رابطه حضرت فاطمه و ابوبکر: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
فدک، در زمان پیامبر، بدون لشکرکشی به دست مسلمانان افتاد.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=تاریخ الامم و الملوک|سال=1387|نام=محمد بن جریر|نام خانوادگی=طبری|ناشر=بیروت، دارالتراث|جلد=3|صفحه=15}}</ref> عالمان مسلمان با استناد به آیه فیء(سوره حشر، آیه 7)، اموالی که بدون جنگ و درگیری به دست مسلمانان میافتد را مختص پیامبر میدانند.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مفاتیح الغیب|سال=1420|نام=محمد بن عمر|نام خانوادگی=فخر رازی|ناشر=بیروت، دار احیاء التراث العربی|جلد=29|صفحه=506}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=المیزان فی تفسیر القرآن|سال=1417|نام=سید محمدحسین|نام خانوادگی=طباطبایی|ناشر=قم، انتشارات جامعه مدرسین|جلد=19|صفحه=203}}</ref> | فدک، در زمان پیامبر، بدون لشکرکشی به دست مسلمانان افتاد.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=تاریخ الامم و الملوک|سال=1387|نام=محمد بن جریر|نام خانوادگی=طبری|ناشر=بیروت، دارالتراث|جلد=3|صفحه=15}}</ref> عالمان مسلمان با استناد به آیه فیء(سوره حشر، آیه 7)، اموالی که بدون جنگ و درگیری به دست مسلمانان میافتد را مختص پیامبر میدانند.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مفاتیح الغیب|سال=1420|نام=محمد بن عمر|نام خانوادگی=فخر رازی|ناشر=بیروت، دار احیاء التراث العربی|جلد=29|صفحه=506}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=المیزان فی تفسیر القرآن|سال=1417|نام=سید محمدحسین|نام خانوادگی=طباطبایی|ناشر=قم، انتشارات جامعه مدرسین|جلد=19|صفحه=203}}</ref> | ||
مفسران شیعه و گروهی از مُحَدّثان اهلسنت نقل کردهاند پیامبر پس از نزول آیه {{قرآن|وَآتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ | مفسران شیعه و گروهی از مُحَدّثان اهلسنت نقل کردهاند پیامبر پس از نزول آیه {{قرآن|وَآتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ|ترجمه=و حق خویشاوند را بده|سوره=اسراء|آیه=آیه 26}}؛ فدک را به فاطمه بخشید.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=فروغ ولایت|سال=1380|نام=جعفر|نام خانوادگی=سبحانی|ناشر=قم، مؤسسه امام صادق(ع)|صفحه=219}}</ref> از علمای اهلسنت جلالالدین سیوطی در الدرالمنثور،<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=الدر المنثور|نام=جلالالدین|نام خانوادگی=سیوطی|ناشر=بیروت، دار المعرفة للطباعة والنشر|جلد=2|صفحه=158}}</ref> متقی هندی در کَنزالعُمال،<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=کنز العُمال|سال=1419|نام=علی بن حسامالدین|نام خانوادگی=متقی هندی|ناشر=بیروت، موسسة الرسالة|جلد=2|صفحه=158}}</ref> حاکم حسکانی در شواهد التنزیل،<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=شواهد