فلسفه نذری دادن برای اهل‌بیت(ع): تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۱۶ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۵ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{شروع متن}}
{{شروع متن}}
{{شاخه
| شاخه اصلی = کلام
|شاخه فرعی۱ = امامت عامه
|شاخه فرعی۲ = توسل
|شاخه فرعی۳ =
}}


{{سوال}}
{{سوال}}
خط ۱۲: خط ۶:


{{پاسخ}}
{{پاسخ}}
[[نذر]] یعنی انسان خود را مُلزَم کند که کار خوبی را برای [[خدا]] انجام دهد یا کار بدی را به خاطر خدا ترک کند. اما فلسفه نذری دادن برای [[اهل‌بیت]] ممکن برای بزرگداشت و تعظیم ائمه(ع)، تقویت نظام اعتقادی [[شیعه]] یا برای رسیدن به حوائج باشد که در این صورت ائمه(ع) را به خاطر احترامی که نزد خداوند متعال دارند، واسطه قرار می‌دهیم تا خداوند به خاطر آنها حاجت‌ها را برآورده نماید.
[[نذر]] یعنی انسان خود را مُلزَم کند که برای [[خدا]] کار خوبی را انجام دهد یا کار بدی را ترک کند. اما فلسفه نذری دادن برای [[اهل بیت]] ممکن است برای بزرگداشت و تعظیم ائمه(ع)، تقویت نظام اعتقادی [[شیعه]] یا برای رسیدن به حاجت‌ها باشد که در این صورت، شخص نذر کننده، ائمه(ع) را به جهت احترامی که نزد خداوند متعال دارند، واسطه قرار می‌دهد تا خداوند حاجت‌ها را برآورده نماید.


==تعریف نذر==
==تعریف نذر==
خط ۱۹: خط ۱۳:


==انواع نذر==
==انواع نذر==
نذری دادن به دو گونه انجام می‌شود:
نذر به دو گونه انجام می‌شود:
 
۱. یک‌وقت نذری دادن همراه با خواندن [[صیغه نذر]] می‌باشد که در این صورت واجب است که به نذر خویش عمل کند و در صورتی که نذر خود را بشکند، باید [[کفّاره]] بپردازد.
 
صیغه نذر «لِلّهِ علیّ کذا» است و به فارسی و سایر لغات هم منعقد می‌شود<ref>طیب، سید عبدالحسین، اطیب البیان فی تفسیر القرآن، ج۳، ص۵۴.</ref> و حتماً باید صیغه نذر به لفظ آورده شود تا نذر واجب شود و شرط اصلی در نذر این است که نام خدا در صیغه برده شود.<ref>امام خمینی، سید روح الله، ترجمه تحریر الوسیله، قم، انتشارات مؤسسه دار العلم، ج۳، ص۳۶۹.</ref>
 
۲. گاهی نذری دادن همراه با صیغه نذر نمی‌باشد و شخص در دل خود نیت می‌کند که عملی را انجام دهد و بعدها به نیت خود عمل می‌کند و عمل کردن به این گونه نذرها واجب نمی‌باشد، چون صیغه نذر خوانده نشده است.
 
لازم است ذکر شود که بیشتر مردم بر طبق قسم دوم عمل می‌کنند.
 
البته متعلّق نذر یا باید اطاعت و عبادت خدای متعال باشد مانند [[نماز]] و [[روزه]] و [[حج]] و مانند اینها از چیزهایی که در صحت آن قربت معتبر است یا امری باشد که شرع آن را مستحب کرده باشد و تقرب به آن صحیح باشد، مانند زیارت مؤمنین و [[تشیع جنازه]] و عیادت بیماران و غیر اینها.<ref>ترجمه تحریر الوسیله، قم، دفتر انتشارات اسلامی، وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم.</ref>
 
پس متعلّق نذر همان طوری که می‌تواند طعام دادن برای بزرگداشت ائمه(ع) باشد، می‌تواند [[قرائت قرآن]]، [[صدقه]] دادن و [[زیارت]] کردن خانه خدا و ائمه(ع) و هدیه کردن ثواب این اعمال به آنها باشد.


