بهشت مادی

سؤال

چرا توصیف بهشت بیشتر بر لذات مادی تمرکز دارد، در حالی که هدف دین باید رشد معنوی باشد؟

بهشت، که در متون دینی غالباً با واژه عربی جنّت از آن یاد می‌شود، جایگاهی است که بر اساس وعده‌های الهی، در عالم آخرت برای پاداش مؤمنان و صالحان در نظر گرفته شده است. بیش از دویست آیه در قرآن کریم و همچنین حجم گسترده‌ای از روایات منقول از معصومان، به توصیف این مکان اختصاص یافته‌اند. این منابع به ابعادی از بهشت نظیر وسعت و گستره مکانی، ساختار و تعدد احتمالی آن، انواع نعمت‌های مهیا و ویژگی‌های مادی و غیرمادی این مواهب می‌پردازند. بهشت به عنوان محلی عاری از هرگونه ملال، نقص یا محدودیت معرفی شده است. نعمت‌های آن نامحدود توصیف گشته و وسعت آن فراتر از ظرفیت ادراک بشری دانسته شده است.

ساکنان بهشت، مشهور به بهشتیان، به هرآنچه که تمایل داشته باشند دسترسی خواهند داشت. با این حال، والاترین موهبت و نعمت در بهشت، دستیابی به مقام رضوان و خشنودی تامّ خداوند از بندگان مؤمن برشمرده شده است. همچنین، بر اساس متون دینی، بهشت دارای درجات و مراتبی است که متناسب با جایگاه معنوی و اعمال افراد تقسیم‌بندی شده و افراد در این موهبت‌ها یکسان نیستند. در ادبیات روایی، در خصوص تعداد درهای ورودی بهشت اعداد متفاوتی ذکر شده، که عالمان دینی آن را دلیلی بر وجود تفاوت در مسیرها و مراتب معنوی ورود به این ساحت الهی دانسته‌اند. نعمت‌های بهشت شامل هر دو بخش جسمانی و معنوی است. بنا بر احادیث معصومان، زندگی در بهشت فاقد هرگونه تکلیف شرعی است و احکام حرام و واجب در آنجا جاری نیست.

توصیف بهشت با لذات مادی مانند باغ‌ها، نهرها و غذاها نه به دلیل محدود بودن بهشت به امور مادی، بلکه به دلیل محدودیت درک و تصور انسان‌های دنیایی است. هدف غایی دین، رسیدن به کمال معنوی و رضوان و لقاء الهی است که بالاترین مقام بهشت است؛ اما چون ذهن انسان‌ بیشتر با محسوسات و مادیات مأنوس است، خداوند برای فهم همه انسان‌ها، از نمونه‌های دنیوی برای ترسیم نعمت‌های اخروی استفاده می‌کند تا تصور کلی از عظمت بهشت برای همه ممکن شود. در واقع، نعمت‌های مادی مذکور در قرآن، اشاره‌ای قابل درک به حقایقی بسیار والاتر و ناشناخته مانند قرب الهی و لذت‌های روحی هستند که حقیقت آن‌ها با هیچ معیار مادی یا ذهنی دنیوی قابل توصیف نیست.

بهشت جایگاه ابدی نیکوکاران

در دین اسلام، بهشت به‌عنوان اقامتگاه جاودانه و ابدی نیکوکاران پس از حیات دنیوی شناخته می‌شود. دستیابی به این ساحت والا، در حقیقت، میراثی است که در پیوند با اعمال اختیاری و صالح انسان‌ها به آنان واگذار می‌گردد. این منزلگاه در متون دینی کراراً با عنوان بهشت موعود مورد اشاره قرار گرفته است. بهشت به‌ مثابه مقصد نهایی و غایت کمال سیر معنوی بشر محسوب می‌شود. این عالَم برتر که وصول به آن مستلزم گذر از عوالم مادون است، تجلی کامل سعادت، خیر، نعیم و سرور تلقی می‌گردد. بر اساس دیدگاه کلامی، هدف اصلی از آفرینش انسان، در نهایت، وصول به همین مقام جاودانه است.