التنزیل|نام=عبیدالله بن احمد|نام خانوادگی=حاکم حسکانی|ناشر=مؤسسة النشر الطبع و النشر|جلد=1|صفحه=439}}</ref> قُندوزی در ینابیع المَودة<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=ینابیع المودة|سال=1422|نام=سلیمان بن ابراهیم|نام خانوادگی=قندوزی|ناشر=قم، دار الاسوة|جلد=1|صفحه=138}}</ref> و دیگران<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=فدک و العوالی او الحوایط السبعه فی الکتاب و السنة و التاریخ و الادب|سال=1426|نام=محمدباقر|نام خانوادگی=حسینی جلالی|ناشر=مشهد، دبیرخانه کنگره میراث علمی و معنوی حضرت زهرا(س)|صفحه=146 ـ 149}}</ref> این مطلب را نقل کردهاند. | ||
== رابطه فدک با امامت == | == رابطه فدک با امامت == | ||
نسخهٔ ۹ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۳۲
چرا فاطمه زهرا(س) پس از غصب فدک، تا پایان عمر با ابوبکر سخن نگفت؟

مقدمه
«فدک» روستایی است در شمال مدینه به فاصله حدود ۱۴۰ یا ۱۵۰کیلومتر از آن[۱] که یهودیان در آن زندگی میکردند.[۲][۳] این منطقه مزارع، باغات و نخلستانهای بسیاری داشت.[۱]
بخشیدن فدک به فاطمه
فدک، در زمان پیامبر، بدون لشکرکشی به دست مسلمانان افتاد.[۴] عالمان مسلمان با استناد به آیه فیء(سوره حشر، آیه 7)، اموالی که بدون جنگ و درگیری به دست مسلمانان میافتد را مختص پیامبر میدانند.[۵][۶]
مفسران شیعه و گروهی از مُحَدّثان اهلسنت نقل کردهاند پیامبر پس از نزول آیه ﴿وَآتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ؛ و حق خویشاوند را بده﴾(اسراء:آیه 26)؛ فدک را به فاطمه بخشید.[۷] از علمای اهلسنت جلالالدین سیوطی در الدرالمنثور،[۸] متقی هندی در کَنزالعُمال،[۹] حاکم حسکانی در شواهد التنزیل،[۱۰] قُندوزی در ینابیع المَودة[۱۱] و دیگران[۱۲] این مطلب را نقل کردهاند.
رابطه فدک با امامت
گفته شده است فدک سَمبل امامت و دادن آن به فاطمه برای این بوده است تا منبع درآمدی برای بیت امامت باشد. همچنین پیامبر آن را به حضرت فاطمه(س) داد نه علی(ع) تا به راحتی نتوانند آن را غصب کنند.[۱۳] برای اثبات این دیدگاه به روایتی استناد شده است که بر اساس آن هارون عباسی از امام کاظم(ع) خواست تا حدود فدک را تعیین کند و امام مرزهای حکومت عباسی[۱۴] و حتی بیشتر از آن را تعیین کرد. هارون هم گفت دیگر برای ما چیزی نمیماند.[۱۵] همچنین در روایتی که از اُماَیمن نقل شده است فاطمه از پیامبر(ص) خواست فدک را به او ببخشد که اگر در آینده نیاز و احتیاجی داشته باشد به سبب آن برطرف گردد.[۱۶]
مصادره فدک و دادخواهی فاطمه
فدک تا زمان وفات پیامبر(ص) در دست حضرت فاطمه(س) بود و افرادی به عنوان وکیل، کارگزار و کارگر در آن کار میکردند.[۱۷][۱۸] پس از به خلافت رسیدن ابوبکر، او اعلام کرد فدک ملک کسی نیست؛ ازاینرو آن را به نفع خلافت مصادره کرد.[۱۹][۲۰] مالکیت فدک در دوران عمر بن خطاب[۲۱] و عثمان[۲۲] نیز به خاندان پیامبر(ص) بازنگشت.