==فلسفه نذر==
۱. نیت نذر همراه با خواندن [[صیغه نذر]] باشد که در این صورت واجب است شخص به نذر خویش عمل کند و در صورتی که نذر خود را بشکند، باید [[کفاره]] بپردازد.
نذر ممکن است فلسفه‌های گوناگونی داشته باشد که برخی از آن عبارتند از:


# تقویت انگیزش در جهت سیر و سلوک معنوی.
صیغه نذر «لِلّهِ علیّ» است و به فارسی و سایر لغات هم اشکال ندارد.<ref>طیب، سید عبدالحسین، اطیب البیان فی تفسیر القرآن، ج۳، ص۵۴.</ref> صیغه نذر باید به زبان آورده شود تا نذر واجب شود و شرط اصلی در نذر این است که نام خدا در صیغه برده شود.<ref>امام خمینی، سید روح الله، ترجمه تحریر الوسیله، قم، انتشارات مؤسسه دار العلم، ج۳، ص۳۶۹.</ref>
# نجات از مصائب و رویدادهای سخت.
# رسیدن به مطلوب و برآورده شدن حاجت.
# تقرب الهی.


امّا فلسفه نذری دادن برای ائمه(ع) عبارتند از:
۲. نیت نذر همراه با صیغه نذر نباشد و شخص در دل خود نیت می‌کند که عملی را انجام دهد و بعدها به نیت خود عمل می‌کند و عمل کردن به این گونه نذرها واجب نمی‌باشد، چون صیغه نذر خوانده نشده است.


# نذری دادن برای ائمه(ع)، همچون برگزاری آیین‌های مذهبی، حاکی از بزرگداشت و تعظیم ائمه(ع) می‌باشد. در ایام [[محرم]] شهرهای مختلف ایران شاهد نذورات مختلف می‌باشد که پیوند آنها با ائمه اطهار (ع) و ارزش مقام والای ایشان را نشان می‌دهد.
==نذری دادن برای اهل بیت(ع)==
# نذری دادن برای ائمه(ع) را می‌توان یکی از صور نهادینه برای تبلور جهان بینی و نظام اعتقادی [[شیعه]] دانست. این موضوع در جامعه ما به معنای شیوه‌های نهادینه برای ابراز و تقویت [[ولایت]] است.
فلسفه نذری دادن برای ائمه(ع) می‌تواند برای یکی از این موارد باشد:
# فلسفه دیگری که برای چنین نذوراتی می‌توان ذکر کرد این است که ما برای رسیدن به حوائج خودمان (مثلا شفا یافتن مریضمان) ائمه(ع) را به خاطر احترامی که نزد خدای متعال دارند، واسطه قرار می‌دهیم تا خداوند به خاطر آنها مریضمان را شفا دهد.
نتیجه بحث این که چون نذر از عبادات می‌باشد و قصد قربت در آنها شرط می‌باشد، باید به قصد تقرب الهی انجام شود و اگر شخصی برای ائمه(ع) نذر کند، به منظور این که برای خدا نباشد، چنین نذری نه تنها باطل است، بلکه اصلاً منعقد نمی‌شود و این که در جامعه ما نذری دادن غالباً به منظور بزرگداشت یاد ائمه (ع) می‌باشد.


# نذری دادن برای ائمه(ع)، همچون برگزاری آیین‌های مذهبی، حاکی از بزرگداشت و تعظیم ائمه(ع) باشد. در ایام [[محرم]] شهرهای مختلف ایران شاهد نذرهای مختلف است که پیوند آنها با ائمه اطهار(ع) و ارزش و مقام والای ایشان را نشان می‌دهد.
# نذری دادن برای ائمه(ع) را می‌توان برای نمایش جهان بینی و نظام اعتقادی [[شیعه]] دانست. این موضوع در جامعه ما برای تقویت باور به [[ولایت]] است.
# فلسفه دیگری که برای چنین نذوراتی می‌توان ذکر کرد این است که ما برای رسیدن به حوائج خودمان (مثلا شفا یافتن مریض) ائمه(ع) را به خاطر احترامی که نزد خداوند دارند، واسطه قرار می‌دهیم تا خداوند به خاطر آنها مریض ما را شفا دهد.
همچنین باید به این نکته توجه داشت که نذر از عبادات است و قصد قربت در آن شرط بوده و باید به قصد قربت انجام شود، اما اگر شخصی برای ائمه(ع) نذر کند، به منظور این که برای خدا نباشد، چنین نذری باطل است.
{{مطالعه بیشتر}}
{{مطالعه بیشتر}}


