سوره لیل: تفاوت میان نسخه‌ها

(ابرابزار)
 
خط ۸: خط ۸:
[[پرونده:سوره لیل.jpeg|بندانگشتی|سوره لیل]]
[[پرونده:سوره لیل.jpeg|بندانگشتی|سوره لیل]]


== معرفی سوره ==
== معرفی و محتوا ==
سوره لیل نود و دومین سوره قرآن، در مکه نازل شده و دارای ۲۱ آیه است‏. این سوره که از سوره‌های مکی است ویژگیهای سوره‌های مکی را دربردارد، مقطعهای آیات کوتاه، محتوای آنها داغ، و عمدتاً ناظر به قیامت و پاداش و کیفر الهی و عوامل و اسباب آن است. در آغاز بعد از ذکر سه سوگند مردم را به دو گروه تقسیم می‌کند: انفاق کنندگان با تقوی، و بخیلانی که منکر پاداش قیامتند، پایان کار گروه اول را خوشبختی و سهولت و آرامش، و پایان کار گروه دوم را سختی و تنگی و بدبختی می‌شمرد. در بخش دیگری از این سوره، بعد از اشاره به این معنی که هدایت بندگان بر خدا است، همگان را از آتش فروزان دوزخ انذار می‌کند. و در آخرین بخش کسانی را که در این آتش می‌سوزند و گروهی را که از آن نجات می‌یابند با ذکر اوصاف معرفی می‌کند.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۲۷، ص۶۶.</ref>
سوره لیل نود و دومین سوره قرآن، در مکه نازل شده و دارای ۲۱ آیه است‏. این سوره مانند دیگر سوره‌های، مقطع‌های آیاتش کوتاه است و عمدتاً ناظر به قیامت و پاداش و کیفر الهی و عوامل و اسباب آن است. در آغاز بعد از ذکر سه سوگند مردم را به دو گروه تقسیم می‌کند: انفاق کنندگان با تقوا، و بخیلانی که منکر پاداش قیامتند، پایان کار گروه اول را خوشبختی و سهولت و آرامش، و پایان کار گروه دوم را سختی و تنگی و بدبختی می‌شمرد. در بخش دیگری از این سوره، بعد از اشاره به این معنی که هدایت بندگان بر خدا است، همگان را از آتش فروزان دوزخ انذار می‌کند. و در آخرین بخش کسانی را که در این آتش می‌سوزند و گروهی را که از آن نجات می‌یابند با ذکر اوصاف معرفی می‌کند.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۲۷، ص۶۶.</ref>


== فضیلت قرائت ==
== فضیلت قرائت ==
[[حضرت محمد(ص)]] درباره فضیلت سوره لیل می‌فرماید: {{عربی|مَنْ قَرَأَهَا أَعْطَاهُ اللَّهُ حَتَّى يَرْضَى وَ عَافَاهُ مِنَ الْعُسْرِ وَ يَسَّرَ لَهُ الْيُسْر|ترجمه=هر کسي اين سوره (ليل) را تلاوت کند، خداوند آن قدر به او می‌بخشد که راضي شود و او را از سختی‌ها نجات می‌دهد و مسير زندگی را برای او آسان می‌سازد.}}<ref>کفعمی، ابراهیم بن علی عاملی، المصباح (جنة الأمان الواقیة)، قم، دار الرضی، چاپ دوم، ۱۴۰۵ ق، ص۴۵۱.</ref>
[[حضرت محمد(ص)]] درباره فضیلت سوره لیل می‌فرماید:هر کسی اين سوره (ليل) را تلاوت کند، خداوند آن قدر به او می‌بخشد که راضی شود و او را از سختی‌ها نجات می‌دهد و مسير زندگی را برای او آسان می‌سازد.<ref>کفعمی، ابراهیم بن علی عاملی، المصباح (جنة الأمان الواقیة)، قم، دار الرضی، چاپ دوم، ۱۴۰۵ ق، ص۴۵۱.</ref>


در روایتی دیگر پیامبر اکرم(ص) در فضیلت تلاوت سوره لیل می‌فرماید: «کسی که این سوره را قبل از خواب پانزده بار قرائت کند، در خوابش جز خوبی نمی‌بیند و دچار پریشانی در خواب نخواهد شد.»<ref>بحرانی، هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، تهران، بنیاد بعثت، چاپ اول، ۱۴۱۵ ق، ج۵، ص۴۶۹.</ref>
در روایتی دیگر پیامبر اکرم(ص) در فضیلت تلاوت سوره لیل می‌فرماید: «کسی که این سوره را قبل از خواب پانزده بار قرائت کند، در خوابش جز خوبی نمی‌بیند و دچار پریشانی در خواب نخواهد شد.»<ref>بحرانی، هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، تهران، بنیاد بعثت، چاپ اول، ۱۴۱۵ ق، ج۵، ص۴۶۹.</ref>