دادخواهی فاطمه
پس از تصرف فدک، فاطمه(س) از ابوبکر ان را مطالبه کرد. ابوبکر گفت: از پیامبر(ص) شنیده است که اموالش پس از او به مسلمانان میرسد و از او میراثی نمیماند[۲۳] فاطمه(س) پاسخ داد: «پدرم این ملک را به من بخشیده است.» ابوبکر از فاطمه(س) برای اثبات ادعایش شاهد خواست. به نقل برخی منابع حضرت علی(ع) و امایمن شهادت دادند[۲۴] و بنابر برخی دیگر، امایمن و یکی از موالی پیامبر(ص)[۲۵] و بنابر برخی دیگر امام علی(ع)، امایمن و حسنین[۲۶] گواه شدند. ابوبکر پذیرفت و کاغذی نوشت تا کسی به فدک دستدرازی نکند. هنگامی که فاطمه(س) از مجلس بیرون رفت، عمر بن خطاب نوشته را گرفت و پاره کرد.[۲۷][۲۸] البته بنابر برخی منابع اهلسنت ابوبکر شاهدان فاطمه را نپذیرفت و دو مرد را برای شهادت طلبید.[۲۹]
خطبه فدکیه
پس از بینتیجه ماندن دادخواهی فاطمه(س) نزد ابوبکر، فاطمه به مسجد پیامبر رفت و خطبهای را در جمع صحابه خواند. فاطمه(س) در این سخنرانی که به خطبه فدکیه مشهور است[۳۰] از غصب خلافت گفت و سخن ابوبکر که پیامبران ارث نمیگذارند را تکذیب کرد که طبق چه قانونی او را از ارث پدر محروم کرده است؟! آیا آیهای از قرآن چنین گفته است؟! و سپس او را به دادگاه خداوند در روز رستاخیز واگذار کرد و یاران پیامبر را به پرسش گرفت چرا در مقابل این ستمها ساکت نشستهاند. فاطمه(س) گفت که آنچه آنان (ابوبکر و اطرافیانش) کردهاند، شکستن سوگند است و در پایان خطبه، ننگ کار آنان را جاودانی و سرانجام آن را دوزخ خواند.[۳۱]
نارضایتی فاطمه تا پایان عمر
بنا بر روایاتی که در صحیح بخاری از صحاح اهلسنت نقل شده است حضرت فاطمه(س) از ابوبکر و عمر ناراحت شد و تا زمان شهادت بر آن دو غضبناک بود.[۳۲] روایات دیگری نیز با همین مضمون از اهلسنت نقل شده است.[۳۳] نقل شده است ابوبکر و عمر برای جلب رضایت فاطمه(س) تصمیم گرفتند با او دیدار کنند؛ اما فاطمه نپذیرفت. آنان سپس با واسطه قراردادن امام علی(ع) با فاطمه دیدار کردند. سپس آن دو به خانه وارد شدند و فاطمه(س) از آنان رو برگرداند. ابوبکر سخن آغاز کرد و کارهای صورت گرفته را توجیه کرد تا آنکه فاطمه(س) سخن آغاز کرد و فرمود: "اگر حدیثی را از رسول خدا(ص) نقل کنم آن را میپذیرید؟" آنها گفتند: آری. فاطمه(س) فرمود: "شما را به خدا قسم، آیا رسول خدا(ص) نمیفرمود: "رضای فاطمه رضای من و خشم او خشم من است؛ هر که او را دوست دارد مرا دوست داشته و هر که او را راضی کند مرا راضی کرده است و هر که او را غضبناک سازد مرا غضبناک کرده". عمر و ابوبکر گفتند: آری، این سخن را از رسول خدا شنیدیم. فاطمه(س) فرمود: "من، خداوند و فرشتگانش را شاهد میگیرم که شما دو نفر مرا غضبناک کرده و راضی نکردید و اگر رسول خدا را ملاقات کنم از شما دو نفر به ایشان شکایت خواهم کرد". ابوبکر گفت: "من به خدا پناه میبرم از غضب او و غضب تو ای فاطمه!" و سپس شروع به گریه کرد و شدید میگریست. فاطمه(س) هم به او فرمود: "به خدا قسم تو را پس از هر نمازم نفرین خواهم کرد". ابوبکر، گریان از خانه خارج شد؛ مردم گرد او جمع شدند و او به آنان میگفت: از بیعت من دست بردارید.[۳۴][۳۵][۳۶]
منابع
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ یاقوت حموی، یاقوت بن عبدالله (۱۹۹۵). معجم البلدان. ج۴. بیروت، دارصادر. ص۲۳۸.
- ↑ بلادی، عاتق بن غیث (۱۴۳۱). معجم معالم الحجاز. ج۲. مکه، مؤسسة الریان. ص۲۰۶.
- ↑ سبحانی، جعفر (۱۳۴۶). مقاله حوادث سال هفتم هجرت: سرگذشت فدک، مجله مکتب اسلام. ص۱۴.
- ↑ طبری، محمد بن جریر (۱۳۸۷). تاریخ الامم و الملوک. ج۳. بیروت، دارالتراث. ص۱۵.
- ↑ فخر رازی، محمد بن عمر (۱۴۲۰). مفاتیح الغیب. ج۲۹. بیروت، دار احیاء التراث العربی. ص۵۰۶.
