پرش به محتوا

نزدیک شدن قیامت: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی پاسخ
A.ahmadi (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
A.ahmadi (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۲۴: خط ۲۴:
}}
}}
{{تکمیل مقاله
{{تکمیل مقاله
  | شناسه =  
  | شناسه = -
  | تیترها =  
  | تیترها = -
  | ویرایش =  
  | ویرایش =شد
  | لینک‌دهی =  
  | لینک‌دهی = شد
  | ناوبری =  
  | ناوبری =  
  | نمایه =  
  | نمایه =  
  | تغییر مسیر =  
  | تغییر مسیر = شد
  | ارجاعات =  
  | ارجاعات =  
  | بازبینی =  
  | بازبینی =  
  | تکمیل =  
  | تکمیل =  
  | اولویت =  
  | اولویت = ج
  | کیفیت =  
  | کیفیت = ج
}}
}}
{{پایان متن}}
{{پایان متن}}

نسخهٔ ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۴۲

سؤال
در آیه ۵۷ سوره نجم آمده است «روز قیامت نزدیک شده است». مراد از نزدیک شدن قیامت چیست؟


آیه ۵۷ سوره نجم، از قیامت به «آزِفَة؛ نزدیک‌شونده» تعبیر کرده و گفته است آزفه (قیامت) نزدیک شد.[۱] برخی مفسران معتقدند نزدیک شدن قیامت، با توجه به کوتاهی عمر دنیا قابل درک است؛ به‌ویژه اینکه قیامت صغرایِ هر فردی (برزخ)، پس از مرگ او بر پا می‌شود.[۲] همچنین به گفته فضل بن حسن طَبْرسی مفسر شیعه و فخر رازی مفسر اهل سنت، زمان با زیادی گذشته و کمی آینده، همواره در حال نزدیک شدن است و با در نظر گرفتنِ آنچه گذشته، از آینده فقط اندکی باقی مانده است.[۳]

به باور برخی، دلیل تعبیر شدن از قیامت به «نزدیک‌شونده» این است که قیامت به یقین واقع خواهد شد. به اعتقاد آنها، آنچه آمدنش حتمی است،‌ نزدیک شمرده می‌شود.[نیازمند منبع]نامگذاری قیامت به این نام، بیدارکننده انسان از غفلت نیز دانسته شده است.[۲] در آیه ۱۸ سوره غافر هم به جای قیامت از واژه آزفه استفاده شده است.

آیه ۵۷ سوره نجم

منابع

  1. ↑ طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، تهران، مرتضوی، چاپ سوم، ۱۳۷۵ش، ج۵، ص۲۳؛ قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ ششم، ۱۳۷۱ش، ج۱۸، ص۸۱.
  2. ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ دهم، ۱۳۷۱ش، ج‏۲۲، ص۵۷۳؛. طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۱۹، ص۸۲.
  3. ↑ طبرسی، فضل، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ترجمه گروهی از مترجمان، تهران، فراهانی، چاپ اول،ج‏۱۶، ص۹۷؛. فخر رازی، محمد، التفسیر الکبیر (مفاتیح الغیب)، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، چاپ سوم، ۱۴۲۰ق، ج‏۲۲، ص۱۱۸.