتشارات امیرکبیر، ۱۳۸۶ش، ص۵۲۷.</ref> خروج از شام در روزهای ابتدایی [[ماه صفر]] بود که روز دقیق آن در منابع به‌طور مختلف و از سه روز<ref>ابن‌کثیر، اسماعیل‌ بن عمر، البدایة و النهایة، تحقیق خلیل شحاده، بیروت، دارالفکر، ۱۳۹۸ق، ج۸، ص۱۹۵.</ref> تا یک ماه<ref>سید بن طاووس، علی بن موسی، الاقبال بالاعمال الحسنة، تحقیق جواد قیومی اصفهانی، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۳۷۶ش، ج۳، ص۱۰۱.</ref> گزارش شده است.


محققان، خروج از دمشق را به معنای پایان اسارتِ اسیران واقعه کربلا دانسته‌اند و به همین جهت مدت اسارت اهل‌بیت امام حسین(ع) را از [[ده محرم]] تا روزهای ابتدایی ماه صفر یعنی حدود یک ماه گفته‌اند.<ref>محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامه امام حسین(ع) بر پایه قرآن حدیث و تاریخ، ترجمه عبدالهادی مسعودی، قم، مؤسسه دار الحديث، ۱۳۸۸ش، ج۸، ص۳۹۳.</ref>
== منابع ==
== منابع ==
{{پانویس}}
{{پانویس}}
خط ۱۹: خط ۱۷:
| شاخه اصلی =تاریخ
| شاخه اصلی =تاریخ
|شاخه فرعی۱ =تاریخ اسلام
|شاخه فرعی۱ =تاریخ اسلام
|شاخه فرعی۲ =کربلا
|شاخه فرعی۲ =واقعه کربلا
|شاخه فرعی۳ =
|شاخه فرعی۳ =
}}
}}
{{تکمیل مقاله
{{تکمیل مقاله
  | شناسه =
  | شناسه =-
  | تیترها =
  | تیترها =-
  | ویرایش =
  | ویرایش =شد
  | لینک‌دهی =
  | لینک‌دهی =شد
  | ناوبری =
  | ناوبری =
  | نمایه =
  | نمایه =
  | تغییر مسیر =
  | تغییر مسیر =شد
  | ارجاعات =
  | ارجاعات =
  | بازبینی =
  | بازبینی =شد
  | تکمیل =
  | تکمیل =
  | اولویت =
  | اولویت =ب
  | کیفیت =
  | کیفیت =ب
}}
}}


خط ۴۰: خط ۳۸:


[[رده:درگاه امام حسین(ع)]]
[[رده:درگاه امام حسین(ع)]]
{{#seo:
|title=از کربلا تا شام چند روز طول کشید - مدت اسارت اهل‌بیت پس از کربلا - ویکی پاسخ
|title_mode=Replaced Title
|keywords=مدت اسارت اهل‌بیت پس از کربلا
|description=مدت اسارت اهل‌بیت(ع) بعد از واقعه کربلا روایت‌های گوناگونی دارد. با بررسی منابع تاریخی، حقیقت این اسارت پررنج را بشناسید. بیشتر بدانید.
}}

نسخهٔ کنونی تا ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۲۱


سؤال

اسارت اهل‌بیت(ع) چه مدت طول کشید؟

درگاه‌ها


مراسم نمادین تعزیه اسارت اهل‌بیت امام حسین(ع)

مدت اسارت اهل‌بیت(ع) پس از واقعه کربلا را حدود یک ماه تخمین زده‌اند.[۱] اهل‌بیت امام حسین(ع)، به همراه دیگر بازماندگان حادثه کربلا، پس از شهادت امام حسین(ع) اسیر شدند.[۲]

در تاریخ طبری آغاز اسارتِ اسیران کربلا روز دهم محرم سال ۶۱ق قلمداد شده است.[۳] اسیران را در روز دوازدهم محرم، به سوی کوفه حرکت دادند[۴] و پس از مدتی حضور در کوفه به‌سوی شام بردند.[۵] کاروان اسیران در روز اول ماه صفر به دمشق رسیدند و چند روزی نیز در دمشق ماندند.[۶] خروج از شام در روزهای ابتدایی ماه صفر بود که روز دقیق آن در منابع به‌طور مختلف و از سه روز[۷] تا یک ماه[۸] گزارش شده است.

محققان، خروج از دمشق را به معنای پایان اسارتِ اسیران واقعه کربلا دانسته‌اند و به همین جهت مدت اسارت اهل‌بیت امام حسین(ع) را از ده محرم تا روزهای ابتدایی ماه صفر یعنی حدود یک ماه گفته‌اند.[۹]

منابع

  1. ↑ طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری (تاریخ الامم و الملوک)، تحقیق محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت، روائع التراث العربی، ۱۳۸۷ق، ج۵ ص۴۶۲؛ خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین، تحقیق محمد سماوی، نجف، مطبعة الزهراء، ۱۳۶۷ق، ج۲، ص۷۴.
  2. ↑ طبری، تاریخ‌ طبری، ج۵، ص۴۵۵-۴۵۶.
  3. ↑ طبری، تاریخ‌ طبری، ج۵، ص۴۵۵-۴۵۶.
  4. ↑ مفید، محمد بن محمد، الارشاد فی معرفه حجج الله علی العباد، تحقیق موسسه آل البیت، قم، المؤتمر العالمی الالفیه الشیخ المفید، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۱۴.
  5. ↑ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۱۴.
  6. ↑ ابوریحان بیرونی، محمد بن احمد، آثار الباقیة عن القرون الخالیة، مترجم اکبر داناسرشت، تهران، انتشارات امیرکبیر، ۱۳۸۶ش، ص۵۲۷.
  7. ↑ ابن‌کثیر، اسماعیل‌ بن عمر، البدایة و النهایة، تحقیق خلیل شحاده، بیروت، دارالفکر، ۱۳۹۸ق، ج۸، ص۱۹۵.
  8. ↑ سید بن طاووس، علی بن موسی، الاقبال بالاعمال الحسنة، تحقیق جواد قیومی اصفهانی، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۳۷۶ش، ج۳، ص۱۰۱.
  9. ↑ محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامه امام حسین(ع) بر پایه قرآن حدیث و تاریخ، ترجمه عبدالهادی مسعودی، قم، مؤسسه دار الحديث، ۱۳۸۸ش، ج۸، ص۳۹۳.