- ↑ طباطبایی، سید محمدحسین (۱۴۱۷). المیزان فی تفسیر القرآن. ج۱۹. قم، انتشارات جامعه مدرسین. ص۲۰۳.
- ↑ سبحانی، جعفر (۱۳۸۰). فروغ ولایت. قم، مؤسسه امام صادق(ع). ص۲۱۹.
- ↑ سیوطی، جلالالدین. الدر المنثور. ج۲. بیروت، دار المعرفة للطباعة والنشر. ص۱۵۸.
- ↑ متقی هندی، علی بن حسامالدین (۱۴۱۹). کنز العُمال. ج۲. بیروت، موسسة الرسالة. ص۱۵۸.
- ↑ حاکم حسکانی، عبیدالله بن احمد. شواهد التنزیل. ج۱. مؤسسة النشر الطبع و النشر. ص۴۳۹.
- ↑ قندوزی، سلیمان بن ابراهیم (۱۴۲۲). ینابیع المودة. ج۱. قم، دار الاسوة. ص۱۳۸.
- ↑ حسینی جلالی، محمدباقر (۱۴۲۶). فدک و العوالی او الحوایط السبعه فی الکتاب و السنة و التاریخ و الادب. مشهد، دبیرخانه کنگره میراث علمی و معنوی حضرت زهرا(س). ص۱۴۶ ـ ۱۴۹.
- ↑ منتظری، خطبه حضرت فاطمه زهرا(س) و ماجرای فدک، ۱۳۸۶ش، ص۳۹۳.
- ↑ قرشی، حیاة الامام موسی بن جعفر، ۱۴۲۹ق، ص۴۷۲.
- ↑ ابنشهرآشوب، مناقب آل ابیطالب، ۱۳۷۹ق، ج۴، ص۳۲۰-۳۲۴.
- ↑ شیخ مفید، اختصاص، ۱۴۱۳ق، ص۱۸۴.
- ↑ طبرسی، الاحتجاج، ۱۴۰۳ق، ج۱، ص۹۰.
- ↑ سید جعفر مرتضی، الصحیح، ۱۴۲۶ق، ج۱۸، ص۲۴۱.
- ↑ کلینی، الکافی، ۱۳۶۳ش، ج۱، ص۵۴۳.
- ↑ شیخ مفید، المقنعة، ۱۴۱۰ق، ص۲۸۹ و ۲۹۰.
- ↑ بلاذری، فتوح البلدان، ۱۹۵۶م، ج۱، ص۳۶.
- ↑ ابنقتیبه، المعارف، ص۱۹۵.
- ↑ بلاذری، فتوح البلدان، ۱۹۵۶م، ص۳۵-۳۶.
- ↑ حلبی، السیرة الحلبیة، ۱۹۷۱م، ج۳، ص۵۱۲.
- ↑ فخر رازی، مفاتیح الغیب، ۱۴۲۰ق، ج۲۹، ص۵۰۶.
- ↑ ایجی، المواقف، ۱۹۹۷م، ج۳، ص۶۰۸.
- ↑ کلینی، الکافی، ۱۳۶۳ش، ج۱، ص۵۴۳.
- ↑ حلبی، السیرة الحلبیة، ۱۹۷۱م، ج۳، ص۵۱۲.
- ↑ بلاذری، فتوح البلدان، ۱۹۵۶م، ج۱، ص۳۵.
- ↑ اربلی، کشف الغمة، ۱۴۲۱ق، ج۱، ص۳۵۳-۳۶۴.
- ↑ طبرسی، الاحتجاج، ۱۴۰۳ق، ج۱، ص۱۰۷و۱۰۸.
- ↑ بخاری، صحیح البخاری، ۱۴۲۲ق، ج۴، ص۷۹.
- ↑ مسلم، صحیح مسلم، دار احیاء التراث، ج۳، ص۱۳۸۰
- ↑ الامامة والسیاسة، ابن قتیبه دینوری، ج۱، ص۱۷.
- ↑ محمد کرمانی کجور، مقاله فاطمه زهرا دختر رسول خدا، دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۱، ج۱، ص۲۹۹-۳۰۶.
- ↑ سید منذر حکیم، پیشوایان هدایت ج۳، ص۲۴۶.