مرتضی مطهری بیان می‌دارد که بهشت پاداشی مجزا از وجود انسان نیست، بلکه تجسم و تحقق عینی همان اعمال اختیاری است که فرد در دنیا انجام داده است. به این ترتیب، وجود بهشت به‌عنوان پاداش، وابسته به فعل ارادی انسان است و در غیاب کنش‌های نیکوی اختیاری، بهشتی نیز متصور نخواهد بود.

ابعاد و مراتب بهشت

توصیفات قرآن کریم از جهان پس از مرگ، شامل هر دو جنبه مادی و روحانی است. قرآن گاهی با ذکر نعمت‌های مادی نظیر باغ‌های دل‌انگیز، سایه‌های فرح‌بخش، خوراکی‌ها، ظروف باشکوه، شراب طهور، لباس‌ها و زیورآلات فاخر و همسران زیبا، بهشت را وصف می‌کند. و گاهی نیز بر نعمت‌های معنوی مانند رضوان الهی و نشاط باطنی تأکید می‌ورزد. بهشت با چهار نام ذکر شده است: جنت عدن، جنت فردوس، جنت نعیم و جنت مأوی. در روایتی از امام باقر(ع) آمده است: «بهشت‌هایی که در قرآن مطرح‌اند عبارت اند از: بهشت عدن، بهشت فردوس، بهشت نعیم، بهشت مأوی».

بهشت روحانی از نظر رتبه و مقام، فراتر از بهشت مادی و لذات جسمانی قرار دارد. قرآن کریم پس از ذکر نعمت‌های مادی در سوره توبه، می‌فرماید: ﴿و رضوانٌ مِن اللهِ اکبر؛ مقام رضایت و خشنودی پروردگار از تمام نعمت‌های مادی مذکور برتر است.﴾(توبه:72) لازم به ذکر است که برخی از مراتب بهشت روحانی، مانند نعمت‌های مادی، برای همه مؤمنان نیست و مخصوص گروهی خاص از آنان است. چنان‌که قرآن در سوره معارج، می‌فرماید: ﴿أَيَطْمَعُ كُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ۝كَلَّا ۖ إِنَّا خَلَقْنَاهُمْ مِمَّا يَعْلَمُونَ؛ آیا هر یک از آنان طمع دارد که او را در بهشت پرنعمت درآورند؟! این چنین نیست، ما آنان را از آنچه خود می دانند (آبی گندیده و بی مقدار) آفریدیم.﴾(معارج:38و39)

حکمت توصیف به مادیات

با وجود برتری نعمت‌های روحانی، این نکته قابل توجه است که توصیفات قرآن از بهشت بیشتر با اوصاف مادی بیان شده است. در این رابطه حدیث نبوی قدسی نیز آمده است که خداوند برای بندگان خود چیزهایی آماده کرده که «نه چشمی دیده و نه گوشی شنیده و نه به قلب بشری خطور کرده است». دلیل این امر به محدودیت ادراک مخاطب برمی‌گردد:

1. انس با مادیات: ذهن اغلب انسان‌ها به دلیل انس با امور دنیوی و مادی، برای تصور و شناخت بهشت از طریق اوصاف صرفاً معنوی و روحانی، دچار مشکل و حتی عجز است.
2. عجز از درک مقامات: بیشتر افراد توانایی درک و تصور مقامات و مفاهیم معنوی بهشت را که در درجه بالایی قرار دارند، ندارند.
3. پنهان بودن حقیقت: حقیقت کامل نعمت‌های اخروی از ما پنهان است. قرآن می‌فرماید: ﴿فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَا أُخْفِیَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْیُنٍ؛ هیچ کس نمی‌داند چه پاداش‌هایی که مایه روشنایی چشم‌هاست برای آنان نهفته شده﴾(سجده:17)

از این‌رو، خداوند متعال برای فهم همگانی، از بیان نعمت‌های مادی که قابل درک برای عموم هستند، استفاده کرده و در مقابل، لذت‌ها و نعمت‌های روحانی را به‌صورت کلی و مجمل مورد اشاره قرار داده است.

https://fa.wikishia.net/view/%D8%A8%D9%87%D8%B4%D8%AA

https://gemini.google.com/app/e913dee7c5ea00d9

https://ensani.ir/file/download/article/1612001176-10361-99-97.pdf

https://www.islamquest.net/fa/archive/fa8998

جستارهای وابسته

• ش
• ش
• ش
• ش
• ش
• ش