خطای حضرت آدم و محرومیت همه انسان‌ها

از ویکی پاسخ
نسخهٔ تاریخ ‏۷ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۵۶ توسط 127.0.0.1 (بحث) (جایگزینی متن - ' | ارجاعات =' به ' | ارجاعات = | بازبینی نویسنده = ')
سؤال

آیا با عدالت خداوند سازگار است که به خاطر خطای حضرت آدم، تمام نسل او دچار محرومیت از بهشت و این همه مشکلات شوند؟

براساس آیات قرآن، زمین جایگاه و محل استقرار و آسایش همه انسان‌ها است. این تصمیم و خواست الهی بوده و حضرت آدم(ع) تقصیر و دخالتی در این امر نداشته است. همچنین بهشتی که حضرت آدم و حوا در آن بوده‌اند، بهشت موعود نبوده است بلکه از باغ‌های پرنعمت زمین بوده است.

بهشت حضرت آدم

بهشتی که حضرت آدم و حوا در آن بوده‌اند، بهشت موعود نبوده است بلکه از باغ‌های پرنعمت زمین بوده است. محققان چند علت برای این مطلب ذکر کرده‌اند:

  • بهشت موعود قیامت، نعمتی جاودانه است. در آیات زیادی از قرآن به جاودانگی آن اشاره شده و بیرون رفتن از آن ممکن نیست.
  • در روایاتی که از طریق اهل بیت(ع) به ما رسیده به این موضوع تصریح شده است؛ راوی از امام صادق(ع) راجع به بهشت آدم پرسید ـ امام فرمود: «باغی از باغ‌های دنیا بود که خورشید و ماه بر آن می‌تابید و اگر بهشت جاودانی بود، هرگز از آن بیرون رانده نمی‌شد.[۱]
  • ابلیس در بهشت راه ندارد، در آنجا نه وسوسه‌های شیطانی وجود دارد و نه نافرمانی خدا.[۲]
  • بهشت آدم، غیر از بهشت سرای آخرت است چراکه بهشت قیامت برای پایان سیر انسان است و این آغاز سیر آدم بود و نیز این مقدمه اعمال و برنامه‌های او است و آن نتیجه اعمال و برنامه‌هایش.
  • بر اساس آیات و روایات مربوط به تجسم اعمال، بهشت با اعمال انسان ها ساخته می شود و در زمان حضرت آدم انسانی نبوده تا در نتیجه اعمالش بهشت ساخته شود.

زمین جایگاه انسان‌ها

مطابق آیه ۳۶ از سوره بقره، زمین جایگاه و محل استقرار و آسایش همه انسانها است. ﴿وَ لَكمُ‏ْ فىِ الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتَاعٌ إِلىَ‏ حِين؛ و در زمين تا روزگارى، آرامشگاه و برخوردارى خواهيد داشت(بقره:۳۶) این تصمیم و خواست الهی بوده و حضرت آدم(ع) تقصیر و دخالتی در این امر نداشته است. حکمت خداوند همراه با رعایت مصلحت بندگان آن را اقتضا کرده است. در اختیار گذاشتن امکانات و نعمت‌های دنیایی به علاوه نعمت‌های بدنی و جسمی برای انسان، از الطاف پروردگار متعال است تا انسان بتواند از همه اینها بهره برده و برای خانه آخرتش، توشه‌های خوبی مهیا سازد.

منابع

  1. مجلسی، محمد باقر، چاپ آخوندی، بحارالانوار، ج۱۱.
  2. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، دارالکتب الاسلامیه، ج۱، ص۱۸۶.

[[رده:]]