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۰

سؤال

ثواب تلاوت سوره «لیل» و شأن نزول آن چیست؟

درگاه‌ها
واژه-ها.png


سوره لیل، از سوره‌های مکی و جزء سوره‌های مفصلات می‌باشد. این سوره نود و دومین سوره قرآن است و ۲۱ آیه دارد. در مورد فضیلت قرائت این سوره از پیامبر(ص) نقل شده است که هر کسی سوره لیل را قرائت کند خداوند آن قدر به او می‌بخشد که راضی شود و او را از سختی‌ها نجات دهد. این سوره بر اساس شأن نزول آن، در مورد مردی است که حاضر نشد درخت نخل خود را در مقابل نخلی بهشتی که پیامبر برای وی ضمانت می‌کرد به آن حضرت واگذار کند و در نهایت با پیشنهاد مالی توسط شخصی دیگر، آن را فروخت. از همین جهت این سوره درباره بخیلان و سخاوتمندان سخن گفته است.

سوره لیل

معرفی و محتوا

سوره لیل نود و دومین سوره قرآن، در مکه نازل شده و دارای ۲۱ آیه است‏. این سوره مانند دیگر سوره‌های، مقطع‌های آیاتش کوتاه است و عمدتاً ناظر به قیامت و پاداش و کیفر الهی و عوامل و اسباب آن است. در آغاز بعد از ذکر سه سوگند مردم را به دو گروه تقسیم می‌کند: انفاق کنندگان با تقوا، و بخیلانی که منکر پاداش قیامتند، پایان کار گروه اول را خوشبختی و سهولت و آرامش، و پایان کار گروه دوم را سختی و تنگی و بدبختی می‌شمرد. در بخش دیگری از این سوره، بعد از اشاره به این معنی که هدایت بندگان بر خدا است، همگان را از آتش فروزان دوزخ انذار می‌کند. و در آخرین بخش کسانی را که در این آتش می‌سوزند و گروهی را که از آن نجات می‌یابند با ذکر اوصاف معرفی می‌کند.[۱]

فضیلت قرائت

حضرت محمد(ص) درباره فضیلت سوره لیل می‌فرماید:هر کسی اين سوره (ليل) را تلاوت کند، خداوند آن قدر به او می‌بخشد که راضی شود و او را از سختی‌ها نجات می‌دهد و مسير زندگی را برای او آسان می‌سازد.[۲]

در روایتی دیگر پیامبر اکرم(ص) در فضیلت تلاوت سوره لیل می‌فرماید: «کسی که این سوره را قبل از خواب پانزده بار قرائت کند، در خوابش جز خوبی نمی‌بیند و دچار پریشانی در خواب نخواهد شد.»[۳]

و باز آن حضرت می‌فرماید: «کسی که در نماز عشاء این سوره را بخواند، مانند کسی است که ربع قرآن را در نمازش خوانده باشد و نماز او مورد قبول واقع می‌شود».[۴]

شأن نزول سوره

ابن‌عباس درباره شأن نزول سوره لیل می‌گوید: «مردی در میان مسلمانان بود که شاخه یکی از درختان خرمای او بالای خانه مرد فقیر عیال‌مندی قرار گرفته بود. صاحب نخل هنگامی که بالای درخت می‌رفت تا خرماها را بچیند، گاهی چند دانه خرما در خانه مرد فقیر می‌افتاد و کودکانش آن‌ها را برمی‌داشتند. صاحب نخل، خرماها را از دست آن‌ها می‌گرفت، مرد فقیر به پیامبر اکرم(ص) شکایت کرد.

پیامبر(ص) به صاحب نخل فرمود: «این درختی که شاخه‌هایش داخل خانه فلانی آمده به من می‌دهی تا در مقابل آن نخلی در بهشت از آن تو باشد؟ مرد گفت من درختان بسیاری دارم و هیچ‌کدام به خوبی این درخت نیستند (و حاضر به چنین معامله ای نیستم) یکی از یاران پیامبر این کلام را شنید و به پیامبر(ص) عرض کرد: ای رسول خدا اگر من این درخت را از این مرد بخرم همان درخت بهشتی را به من می‌دهی؟ پیامبر فرمود: آری.

آن صحابی رفت و پس از گفتگو با صاحب نخل، آن را در مقابل چهل نخل خرید و آن را به پیامبر(ص) هدیه کرد، پیامبر اکرم نیز آن درخت را به آن مرد فقیر و فرزندانش داد. در این هنگام بود که سوره لیل نازل شد؛ و درباره بخیلان و سخاوتمندان سخن گفت.[۵]

منابع

  1. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش، ج۲۷، ص۶۶.
  2. کفعمی، ابراهیم بن علی عاملی، المصباح (جنة الأمان الواقیة)، قم، دار الرضی، چاپ دوم، ۱۴۰۵ ق، ص۴۵۱.
  3. بحرانی، هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، تهران، بنیاد بعثت، چاپ اول، ۱۴۱۵ ق، ج۵، ص۴۶۹.
  4. بحرانی، هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، تهران، بنیاد بعثت، چاپ اول، ۱۴۱۵ ق، ج۵، ص۴۶۹.
  5. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، بیروت، دار احیاء التراث العربی، ۱۳۷۹ ق، ج۵، ص۵۰۱.