خطای حضرت آدم و محرومیت همه انسان‌ها: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی پاسخ
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۳: خط ۳:
آیا با عدالت خداوند سازگار است که به خاطر خطای حضرت آدم، تمام نسل او دچار محرومیت از بهشت و این همه مشکلات شوند؟
آیا با عدالت خداوند سازگار است که به خاطر خطای حضرت آدم، تمام نسل او دچار محرومیت از بهشت و این همه مشکلات شوند؟
{{پایان سوال}}
{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}براساس آیات قرآن، زمین جایگاه، محل استقرار و آسایش همه انسان‌ها است. این تصمیم و خواست الهی بوده و حضرت آدم(ع) تقصیر و دخالتی در این امر نداشته است. همچنین بهشتی که حضرت آدم و حوا در آن بوده‌اند، بهشت موعود نبوده است بلکه از باغ‌های پرنعمت زمین بوده است.  
{{پاسخ}}براساس آیات قرآن، زمین جایگاه و محل استقرار و آسایش همه انسان‌ها است. این تصمیم و خواست الهی بوده و حضرت آدم(ع) تقصیر و دخالتی در این امر نداشته است. همچنین بهشتی که حضرت آدم و حوا در آن بوده‌اند، بهشت موعود نبوده است بلکه از باغ‌های پرنعمت زمین بوده است.  


== بهشت حضرت آدم ==
== بهشت حضرت آدم ==
خط ۱۶: خط ۱۶:
* ابلیس در بهشت راه ندارد، در آنجا نه وسوسه‌های شیطانی وجود دارد و نه نافرمانی خدا.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، دارالکتب الاسلامیه، ج۱، ص۱۸۶.</ref>
* ابلیس در بهشت راه ندارد، در آنجا نه وسوسه‌های شیطانی وجود دارد و نه نافرمانی خدا.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، دارالکتب الاسلامیه، ج۱، ص۱۸۶.</ref>


* بهشت آدم، غیر از بهشت سرای دیگر است چراکه بهشت قیامت برای پایان سیر انسان است و این آغاز سیر آدم بود و نیز این مقدمه اعمال و برنامه‌های او است و آن نتیجه اعمال و برنامه‌هایش.
* بهشت آدم، غیر از بهشت سرای آخرت است چراکه بهشت قیامت برای پایان سیر انسان است و این آغاز سیر آدم بود و نیز این مقدمه اعمال و برنامه‌های او است و آن نتیجه اعمال و برنامه‌هایش.
 
* بر اساس آیات و روایات مربوط به تجسم اعمال، بهشت با اعمال انسان ها ساخته می شود و در زمان حضرت آدم انسانی نبوده تا در نتیجه اعمالش بهشت ساخته شود.


== زمین جایگاه انسان‌ها ==
== زمین جایگاه انسان‌ها ==
خط ۳۵: خط ۳۷:
  | لینک‌دهی =
  | لینک‌دهی =
  | ناوبری =
  | ناوبری =
  | نمایه =
  | نمایه =شد
  | تغییر مسیر =
  | تغییر مسیر =
  | ارجاعات =
  | ارجاعات =
خط ۴۴: خط ۴۶:
}}
}}
{{پایان متن}}
{{پایان متن}}
[[رده:بهشت]]
[[رده:آفرینش انسان]]

نسخهٔ ‏۶ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۳۷

سؤال

آیا با عدالت خداوند سازگار است که به خاطر خطای حضرت آدم، تمام نسل او دچار محرومیت از بهشت و این همه مشکلات شوند؟

براساس آیات قرآن، زمین جایگاه و محل استقرار و آسایش همه انسان‌ها است. این تصمیم و خواست الهی بوده و حضرت آدم(ع) تقصیر و دخالتی در این امر نداشته است. همچنین بهشتی که حضرت آدم و حوا در آن بوده‌اند، بهشت موعود نبوده است بلکه از باغ‌های پرنعمت زمین بوده است.

بهشت حضرت آدم

بهشتی که حضرت آدم و حوا در آن بوده‌اند، بهشت موعود نبوده است بلکه از باغ‌های پرنعمت زمین بوده است. محققان چند علت برای این مطلب ذکر کرده‌اند:

  • بهشت موعود قیامت، نعمتی جاودانه است. در آیات زیادی از قرآن به جاودانگی آن اشاره شده و بیرون رفتن از آن ممکن نیست.
  • در روایاتی که از طریق اهل بیت(ع) به ما رسیده به این موضوع تصریح شده است؛ راوی از امام صادق(ع) راجع به بهشت آدم پرسید ـ امام فرمود: «باغی از باغ‌های دنیا بود که خورشید و ماه بر آن می‌تابید و اگر بهشت جاودانی بود، هرگز از آن بیرون رانده نمی‌شد.[۱]
  • ابلیس در بهشت راه ندارد، در آنجا نه وسوسه‌های شیطانی وجود دارد و نه نافرمانی خدا.[۲]
  • بهشت آدم، غیر از بهشت سرای آخرت است چراکه بهشت قیامت برای پایان سیر انسان است و این آغاز سیر آدم بود و نیز این مقدمه اعمال و برنامه‌های او است و آن نتیجه اعمال و برنامه‌هایش.
  • بر اساس آیات و روایات مربوط به تجسم اعمال، بهشت با اعمال انسان ها ساخته می شود و در زمان حضرت آدم انسانی نبوده تا در نتیجه اعمالش بهشت ساخته شود.

زمین جایگاه انسان‌ها

مطابق آیه ۳۶ از سوره بقره، زمین جایگاه و محل استقرار و آسایش همه انسانها است. ﴿وَ لَكمُ‏ْ فىِ الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتَاعٌ إِلىَ‏ حِين؛ و در زمين تا روزگارى، آرامشگاه و برخوردارى خواهيد داشت(بقره:۳۶) این تصمیم و خواست الهی بوده و حضرت آدم(ع) تقصیر و دخالتی در این امر نداشته است. حکمت خداوند همراه با رعایت مصلحت بندگان آن را اقتضا کرده است. در اختیار گذاشتن امکانات و نعمت‌های دنیایی به علاوه نعمت‌های بدنی و جسمی برای انسان، از الطاف پروردگار متعال است تا انسان بتواند از همه اینها بهره برده و برای خانه آخرتش، توشه‌های خوبی مهیا سازد.

منابع

  1. مجلسی، محمد باقر، چاپ آخوندی، بحارالانوار، ج۱۱.
  2. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، دارالکتب الاسلامیه، ج۱، ص۱۸۶.