خط ۶۰: خط ۴۰:
== منابع ==
== منابع ==
{{پانویس}}
{{پانویس}}
 
{{شاخه
| شاخه اصلی = کلام
| شاخه فرعی۱ = امامت عامه
| شاخه فرعی۲ = توسل
| شاخه فرعی۳ =فلسفه احکام
}}
{{تکمیل مقاله
{{تکمیل مقاله
  | شناسه =
  | شناسه =شد
  | تیترها =
  | تیترها =شد
  | ویرایش =
  | ویرایش =شد
  | لینک‌دهی =
  | لینک‌دهی =شد
  | ناوبری =
  | ناوبری =
  | نمایه =
  | نمایه =شد
  | تغییر مسیر =
  | تغییر مسیر =شد
  | بازبینی =
| ارجاعات =
| بازبینی نویسنده = 
  | بازبینی =شد
  | تکمیل =
  | تکمیل =
  | اولویت =
  | اولویت =ج
  | کیفیت =
  | کیفیت =ج
}}
}}
{{پایان متن}}
{{پایان متن}}
[[رده:نذر]]
[[رده:امامان شیعه]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۶


سؤال

فلسفه نذری دادن برای اهل بیت(ع) چیست؟


نذر یعنی انسان خود را مُلزَم کند که برای خدا کار خوبی را انجام دهد یا کار بدی را ترک کند. اما فلسفه نذری دادن برای اهل بیت ممکن است برای بزرگداشت و تعظیم ائمه(ع)، تقویت نظام اعتقادی شیعه یا برای رسیدن به حاجت‌ها باشد که در این صورت، شخص نذر کننده، ائمه(ع) را به جهت احترامی که نزد خداوند متعال دارند، واسطه قرار می‌دهد تا خداوند حاجت‌ها را برآورده نماید.

تعریف نذر

نذر در لغت به معنای خوف و ترس است، چنانچه إنذار به معنای إخافه و ترساندن است.[۱] و در شرع عبارت است از این که انسان ملتزم شود کار خیری را برای خدا به جا آورد، یا کاری را که نکردن آن بهتر است، برای خدا ترک کند.[۲]

انواع نذر

نذر به دو گونه انجام می‌شود:

۱. نیت نذر همراه با خواندن صیغه نذر باشد که در این صورت واجب است شخص به نذر خویش عمل کند و در صورتی که نذر خود را بشکند، باید کفاره بپردازد.

صیغه نذر «لِلّهِ علیّ» است و به فارسی و سایر لغات هم اشکال ندارد.[۳] صیغه نذر باید به زبان آورده شود تا نذر واجب شود و شرط اصلی در نذر این است که نام خدا در صیغه برده شود.[۴]

۲. نیت نذر همراه با صیغه نذر نباشد و شخص در دل خود نیت می‌کند که عملی را انجام دهد و بعدها به نیت خود عمل می‌کند و عمل کردن به این گونه نذرها واجب نمی‌باشد، چون صیغه نذر خوانده نشده است.

نذری دادن برای اهل بیت(ع)

فلسفه نذری دادن برای ائمه(ع) می‌تواند برای یکی از این موارد باشد:

  1. نذری دادن برای ائمه(ع)، همچون برگزاری آیین‌های مذهبی، حاکی از بزرگداشت و تعظیم ائمه(ع) باشد. در ایام محرم شهرهای مختلف ایران شاهد نذرهای مختلف است که پیوند آنها با ائمه اطهار(ع) و ارزش و مقام والای ایشان را نشان می‌دهد.
  2. نذری دادن برای ائمه(ع) را می‌توان برای نمایش جهان بینی و نظام اعتقادی شیعه دانست. این موضوع در جامعه ما برای تقویت باور به ولایت است.
  3. فلسفه دیگری که برای چنین نذوراتی می‌توان ذکر کرد این است که ما برای رسیدن به حوائج خودمان (مثلا شفا یافتن مریض) ائمه(ع) را به خاطر احترامی که نزد خداوند دارند، واسطه قرار می‌دهیم تا خداوند به خاطر آنها مریض ما را شفا دهد.

همچنین باید به این نکته توجه داشت که نذر از عبادات است و قصد قربت در آن شرط بوده و باید به قصد قربت انجام شود، اما اگر شخصی برای ائمه(ع) نذر کند، به منظور این که برای خدا نباشد، چنین نذری باطل است.


مطالعه بیشتر

۱ـ توضیح المسائل مراجع، انتشارات دفتر انتشارات اسلامی.

۲ـ احکام عمومی، محمد وحیدی، ج۳، انتشارات هاجر.

جستار‌های وابسته

منابع

  1. سیاح، احمد، فرهنگ بزرگ جامع نوین، ترجمه المنجد، انتشارات اسلام.
  2. توضیح المسائل نه مرجع، انتشارات پیام عدالت، ص۱۴۸۲.
  3. طیب، سید عبدالحسین، اطیب البیان فی تفسیر القرآن، ج۳، ص۵۴.
  4. امام خمینی، سید روح الله، ترجمه تحریر الوسیله، قم، انتشارات مؤسسه دار العلم، ج۳، ص۳۶۹.